Zaduszki

[Rafał Pigoń]

W ciemnej izbie, samemu
Sobie płomień samotny
Dogasa.
...

 

A kiedy mrok odludnił
I te drożyny, te pola.
I gwiazdy, strażnice, wystawił.
Tam widać chatę, ktoś woła.
Tam ktoś i świeczkę zostawił.

 

A w oknie tańcuje ogień.
To słychać- Hejże, to śpiewy.
A tu był krzyż, martwy powiew.
Tam były chata i chlewy.

 

I cienie dzieci tu plączą.
Tam starców kruche sylwetki.
Godziny, gałęzie mącą.
Godziny, pień próchniuteńki.

 

To chata była sosnowa,
A bory w dal przycmentarne.
To były chlewy, a pełne.
W dal pola tu nieme, czarne.

 

Już świta, to ludzie wstają.
A rzecby, bo noc nie nasza.

 

W ciemnej izbie, samemu
Sobie płomień samotny
Dogasa.

[Deonix_]

Klimatyczny obraz.

Nasunął mi skojarzenia - pierwsze - "Dziady" A. Mickiewicza,

drugie - Wołyń.

 

Wprawnie napisane, tylko nie wiem,

czemu mają służyć podkreślenia.

 

Pozdrawiam.

[Rafał Pigoń]

Dziękuję za komentarz. Podkreślenia niczemu nie służą. Same się zrobiły, ale już zostawiłem. 

[Krzysic4 czarno bialym]

Spolszcz pl ;) fajny klimat 

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo klimatyczny wiersz 

Słowa płyną tworząc magiczną, niepokojącą atmosferę

[karolinazałęska]

wczytując się w wiersz,miałam wrażenie ,ze dotyczy on wojny

dobrze się go czytało :)