październik w ogrodzie

[Nata_Kruk]

    październik w ogrodzie

 

 

potrafi zauroczyć na krzakach niczym 
czapki krasnali ostatnie pomidory 
podkradają ciepło chylącemu się słońcu
dookoła mgły owadów i ptasie gonitwy

 

zatrzymuję wzrok przy alejce klonów 
suknie w rudozłotach gotowe na sesję 
obiektyw aparatu czeka kiedy cienie 
położą się na wzgórzu zacznę polowanie

 

w międzyczasie przy kawie 

 

wypominki układam w bukiety jesieni
podbieram kolor do dziurki w skarpecie 
ale najpierw pozszywam siebie 
pająk mąciciel w zmowie z wiatrem 
na ramiona zarzucił babie lato 
przekorne łaskotanie i zarazem pewność
 
z takich sieci nietrudno się uwolnić

 

 

 październik, 2018

 

 

 

 

Edytowane 14 Stycznia 2020 przez Nata_Kruk
literówka (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam -  piękny ten październik -  a te  dobieranie koloru do dziurki 

w skarpecie  - super - mi się podoba taki  październik  Natko.

                                                                                                                        Miłego życzę.

[Nata_Kruk]

... zależało mi, aby to dobieranie koloru do dziurki pojawiło się,   miałam możliwośc  dopisać 'resztę'...

Miło, że spodobał się taki październik... :) Dziękuję za odwiedziny.

Miłego również.

Edytowane 16 Października 2018 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Krzysic4 czarno bialym]

Gdy zacząłem czytać w głowie odezwała się Krystyna Czubówna :) piękny wiersz 

[Andrzej_Wojnowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Niestety trudno.

Akurat mam jakiś dom z ogrodem tradycyjnym - czyli poza trawnikiem drzewa owocowe , warzywa itp.  i trudno mi znaleźć czas na inne zajęcia. Wcale mnie to nie cieszy, ale sam chciałem mieszkać na wsi i co mam teraz robić.

Biegam po pracy z grabiami, zbieram jabłka i ciągle klnę " po co mi to było".

A wiersz przeczytałem mimo wszystko z przyjemnością.

                                                                                                                    pozdrawiam

[mysticp12]

Październikowe ciepło ma swoje własne ciepło jak Twój wiersz .Niekiedy nasze odczucia z czymś lub kimś się wiążą,

a niekiedy płyną spokojnie a pamięć sama potem nam wybiera te które zapadły najgłębiej.

[befana_di_campi]

:)))

[Nata_Kruk]

Marcinie... barwy głosu oraz dykcji, można Pani Krystynie Czubównej pozazdrościć.

Ciekawie Ci się skojarzyło i cieszy mnie, że przypadł 'ogrodowy październik'. Dziękuję.

 

Befano... zostawiłaś tylko, albo aż.. uśmiech(y), dziękuję za nie... :)

[Nata_Kruk]

Andrzeju... Twój dom i ogród, w którym samo nic się nie zrobi, jest pewną siecią, którą sobie... sam zarzuciłeś.... :)

Rozumiem braki czasowe, żeby to wszystko pogodzić.  Kiedyś miałam działkę, wspominam ten czas bardzo, bardzo miło dlatego,

że mogłam sobie "podziubać"  w ziemi, a jesienią babie lato lubiło przekornie połaskotać, że nie wspomnę o robieniu zdjęć.
Cieszę się, że czytanie było przyjemnością i dziękuję za obecność.

 

mysticp12... to prawda, są sprawy, które zapadają w pamięć na zawsze.

Miło mi czytać, że tutaj, w słowach wiersza odnalazłeś ciepło.. października. Dziękuję za post.

[Maria_M]

Piękny jest Twój październik :)

[Nata_Kruk]

MaksMaro... dziękuję za miły pościk.

Iwonarama... Tobie dziękuję za 'cichutki' ślad w okienku wiersza.

Przesyłam złotojesienne pozdrowienie... :)

[beta_b]

Nato, ukoił mnie Twój wiersz. Bardzo mi się podoba. bb

[Nata_Kruk]

Bato_b, jeżeli ukoił, cieszę się, że tak było. Dziękuję.

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Podobają mi się pomidory podkradające ciepło; gra światła - wyczucie jak uchwycić najlepsze momenty; rozbawiła mnie skarpetka a zarazem przywołała poczucie spokoju, powolności długich wieczorów; pozszywanie siebie (tutaj mi ciut zgrzyta w połączeniu z 'ale najpierw' - do tego mam wizję, że podczas takich robótek, gdzie pracują ręce- myśli płyną swoim nurtem i w tym właśnie czasie się reperują- co ręce skarpetę;D - to taki mój subiektywny wtręcik)

 

A te sieci, z których nietrudno się uwolnić, w połączeniu z wcześniejszym zszywaniem siebie, brzmią mi podtekstem: akurat z takich łatwo, czyli komunikatem, że jakiś znacznie większy problem dosięgnął peelkę, albo po prostu, że bywają takie problemy. Ale może nadinterpretuję..?

[jan_komułzykant]

staram się wczuć w ten jesienno-pomidorowy

świeży miąższzzz ft ft fte w te witaminy przebogaty.

I najbardziej mi się spodobał "kolor dziurki w skarpecie".

Przypomniałaś mi jesienne, bo rdzawe dziurki w "skarpecie" sąsiada,

który szczególnie jesienią właśnie miał z tym największy problem, więc w swojej

ukochanej skarpecinie układał na podłodze gazety, żeby choć trochę mniej chlapało w czasie jazdy :)

Bardzo ładny i przebogaty "bukiecik" Nato.

Pozdrawiam - pośród pajęczyn oplatających drżące dwukwiaty.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[WarszawiAnka]

Wiersz domowo - ogrodowy, ciepły, nastrojowy. Podoba mi się wzmianka o sesji zdjęciowej oraz decyzja "najpierw pozszywam siebie".

Przyjemne są  sieci, z których "nietrudno się uwolnić". Jak już kilka razy wspomniałam, nie lubię jesieni, ale ten wiersz ją oswaja... :)

 

Pozdrawiam

[Nata_Kruk]

WarszaWianko... cieszę się, że znalazłaś tu nastrój, ciepło i oswoiłaś się ... :) co nieco z nielubianą porą roku.

Miło było gościć nową osobę.  Dziękuję.

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Mnie również miło. :)

[Nata_Kruk]

Janko... mam nadzieję, że udało się 'wgryźć fte' witaminki. Także polubiłam ten ten fragmencik ze skarpetką,

bo dlaczego nie... Dziękuję za małą sąsiedzką dygresję i za.. "Bardzo ładny i przebogaty "bukiecik"..

Addio pomidory, mistrzowskie wykonanie.!... :)

Edytowane 17 Października 2018 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Październik w 'tym' ogrodzie jest spokojem i na pewno aura temu sprzyja. Ty bardzo dobrze wyłapałaś niuanse.

Skarpetka mogła rozbawić, bo to maleńki 'figiel', ale i pretekst do dalszych słów. 

W słowach.. "ale najpierw pozszywam siebie".. chyba nie bardzo ma co zgrzytać, pellka może być w 'zawieszeniu', siedzi z igłą w ręku, podziwia ogród i...myśli/przekonuje się/podejmuje decyzję (myśl Warszawianki) ,

że jednak warto zacząć od siebie.   Rozważałam też.. przy okazji pozszywam siebie.. jako dwie czynności wykonywane razem, ale pierwszy wariant wygrał.  A sieci.? każdy ma jakieś własne, których nijak się pozbyć,

a te z wiersza, nie dość, że łaskoczą, to 'pyk' i nie ma... :)

Luule, dziękuję za obszerny komentarz.

 

Warszawianko........... :)

 

Edytowane 18 Października 2018 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)