Rozpacz

[Karolina Krzymińska]

Okryta skrzętnie drobinami kurzu,
z dróg, których przejść nie było mi dane,
płaczę rzewnie i łzy wylewam
na ciało me brzydkie, niechciane.

To już schyłek mojej miłości.
Ileż można być policzkowanym ?
Może jutro ktoś zapłacze rzewnie
nad ciałem mym brzydkim , niechcianym.

[Karolina Krzymińska]

hmm mój pierwszy wiersz ......... beznadzieja totalna .....ale mam do niego sentyment :)

[Piotr Sanocki]

No tak :) Faktycznie nie najlepszy. Czy jednak sentyment pozostanie jak ten wiersz - w pamięci odlany? Czy nie lepiej upiększyć, i nie zapomnieć co niedoskonałe? Proponuję wiele poprawek. Ze względu na koncepcję utworu - pozbyłbym się tych "płaczu" i "łez rzewnych". Tak samo dopracował drugą zwrotkę - chodzi o rytm. Teżrym jest niedoskonały - częstochowa, którą dzieci straszę :) Forma dobra. Nie podoba mi się ta "beznadzieja", ten kryzys peel-a jest nudny i banalny...

Pozdrawiam serdecznie

[Karolina Krzymińska]

Dziekuje ......wiem, że jest tam dużo do zmiany. Ja też pozdrawiam serdecznie i prosze gorąco o dalsze komentarze .

[Roman Bezet]

Zakochanie :) we własnym wierszu - najgorsza kara (wiem co mówię, bom sam nie bez winy ;)
A może potraktować go jako to "ciało" opisywane?
Pierwsza zwrotka jakoś się ma, na drugą zabrakło chyba pomysłu. I te lamenty trochę uciszyć.
Taka jest moja wariacja na temat "rzewności" ;)
pzdr. b