Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dworzec zakochanych

Czarek Płatak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Dworzec zakochanych

 

Na skraju pewnego miasteczka, 
beret rzuć, za rogatkami, 
jest gaik bzowy, kępka w mgiełkach, 
śród niej dworzec dla zakochanych.

 

Tu księżyc gra na mandolinie 
oczekującym na pociąg
stęsknionym kochankom, w tej liczbie 
stęsknionym też Penelopom. 

 

Bo stąd nie odjeżdża nikt w dale, 
tu się przyjeżdża, tu czeka, 
by przestać już być sam jak palec, 
a dworzec złączyć mógł serca. 

 

I twarze zahamują w oknach,
czas wstrzyma oddech na moment,
ogień eksploduje w ich oczach, 
gdy wpadną w nie na peronie.

 

Potem pocałunki niebieskie, 
i księżyc na swej mandoli                           
gra dla nich jedynie piosenkę, 
i toną w wiośnie, zieloni.  

 

 

11
jan_komułzykant

jan_komułzykant

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Świetny, ale dzisiaj się czepnę  ;)

mandolę zamieniłbym na bandżolę, bo mandola nie istnieje... no wiem, wiersz poezja - mimo to.

A w pierwszej strofie trochę pozamieniał miejscami:

 

Na skraju pewnego miasteczka, 
rzuć beret , za rogatkami, 
jest gaik z bzami, kępka w mgiełkach, 
dworzec śród niej dla zakochanych.

Wyjaśnię:

 

Dlaczego rzuć beret? Bo chodzi o rytm:

Na skraju

rzuć beret

jest gaik

 

Z "dworcem" podobnie.

Rzadko komuś (nie lubię tego określenia ;) słodzę, ale powiem ci, że naprawdę masz "stajla"  :)

Właściwie już jesteś rozpoznawalny, a przyjemnie będzie za jakiś czas stwierdzić, że miało się rację.

Jak widzisz robię to również z własnej próżności - na zaś  ;p

Pozdrawiam

2
Czarek Płatak

Czarek Płatak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wzięty w krzyżowy ogień już się tłumaczę :)

1. Mandola: "Słowo "Mandola" jest włoskim odpowiednikiem zapożyczonego z języka greckiego 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 i od francuskiego "mandore" - , hiszpańskiego ". Faktem natomiast jest, że mandola jest instrumentem starszym niż mandolina i różni się od niej ilością strun. Księżyc wcześniej niby grał na mandolinie, potem musiał ją najwidoczniej zamienić. Kto by tam zresztą z nim niecnotą do ładu doszedł.

2. Dziękuję za sugestie jednak pozostanę przy swojej wersji. Tak mi to w głowie gra, w takich tonacjach i nutach. 

3. Serdecznie dziękuję za wszystkie ciepłe słowa! 

4. Ślę pozdrowienia i ukłony ;) 

 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bazyl_prost
      hańba

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @vioara stelelor No właśnie pisze że do raju się nie nadaję
    • Anton_Borowicz
      W progach mojej tęsknoty

      Przez Anton_Borowicz · Opublikowano

      W progach mojej tęsknoty   Zostawiłem za sobą, ojczyznę mą świętą, Drogą długą, odległą - na zawsze przepiękną. Zostawiłem za sobą, złote kłosy zboża, Wysokie i dumne, pod Boga opieką, Wiatr głaszcze, cichocze, pola zimnem trąca, Błękit zaś chłopu lśni, nad jego znojem i spieką, Moja miła, tak miła, Ojczyzno Ty moja, W piękność i szczęście bogata, kraino złota,   Na cóż perły, kamienie, nad Boską dolinę? Gdzie czas jak senny obłok, przez niebo wciąż płynie, Motyl polny wtem szlaki, wskaże te prawdziwe, A przejdź się, zobacz z czego mój stary dom słynie, Pod drzewem gościu spoczniesz, gdy słońce ogrzeje, Twoje duszne troski Wiatr swym tchnieniem rozwieje, Gdy Pan w złotej swej szacie po polach tych przejdzie, To cupnie tu przy tobie, dar dla Ciebie znajdzie.   I tęsknie za tym domem, jedynym i miłym, Co szlakiem mnie prowadził - prostym, nie zawiłym, Miłość wielką znalazłem, żonę miałem piękną, Co serce me koiła, dłonią swoją wdzięczną, Zaś jedna dróżka wiodła do złotej świątyni, Gdzie ją przed sam ołtarz wprost, zaprowadzić chciałem, Lecz los inaczej wyrok, nad nami uczynił, Więc sam przed tą światłością na wieki zostałem.   O, jak cudnie wspominać tę krainę dawną, Gdy czas swój wtem odliczasz, w dalekiej obczyźnie, Co mi zostało? - Chwalić kraj poezją barwną, A duch mój jak ten motyl - po niebie się śliźnie I on pokieruje mnie, na te dróżki stare, Spocznę pod drzewem, kłosy mnie już tam przykryją, Bym wypił tam do końca swego życia czarę, Gdzie dawne sny o Tobię, w tej ciszy ożyją.
    • andrew
      Moje CV , oryginał

      Przez andrew · Opublikowano

      trochę WASZĄ firmę  poznałem  tracicie dużo czasu zbyt długo nie potraficie  się odnaleźć  szukacie kierunku rozglądacie na boki  a trzeba ...   jeśli chcecie  zdobywać góry  opalać się na szczytach  macie wyjątkową okazję    właśnie jestem wolny  od jutra   szukam nowego wyzwania    zostawiłem poprzedników  w rozkwicie patrzę na niebo  zniknęli w chmurach   miniemy ich  ale tylko ZE MNĄ ...   lubię goracą czekoladę  poezję myśli spacerują nad morzem    2.2026 andrew   
    • bazyl_prost
      Frustracje

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @Mroki proza ale jeśli to wiersz , podlega dyskusji literackiej, nie wiem co napisać bo też tak czasem mam i trzeba się nie poddawać smutkowi , może trochę autorefleksji albo przeciwnie więcej działania...
    • vioara stelelor
      hańba

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @bazyl_prost Chciałaby dusza do raju... Nie zapędziłeś się czasem?  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...