Skansen w Guciowie

[Maria_M]

Na skraju drogi wiek pamiętają

chałupy z bali strzechą pokryte

dniami zszarzały ściany bielone

histoie różne w drewnie wyryte.

 

Przed domem pniaczki, deska pozioma

udając ławkę wszystkich witała

to miejsce myślą zaczarowane

gdzie wieczorami z babcią siedziałam.

 

Poniżej  strzechy na ścianie przedniej

tej od południa słońcem nagrzanej

wiły szelestem się suche wiechy

zioła w pobliskim lesie zbierane.

 

Na sztachet płocie czasem skrzywionym

dzbany gliniane, żeliwne sagany.

Czyż zapomniane miejsce Roztocza?

Czy bliski sercu Guciów kochany?

 

 

31. 01.2018r.

 

 

 

 

 

Edytowane 4 Lutego 2018 przez MaksMara (wyświetl historię edycji)

[bajaga1]

Piekny nastrojowy wiersz, ciepłe magiczne chwile zostawiają w sercu ślad, taki na całe życie. 

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo Ci dziękuję za miłe słowa.

:))))))

[Deonix_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Literówka;

 

Poza tym,

nastrojowy, tchnący folklorem wiersz,

lubię takie klimaty.

Ale miejscami drażni mnie arytmia.

 

Pozdrawiam :)

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Takie arytmiczne łatwiej napisać. Prościej. 

:)))

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam -  coś mi ten wiersz przypomina - znaczy miłe  - fajny klimat.

                                                                                                                                                                              Spokojnego wieczoru życzę 

                                                        

[Annie]

Maks Mara ty jesteś bardzo podobna do buszującej tu niedawno sprawnej poetki Bożeny :) ale może to przypadek :)

[Bolesław_Pączyński]

Ładnie ciepłe swojskie klimaty:))

Miłego:))

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Annie_M! Dlaczego buszującej? Nie wiedziałam, że ta strona jest tylko dla wybranych. Sprawnej- niekoniecznie, jestem początkująca i się uczę. A Bożena- też ładne imię.

:))

Edytowane 2 Lutego 2018 przez MaksMara (wyświetl historię edycji)

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, jak zawsze za dobre słowo.

:) 

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Fajnie, że miłe przypomnienie.

:)

[Annie]

MaksMara, tak troszeczkę zażartowałam ale tylko dlatego, że była tu kiedyś bardzo aktywna. Każdy sam się wybiera i tu umieszcza :)

Pozdr :) 

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Spoko

:)

[azk]

Podoba mi się wiersz, ale przychylam się do tych głosów, które mówią, ze warto byłoby powalczyć o rytm. Pozdrawiam :)

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, postaram się.

:)

[jan_komułzykant]

O ile "zszarzały jest ok, to "zczarniały juz nie,

powinno być sczarniały, ale częściej chyba w użyciu jest sczerniały. Obydwie formy dopuszczalne.

Tym razem Twój wiersz jakoś mi nie podchodzi, z rożnych względów m.in "na sztachet płocie",

"deska pozioma (...) le-żała"

"gdzie (...) z babcią sie-działam"

:)

Nie przejmuj się, bo to moje subiektywne odczucie, ale trochę te rymy i składnia jak z zespołu Mazowsze, albo Śląsk.

Niby ok, bo to przecież wiersz o wsi, a folklor w tym układzie być może i na miejscu, ale jakoś mi nie bangla, sorry ;))

Edytowane 3 Lutego 2018 przez jan_komułzykant (wyświetl historię edycji)

[Oxyvia]

Ja mam podobne odczucia do Deonix, Kota i Janka. Fajny wiersz, bo klimaty wiejskie, dawne - taka wieś i ja pamiętam z dzieciństwa, jeździło się do gospodarzy na wakacje i ferie zimowe, właśnie na taką wieś, jaka w Twoim wierszu. Mam ogromny sentyment do takich wspomnień, bo to świat, którego już nie ma, który już odszedł do historii.

Ale ta arytmia... Bardzo mnie razi. Szczególnie, że piszesz o wsi, więc przydałby się tu bardzo regularny wiersz, sylabotonik - bo takie są piosenki ludowe.

Warto popracować nad wiersze, MaksMaro, bo treść, obrazowanie, klimat wiersza - to wszystko jest super, zaś arytmia psuje całość, niestety.

Serdeczeństwa. :)

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oczywiście, nie wszystko musi banglać.

:)

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

na skraju drogi chałupy z bali

wiek pamietają strzechą pokryte

dniami zszarzały ściany bielone

historie przeszłe w drewnie wyryte

 

przed domem pniaczki deska pozioma

udając ławkę wszystkich witała

to miejsce myślą zaczarowane

gdzie wieczorami z babcią siedziałam

 

poniżej strzechy na ścianie przedniej

tej od południa słońcem nagrzanej

wiły szelestem się suche wiechy

zioła w pobliskim lesie zbierane

 

na sztachet płocie czasem skrzywionym

dzbany gliniane żeliwne sagany

czyż zapomniane miejsce Roztocza

czy sercu bliski Guciów kochany

 

Tak poprawiłam, ale jeszcze pierwszą zwrotkę chcę przerobić.

:)

 

 

Edytowane 4 Lutego 2018 przez MaksMara (wyświetl historię edycji)