Czarny dzień

[dygot]

Wstaję. Prawą nogą (chyba).
Zaspany. Tułam się po zbiegowisku czarnych myśli.
Zapominam. Iż muszę zpomnieć o przerażeniu.
Już. Siedemnaście po szóstej. Wstawiam wodę.

Chodzę i szukam mego cienia,
bardziej optymistyczngo,
woda wrze
zatrzymuję się i zalewam kawę.

Wypijam, za gorąca
fusy nie osiadły,
biegnę do okna, zachłystuję się powietrzem
puszczam urokliwe myśli.

Wsypuję. Cukier. Mieszam. Odpowiednia.
Włącz radio mówi mi jeden ze zmysłów,
okradam moją fryzurę ze szczegółów
milczę przeciętnie.

Gdy wracam po czarnym dniu, pozostaje reszta.

Znów dalej żyję
i jest czarna noc na białym łożu.
Zapalam światło
parzę herbatę,
ktoś naciska dzwonek
na korytarzu.

[natalia]

pozwolę sobie wierszyk zabrać :)

jedna literówka "zpomnieć"

z początku stopowanie co chwila kropkami wydawało mi się złym pomysłem, ale po przeczytaniu całości stwierdzam, że nadaje specyficzny rytm, choć nie wszędzie bo 2 i 3 zwrotka są ich pozbawione i nie wiem, czy celowo?

końcówka mnie zaskoczyła (to super :)) takie wtrącenie, urywek, właściwie nie tyle przekazujący treść ile podkreślający pewien przedstawiany rytuał dnia, sugestia, że jest coś więcej, ale mało ważne, co. Przynajmniej tak to odebrałam.

[dygot]

lepiej nie zabieraj