Chcę do nieba

[Gość]

Jak żyć
żeby rosły mi skrzydła?

po trochu, dłońmi
i słowem

kochaj
do syta

aż ziemia
cię z ramion wypuści.

 

.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam ponownie - myślę że to dobry wiersz - daje do myślenia - ale czy każdy musi być aniołem.

A  z  tą ziemią brzmi  prawdziwie - co mi się podoba.

Poczekam na inne twoje - pokaż się szerzej...czyli więcej.

                                                                                                                                                         Spokoju i uśmiechu ci życzę

[Gość]

Tak, szerzej będę mogła pokazać się tylko ilością wierszy, bo nie potrafię pisać długich. I im dłużej pisze poezję, tym krótsze się stają i nic na to nie mogę poradzić. Ale mam wrażenie, że wtedy w każde słowo czy sformułowanie pakuję więcej znaczenia.

Dlatego dziękuję ci, za uważne przeczytanie, uwagi i zachętę :) Ja też uważam, że nie musimy, a nawet nie potrafimy być aniołami, ale możemy (powinniśmy?)  już za życia się trochę uskrzydlać i odrywać od naszej przyziemności.

Pozdrawiam :)

[Deonix_]

Urocza, lekka, choć nostalgiczna miniaturka.

Lubię taką poezję. Mam wrażenie,

że postać mówiąca z wiersza jest Twoim alter ego,

a może to tylko złudzenie wynikłe z Twojego pseudonimu ? :)

 

Pozdrawiam bardzo przyjaźnie :)

[Gość]

Tak, masz rację, bo dopiero od niedawna "zakochuję się w życiu na nowo" pokonując przy tym różne lęki, zranienia i wątpliwości, które mnie wcześniej blokowały. To na pewno ma odbicie w moich wierszach. Dziękuję, że mi to uświadomiłaś i również za pozytywną rekcję na  moją miniaturkę. :) Pozdrawiam serdecznie i miłego, radosnego dnia, pomimo upałów :)

[Alexandra O.]

Mówisz tylko kilka slow ale mówisz bardzo dużo. Myślę, że taki jest sens poezji. Dużo słów, mało do przemyslenia. Twoje wiersze są eleganckie. Dystyngowane. Podziwiam.

Edytowane 29 Lipca 2018 przez Alexandra O. (wyświetl historię edycji)