Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nauka życia

Bolesław_Pączyński
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Bolesław_Pączyński

Bolesław_Pączyński

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

W popiele przeszłość pogrzebana                                                                      

liżesz uczucia poparzone,

pierwszej miłości minął dramat,

już uwierzyłeś że to koniec.

 

Nadzieja twoja legła w żarze,

zostały tylko zgliszcza wspomnień,

pogorzelisko cichych marzeń,

wygasł tęsknoty nikły płomień.

 

Uczucia rodzą się i gasną,

byłeś rozbity, taki słaby,

balansowałeś nad przepaścią,

nabrałeś wreszcie równowagi.

 

Jak feniks może się odrodzi

zaiskrzy miłość, zaufanie,

niedoświadczeni, jeszcze młodzi,

chyba to uczuć dojrzewanie?

 

Przejścia wzmocniły twoje ego,

powraca pewność i odwaga,

życie nauczy nas wszystkiego,

doznanie takie nam pomaga.

 

Budujesz nowe podwaliny

już doświadczyłeś, jest więc wprawa,

masz na uczucia pogląd inny,

życie dyktuje takie prawa.

                                                    04.03.2018r.

 

              

8
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano

Witam -  dokładnie tak -  jest wprawa więc wypada zagiąć rękawy i do dzieła - podoba się Bolesławie.

Bo jak nie to szybko koniec zobaczymy.

                                                                                                Pozd.

 

1
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

z pozoru zda się żeś dojrzały

bo już rżniesz drzewa co na drodze

życia też jakiś zakręt miały

bawiąc się z czymś po kweście chodzisz

 

aż w końcu przyjdzie  ciut refleksja

i dojrzysz duchową swoją biedę

ogarnia myśli mroczna bestia

bo jesteś już stary i to sam jeden

 

...

 

 pozdrawiam:)

Edytowane przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)
2
Bolesław_Pączyński

Bolesław_Pączyński

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

człowiek rutynę ma po latach

nabrał co nieco jakiejś wprawy

czasami los mu figle płata

gdyż takie życia są zasady

 

byle w panikę nie popadać

przemyśleć wszystkie za i przeciw

wszak z losem idzie się dogadać

byle nie przespać gdyż czas leci

 

pozdrawiam:))

Edytowane przez Bolesław_Pączyński (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Tomasz.O
      na miarę spojrzenia

      Przez Tomasz.O · Opublikowano

      przekornie dorzuce cos w opzycji do sukienki... będzie o męskich spodniach : Męskie spodnie Uszyłem nowe spodnie, Takie męskie, na miarę, Takie już do kostek, dorosłe, Dojrzałe. Łzy moje wlałem do butelki, Sen po ich wypiciu był wielki. Tyle doświadczeń i tyle łez – Materiał na nocny sens, A starczyło na spodnie. Choć na moją miarę, Nie zawsze czuję się w nich wygodnie, Coś czasem uwiera. Czasem materiał z łez Zwyczajnie się brudzi. Na szczęście jeszcze się nie podarły, Ale jak je wyprać? Pierwsze łzy zebrałem Chyba po narodzinach, Potem po upadkach I innych dziecięcych krzywdach. Oj, było wiele tych niesprawiedliwości: Lanie pasem lub czym popadnie. W szkole dwója – łza upadła jak atrament. Koledzy szydercy, Nos rozbity, leci krew, łzy też. Wyśmiewany, wyszydzany, Pokątnie zbierałem wiele łez. Samoakceptacja, dorastanie, Wstyd, że łzy też były, Jakieś odrzucenie I inne kobiety wcielenie. Tak się łez zebrało, Najwięcej chyba z bezsilności. Starczyło ich na nogawki, Rozporek uszyłem z łez wdzięczności I pięknych, nostalgicznych chwil. Mam męskie spodnie, Z łez mych uszyte. Staram się nie zakładać ich tak codziennie. Kobiety mówią, że mężczyźni to duże dzieci – Niech tak myślą. Dorosłość, praca, odpowiedzialność, eksperymenty Wymagają długich, męskich spodni. Dobrze, że koszulę mam utkaną z poezji, A krawat z miłości.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Zdziwieni pukają się w czoło

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      uśmiechem częstuje ludzi których mija idąc ulicą zaś oni patrzą zdziwieni potem pukają się w czoło   więc im gest pokazuje gdzie mogą go pocałować będąc tym rozbawiony dalej się uśmiecha mimo że ich nie zna
    • Poet Ka
      Rusałka

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @aff  @Benjamin Artur dziękuję Wam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Marek.zak1
      Idea

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Z bliskiej obserwacji, globalizm bierze się ze zwiększenia produkcji, na znaczną część globu i chęci obniżenia kosztów. Ot fabryka past do zębów na całą Europę, i nie tylko,  jest na przykład w Polsce, małych samochodów (już nie jednego a 3 koncernów) w Czechach, w Kolinie. Oczywiście premiuje wielkie koncerny, ale też klientów, bo klienci zawsze chcą tanio. Wadą jest, ze jak taka globalna fabryka staje, to też globalny kryzys. Przykładem też cieśnina Ormuz, jak zamknięta to od razu panika na rynku. Twój zna sprawę też z autopsji, jak sądzę. Pozdrawiam serdecznie a temat warty poruszenia. 
    • aff
      Rusałka

      Przez aff · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, to z Pieśni na Boże Ciało.  Jest to bardzo jasne.   Powietrze to i woda i wiatr, który też niesie ogień, a ogniem jest i duch.  Bardzo ładny i refleksyjny wiersz. I bardzo polski.. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...