Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

jak licho

Gość

Przez Gość
w Warsztat - gdy utwór nie całkiem gotowy

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

znałem bajek mnóstwo

wszystkie z dobrym morałem

na pożółciałych kartkach

 

ta kończy się inaczej - licho

a chciałbym jak w bajce

do szczęścia błękitu bawić

 

ten zimny kolor

przyciąga odpycha mami

słabnę jak przeźrocze

bledniejące świtaniem

 

znikając wolno w oddali

gdy mgła się unosi

opada

i

na niebie słońce znów zaczyna prażyć

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez Gość (wyświetl historię edycji)
  • 1 miesiąc temu...
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

przed Leśmianem

tak jak zdjęcia - same od starości/czasu

 

pożółkły/pożółcony - też od czegoś, albo od nasłonecznienia, albo od nakładanej farby lub programem Photoshop, albo jak chińczyk - pigmentem :)

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Anno, dziękuję :)

Jemall, a co to ma do wiersza? o ile mi wiadomo kolor -  to ogólnie barwa, odbiornikiem jeśli nie jest się daltonistą - człowiek czyli kwestia wrażliwości odbioru palety barw. Może mi wyjaśnisz na jakiej podstawie uważasz, że coś się samo pożółkło , a nie pożółciło?

8fun, uważasz, że od nadmiaru boli głowa? czasem odrobina nie zaszkodzi, czyż nie?

Jemall

Jemall

Opublikowano
Opublikowano

Co to ma do wiersza? Ano  czytam , angażuję  się,  jeśli coś mi nie gra,  zastanawiam się dlaczego, jaki był zamysł autora, i czy było to umyślne.

Różnica między pożółkło o pożółciło istnieje, między pożółciło a pożółciało - także jest. 

Zawżdy nie sromota,  uchyćić  ważką inkszość.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

:))nikakda eta prawilno , chodziło w pewnym sensie o zazdrość i starość :) różnica w odmianie, a nie w wartościowaniu -faktów?

 

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Oto wiersz, który z powodzeniem wykorzystuje pleonazmy i oksymoron, które wzmacniają ekspresję:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      może to nie był deszcz

      Przez andrew · Opublikowano

      kiedyś myślałem  że zauważysz mnie  a to  to był tylko deszcz  zmoczył  tak  że słów dziś brak    teraz  nie wiem  czy  dobrze chciałem  że się tak  w ciebie ...  zapatrzałem   8.2026 andrew   
    • Achilles_Rasti
      A już brak

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dziękuję :) „Smutno-ciepłe” bardzo trafnie to ujmuje. Ten wiersz powstał z tekstu piosenki, który napisałem wcześniej, więc skojarzenie z Januszem Radkiem jest dla mnie tym ciekawsze. Pozdrawiam serdecznie :) Dziękuję :) Trochę smutku w nim zostało, choć nie chciałem, żeby był tylko smutny. Nigdy nie kasuję tego, co piszę — wracaj do niego, kiedy będziesz chciała. Pozdrawiam:)
    • Konrad Koper
      Zagadka Sfinksa

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      Kto „rano” patrzy w gwiazdy w „południe” idzie wyprostowany „wieczorem” chyli się  
    • LessLove
      Ulotność radości

      Przez LessLove · Opublikowano

      @marysia_k @marysia_k Wiersz poruszający głęboki temat wartości życia. Piszesz o radości i szczęściu budowanych na fundamencie mądrości. To mądrość Ksiąg, reguła życia człowiek, który chce budować Dom-Życie na mocnym fundamencie. Efekt naszego trudu nie zależy tylko od nas, ale tylko od nas zależy nasza wolna wola. A skoro tak, to życie jest... pragnieniem miłości, modlitwą o spełnione pięknem życie. Szczęście z reguły jest opłacone dużym trudem, a wyjątki nieliczne i warte święta. Jeśli zaczynasz pisać, to dobry początek doskonalenia słowa, myśli i piękna, budowania mądrego życia. Serdecznie Pozdrawiam :-)
    • Tadeusz Koch
      Kobieta z klasą.

      Przez Tadeusz Koch · Opublikowano

      Kobieta z klasą. Czas nie niszczy jej wdzięku, lecz sprytnie go chowa, Gdy młodość głośno krzyczy, ona urzeka od nowa. Raz kremem niczym tarczą wygładza swe oblicze, Raz z lustrem się naradza: czym dzisiaj świat zachwyce? To nie jest gładki obraz z błyszczącej gazety, Lecz wersja wyjątkowa dojrzałej kobiety. Ma serum na dzień dobry, maseczkę na wieczory I plan ratunkowy na skóry złe humory. Dziś szpilki zamieniła na miękki dres i kapcie, Bo wygoda jest w cenie — i ma w tym pełne wsparcie! Zasypia przy serialu już po pierwszym odcinku, Mówiąc z wielką dumą: „To mistrzostwo w odpoczynku!”. Mąż milczy przezornie, gdy nocą w półmroku Zieloną maseczkę spotyka krok po kroku. I choć w pasie przybyło centymetrów parę, Ona wciąż rządzi światem — z uśmiechem i czarem! Morał: Młodość jest darem losu, co szybko przemija, Dojrzałość jest zwycięstwem, które siły rozwija. Nie ten jest piękny, kto czas zatrzymać próbuje, Lecz ten, kto mimo czasu nadal siebie szanuje. Tadeusz KOCH.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...