intensywność mi na imię

[Anastazja Sokołowska]

jest pierwsza nad ranem
a ja nie palę już o tej porze
za dnia wolę czytać
to mi pozostało
 

z nostalgią gładzę księżyc
odbijający się w szybie
kiedyś niebo spadało
dzisiaj kołysze się łagodnie

i to wszystko jest cudem
ale moje serce się rwie
rozrywa klatkę piersiową
na myśl o ogniu
 

gdzieś tam pozostałam
i pozostaję codziennie
i rodzę się na nowo
z nowym dniem mnie więcej
 

vanitas vanitatum
jest mnie coraz mniej
intensywność mi na imię
wyszepczę kiedyś też

[Deonix_]

Dwie pierwsze zwrotki - bajeczne,

później już nie tak malowniczo, ale dobrze oddajesz w nich rozchwianie emocjonalne Peelki.

Za to ostatni wers mi nie pasuje, obniża temperaturę dobrego tekstu, nie tak,

jak bym tego oczekiwała. Wyłączając ten jeden wers - wiersz podoba mi się nadzwyczaj :)))))

 

Pozdrawiam :)

[Anastazja Sokołowska]

Dziękuję Ci, Deonix za tak ciepłe słowa :) Właśnie długo zastanawiałam się nad ostatnim wersem, też mi coś nie pasuje, ale nic innego nie przychodzi mi na tą chwilę do głowy. Może uda mi się jeszcze coś pozmieniać. Pozdrawiam serdecznie :)