bez tytułu

[juliusz mickiewicz]

Kiedy rano wstaję- noc się w oczach iskrzy...
Ta noc, której nocne Słońce pragnie godzić w ton zawiści;
Ta noc, której wielkie słowa tętnią się przez Wisły tory,
By móc kiedyś Bogu rzeknąć, że te głupie ludzkie sfory
ciągle dwoją się i troją- w myśl teorii moralności,
która dzisiaj, w dobie nowej, ogranicza się do złosći.
Jednak wiedzą, że nie mogą patrzeć sercem na codzienność,
Wszak nie można sercem miażdżyć i porzucać się w wzajemność,
Bo to serce ogniem czuje, co buduje uczuć łono,
Ono kształci i odkręca to, co tandemiste bierwiono
Zapaliło nienawiścią i padało z dźwiękiem wiatru...

[Włodzimierz Nabkowski]

mam wrażenie, jakby rytm się zaburzał pod koniec

[Piotr Sanocki]

I krew, gdybym mógł tylko ścisnąć w dłoni
w głębi z jasnym blaskiem zbroi
utopić by w ogień, który żarem ryczy
w pochwach miecze - jak morze ciszy...

Widzę, ten żar. Dużo emocji, ale nie ta forma. Trzeba umieć nad nimi panować. Tak chaos gubi, zasłania duszę utworu. Popracuj nad rytmem - rymy nie mogą zwracać na siebie uwagi. Całość ma być płynna i zrozumiała. Niepotrzebnie otwierasz zbyt wiele wątków. Czytelnik sam znajdzie to czego pragnie. Potrafisz stworzyć klimat - to dobrze. Ale trzeba też panować nad nurtem treści.

Pozdrawiam serdecznie

[juliusz mickiewicz]

Bardzo dziękuję Panu Piotrowi za konstruktywne komentarze- szczera krytyka jest przeze mnie zawsze miel widziana J. Mickiewicz