Retusz

[Nata_Kruk]

              Retusz

 

kiedy zmierzch układa trawy do snu
a kwiaty same wpinają się w sandały
po raz kolejny dostrzegam 

 

wiatr w kulejącym pejzażu 
przestawia splątane zegary nucąc ptakom 
zagubione w podróży tęsknoty

 

pod dachami wiercą się skazy
na krzesłach ostrzenie języków by po burzy 
milczeniem oswoić spojrzenia

 

przystaję nad kałużą w której księżyc 
poprawia wieczorny makijaż a ćmy 
lgną bezwiednie do smugi światła

zapominam zmartwiałe łąki

 

 

 maj, 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 30 Listopada 2022 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

Kwiaty same wpinają się w sandały,  splątane zegary,

kałuża w której księżyc poprawia wieczorny makijaż...

Urzekające środki stylistyczne, do których oczy same się uśmiechają.

Stęsknione serdeczności :)

[Maria_M]

Pięknie, malowniczo opowiedziane,

pozdrawiam :)

[Nata_Kruk]

Alicjo... MaksMaro... dziękuję za czytanie i pierwsze wrażenia.

Pozdrawiam obie Panie.... :)

[Gość]

Bardzo ładny wiersz ! :-) Barwnie i stylistycznie estetycznie ;-D

 

Pozdrawiam ! :-)

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cześc, Nato.  Lubię słowo "oswoić". 

Tu jeszcze dodatkowo poruszyło mnie:

 

To dar,  Ładnie, Nato. Pozdrawiam Justyna. 

Edytowane 7 Czerwca 2018 przez Justyna Adamczewska (wyświetl historię edycji)

[Deonix_]

Bardzo płynnie, malowniczo, oryginalnie :)

Oczarowałaś :))))

 

Pozdrawiam :)

[Nata_Kruk]

Worldovsky... cieszę się, że barwnie i estetycznie... :)

 

Justyno... lubisz to słowo.? chyba dobrze, czasami przydaje się w życiu... ;)

                             Fajnie czytać, że z treści coś poruszyło.

Dziękuję Wam bardzo za posty, ślę pozdrowienie.  

[Nata_Kruk]

Deonix... nie zauważyłam Ciebie. Bardzo dziękuję za... płynnie... :)

Również pozdrawiam.

[Czarek Płatak]

A ja tych łąk coś zapomnieć właśnie nie mogę :) 

Malowniczo, nostalgicznie. Jestem na tak ;) 

Kłaniam się serdecznie! 

[Nata_Kruk]

Czarku,  łąki niby wszędzie takie same, ale polskie, to polskie, swojskie no i... "nasze", dlatego nie dziwię się, że ich nie zapominasz.

Tak trzymaj... :)  Dziękuję. Dygam z pozdrowieniem.

 

 

[Jacek_Suchowicz]

nie moja forma , ale nastrój super

to jest dobry podkład do jakiś głębszych dywagacji np egzystencjalnych:))))

Pozdrawiam Jacek

[Nata_Kruk]

Jacku, u nas, na rodzimym gruncie tyle dywagacji, że włosy same po tym wypadają... 

Dziękuję za upodobanie nastroju.

Pozdrawiam, Nata.

[Nata_Kruk]

bajago .. Wiktorze .. Andrzeju W. .. Marcinie K.

 

Dziękuję bardzo za "przycienioną" obecność... :)

     

 

 

Edytowane 7 Czerwca 2018 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Oxyvia]

Piękny wiersz, smutny i pełen przyrody, która jakby umiera.

Przyroda jest coraz bardziej rachityczna, "zmartwiała", jak piszesz w wierszu. Ja też tęsknię za tą przyrodą, którą pamiętam z dzieciństwa.

Ale są jeszcze miejsca piękne i dzikie.

Może zresztą zbyt dosłownie odbieram wiersz? Może chodzi tylko o chwilowy nastrój wieczorny Peelki?

[karenka]

Pięknie napisany wiersz,w niezwykły sposób działa na zmysły :)

[Nata_Kruk]

Oxyvio... przyroda nie umiera, to ludzie zatracają się czasem w pędzie życia, że "zapominają" o niej, stąd pomysł lekkiego wymieszania elementów. Chciałam mieć księżyc i ćmy, dlatego peelka retuszuje drobiazgi o zmierzchu... powiedzmy,

że o tej porze dnia miała dobre światło.. ;) Fajnie, że zechciałaś się wpisać. 

 

Karenka... sympatyczny pseudonim... :) i sympatyczne słowa zostawiasz mi w okienku.

 

Drogie Panie, dziękuję za odwiedziny i pochlebne słowa.

Ślę pozdrowienie.

 

Edytowane 7 Czerwca 2018 przez Nata_Kruk
znowu literówka (wyświetl historię edycji)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Niestety przyroda umiera, Nato, i to w szybkim tempie.

Ale widzę, że to jednak wiersz o nastroju Peelki. :)

Serdeczności.

[Nata_Kruk]

To tylko jej/peelki obserwacje, nie żyje przecież na bezludnej wyspie... ;)  a przyroda... tak, w wielu punktach na ziemi 'umiera', bo jest niszczona przez ludzi, ale człowiek  potrafi zrobić dokładnie to samo z drugim człowiekiem.
Można uczyć się 'odradzania' właśnie od przyrody, lub, jak kto woli,  na jej 'łonie', w przenośni rzecz jasna,
  Pisząc wyżej 'nie umiera', myślałam o jej wielkiej sile odradzania się po każdym, dotkliwym nawet kataklizmie.

Serdeczności i Tobie.

[A-typowa-b]

@Nata_Kruk bardzo udany wiersz. Chciałabym szczególnie coś tu wybrać, jednak wszystko jest tak kompozycyjnie dobrane, że jedno bez drugiego by nie grało. Pozdrawiam