Brązy

[Rafał Pigoń]

Brudno-pomarańczowy
Olbrzym pełza pod
Strzępy wyschniętych traw.
Wyblakłe brązy rusztowań stacji...

 

Skrzypiące fotele miarowo
Wystukują spóźnione sekundy.
Zakurzone buty dziurawych koszul.
Dym przesiąka zgarbione sylwetki.
Cisza...

 

Olbrzym gaśnie.
Rodzi chmary świetlików.

 

Noc.

 

Migoczące punkty
Słuchają skrzypów świerszczy.

 

Wszyscy wyszli na tory.
W półuśmiechu sięgnąć gwiazd...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[egzegeta]

Wycinek z chleba naszego powszedniego.

Do tych zakurzonych butów i dziurawych koszul wyobraźnia domalowuje kapelusze z szerokim rondem.

Do powiedzenia - przy sobocie po robocie - dorobiłbym trawestację na użytek wiersza:

- Po spiekocie, po robocie wychodzimy na tory :)

Pozdrawiam Autora

 

PS. Podpowiedź zbyteczna :)

 

[W.M.Gordon]

 zakurzone buty dziurawych koszul???

[Deonix_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Też przyznam, że nie za bardzo to rozumiem.

 

Ale podoba mi się ten wiersz, bardzo mocno działa na wyobraźnię :)

 

Pozdrawiam :)

[gale garson]

W przypadku butów i dziur w koszulach medytacja jest podawana w dużych rozmiarach.

[Luule]

I znów jestem pod wrażeniem. Rafale, kipi z Ciebie poezja:)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Złapane w słowa słońce, schodzące poniżej linię horyzontu mnie tak jeszcze chyba nie zaskoczyło.

I to zniecierpliwienie też b.fajne

Potrafisz pobudzić zmysły. Pozdrawiam:)