Zgłoś

@Berenika97 Smutne, a może być też prawdziwe i tym bardziej jest wtedy smutne. Ostatnie stulecia pełne były takich wesel.

@Migrena  tak, tego domu już nie ma- chociaż są mury, bo one stoją, stoi dom, ale domu już nie ma, nie ma ludzi którzy tworzyli ten dom,, ten dom w sobie noszę. dziękuję pięknie

@Poet Ka ten wiersz jest dla mnie takim meanifestem wolności wyboru. Najważnieje to być sobą i nie ulegać podszeptom innych... A najwięcej geniuszu rodzi się w ciszy właśnie- to tak odnośnie metafory " kluczenia w ciszy". Wiersz bardzo ciekawy i pojemny. Lubię takie!

każdy - świeży czy czerstwy tak samo pięknie pachnie potem złocistym łanem słońcem i makiem   każdy tak samo ślicznie jak kwiaty w ogrodzie na łące czy w sadzie ba - jeszcze ładniej   dlatego nie narzekajmy że czasem jest twardy przecież każdy chleb jest siebie warty

@Berenika97   rozmowa toczona szeptem, gdy wokół huczy orkiestra.   urzekła mnie ta duszna atmosfera, którą  tkasz z taką precyzją ,   najbardziej intryguje tu kursywa - to nie jest zwykły zabieg stylistyczny to szczelina w masce.   podczas gdy "zwykły” druk obsługuje weselny teatr, gesty i toasty, kursywa staje się azylem dla prawdy.   to tam tętni lęk, tam skora chłodnieje a wolnosć zamienia się w lodową rzeźbę . ten zabieg tworzy genialne pęknięcie bo  pozwala nam słyszeć mysli, których Pan Młody nigdy nie pochwyci.     piękny, warsztatowy majstersztyk o tym, jak milczenie może krzyczeć najgłosniej.   Nika.   to jest piękny wiersz.