Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

zagubiona przyszłość

Johny Gmatrix
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Johny Gmatrix

Johny Gmatrix

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

zagubiłem się w tłumie świata
zagubiłem w odmętach ulic
szukam siebie i znaleźć nie mogę

 

krążę wokół cienia latarni
światło gaśnie
mrok oczy zakrywa
przyszłość pod stopami
zgnieciona

 

schylam podnoszę
karta odwrócona
słychać bramy zamek
klucz w nim przekręcany

 

codziennie od nowa
nowy dzień nastaje
szukam ranka lecz tylko
pustkę napotykam
oczy mgłą zachodzą
o drogę się pytam

 

jak ślepiec ulicami błądzę
jak błazen bez uśmiechu
do przodu dążę
szukając ciebie
życie

 

 

P.S.

Witajcie moi kochani. Mam do Was takie małe kilka słów .... mianowicie chodzi mi oto, że często wielu czytelników jest w błędzie uważając że treść wierszy odnosi się do autora, że opisuje jego życie, itp. Otóż to jest duży błąd, treść wierszy jest zazwyczaj oparta na spostrzeżeniach tego co nas otacza co dnia. Dużo podróżuję, rozmawiam z ludźmi i opisuję A że piszę w pierwszej osobie no bo tak jest najwygodniej.  Dużo podróżuję, rozmawiam z ludźmi i opisuję. Moje osobiste życie nic nie ma wspólnego z treściami wierszy. Pozdrawiam z pełnym szacunkiem wszystkich i każdego z osobna.

Edytowane przez Johny Gmatrix (wyświetl historię edycji)
2
Tom Tom

Tom Tom

Opublikowano
Opublikowano

Bardzo ciekawy tekst. Ja z kolei czytam i przychodzą mi do głowy momenty z życia kiedy Twój wiersz mógł przewijać się w mojej głowie. Dzięki za to doświadczenie. 

 

Jest tylko jeden moment gdzie trochę mi zgrzyta. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ten jeden fragment brzmi jakoś tak niepoprawnie. 

co byś powiedział na:

którędy iść pytam

 

ale to tylko taka sugestia 

 

Pozdrawiam. :)

1
Johny Gmatrix

Johny Gmatrix

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

Tom Tom

Dzięki Tom za komentarz. Za krytykę. I to mi się podoba, nie ma nakazu  zakazu nauczania. Zaraz se spojrze i obaczę jak to jest z tym wersem, być może i dobrze sugerujesz, być może winienem tak wtedy wers ująć. Ale cóż ja biedny teraz pocznę, zmienić już za późno..... książka w której zawarty ... nie sposób już zmian dokonać. Pozdrawiam.

 Masz racje... spostrzegłem ze "którędy" jest lepiej.

Edytowane przez Johny Gmatrix (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Zapomniana herbata

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Myszolak   Jest w tym wierszu coś, co sprawia, że czyta się go powoli, jakby za szybko można było coś uronić. Te metafory - wazon, poduszka, stygnąca herbata są całą historią. Każda z nich mówi coś innego o tym, czym można być dla drugiego człowieka. I to napięcie między byciem blisko a byciem odrębnym - "oddech, który nie należy do mnie" - jest uchwycone tak precyzyjnie, tak prawdziwie. Naprawdę świetny tekst.
    • KOBIETA
      Właściwa wie

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @violetta   wiesz Violetta…właśnie się dowiedziałam, że nie powinniśmy rozmawiać pod wierszami a flirtować to już w ogóle! Zakaz ! Ponieważ blokujemy „ poczytność innych wierszy”. A niektórym bardzo to przeszkadza….tylko merytoryczne komentarze.! 
    • Berenika97
      Aleksander (1). Nawiązanie połączenia.

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @vioara stelelor   Mam nadzieję, że ten komentarz bardziej Ci się spodoba (niż mój poprzedni).  Wiersz jest głęgoko psychologiczny, można by go rozbierać na czynniki proste i jeszcze prostsze i długo.  Napisany z dużą wiedzą psychologiczną.  To niezwykle intymny i poruszający zapis wewnętrznego dialogu oraz procesu samouzdrawiania - poszukiwanie zagubionej części siebie (najprawdopodobniej tzw. „wewnętrznego dziecka”), konfrontacja z własnymi zaniedbaniami oraz ostateczne otoczenie samego siebie czułością i opieką.   Podmiot liryczny zaprasza nas do wnętrza własnej psychiki, którą obrazuje jako fizyczną przestrzeń- „puste pokoje” i „ściany bez okien”. Dla mnie najbardziej poruszającym momentem wiersza jest krótki dialog- "kto ci to zrobił? ty - odpowiada ledwie słyszalnym szeptem".   To moment pełen bólu, ale i uświadomienia. Podmiot liryczny zdaje sobie sprawę, że to nie okrutny świat zewnętrzny skrzywdził jego wewnętrzne "ja", ale on sam - poprzez ignorowanie go, narzucanie mu presji i odcinanie się od emocji.   Zakończenie to deklaracja miłości własnej. Słowa o krwi, która „będzie płynąć hojnie, zbawiennie” to obietnica powrotu sił witalnych. Energia życiowa, która wcześniej uchodziła w pustkę, teraz posłuży do ożywienia i ochrony własnego wnętrza.Wiersz ma formę niemal dramatyczną, przypomina zapis sceny z terapii lub medytacji.      
    • wiedźma
      Fircyk

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Fircyk subtelny zamieszał mi w głowie, Tuzin kobiet rozkochał już w sobie . Brunetki, blondynki i rude mrugają oczami, gdy kroczy dumnie . Po co Ci taki? - mój rozum szepcze, lecz serce nie słucha, On butami je zdepcze.   Serce rozumu nie słucha, gdy zima swój biały płaszcz chowa i wiosna przewiśniegi budzi. Zielenią się pierwsze liście - serce bije, on się śmieje - butami je zdepcze.    
    • violetta
      Właściwa wie

      Przez violetta · Opublikowano

      @KOBIETAłubie stokrotki, zawsze zbieram herbatę:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...