Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

S t y c z e ń:

Z wód Styksu wypływa, 
zmoczony, 
parskając zapomnieniem - 
Nowy Rok
. (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Niby łagodnie 
(bez)stresowo podobno 
wymieniają się kalendarze

Wytrzepuje z portfeli 
resztki gotówki i marzeń 
Styczeń - rozradowany dandys 

L u t y: 

Lód leży jeszcze nieprzerwany 
między nadzieją a zimnem - 
jeszcze sobie "ty" nie mówią
. (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Lazurowieje niebo 
żyłkowane wiatrem -

To hiacynty oddychają halnym 

M a r z e c: 

Marznie jeszcze marzenie... 
Marzy mróz... 
Mży deszcz...
 (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Przebiśniegiem - ozon 
równie świeży i białozielony 

K w i e c i e ń: 

I już tylko kwiaty 
rzucają cień 
na życie... 
(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Kwietniem nazywają się fiołki - 
reszta. Chwasty 

M a j: 

Mój, moja, maj. (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Na drzwiach do lasu 
wozi się maj 
gdy cienista zieleń 
spija wiosnę przez trawkę 

C z e r w i e c: 

Czerwone czaroziele 
zerwie, 
nie wiedząc nic...
 (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Niknie w zapachu jaśmin 
bieli czarny bez 

L i p i e c: 

Lipa, miodami pachnąca 
jak piec rozogniona kwiatem, 
Deine roten Lippen 
moecht' ich kuessen... 
(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Skwar 
nasycany jantarem 

S i e r p i e ń: 

Nie ścinajcie! 
Nie ukrócajcie! 
Sierp wyrzućcie wysoko, 
niech lśni jak nów w obłokach, 
bo cóż po cierpieniu? 
(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Ziół zielona świeżość 
i miotełka deszczu -

Jonizuje aurę 
miętowy wiatr 

W r z e s i e ń: 

Wrzosy, babie lato, wrzenie, 
ptasie wrzaski w rzęsistym lesie. 
Dajcie się babie zabawić! 
Wejdź przez sień...
 (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Wygaszona zieleń 
i ogień pelargonii

Wokół płotku winograd - 
prześwieca roztrzaskanym witrażem 

P a ź d z i e r n i k: 

Paździerze lecą ze szczęścia... (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Przeobraża się jesień 
świecąca fazami 
rozproszonych barw...

Dymią góry 
i mgły 

L i s t o p a d: 

Bezszelestny upadek wszystkiego. 
Bezlistne drzewa, 
bezlitosne myśli.
 (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Skurczone do cytryny słońce 
i wiosenna ruń 
barwy chryzokoli -

Gra harmonia powietrza 

G r u d z i e ń: 

Nie po różach, 
ale po grudzie 
idzie najkrótszy dzień 
w grób.
 (Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Z chmur 
niczym tektura falista 
rzadki śnieg

Znów starsi o rok 
pukamy do drzwi stycznia - 

na dworze szklanka 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ~~ Zapadam w siebie pośród gasnących ognisk zachwytu nad światem mojego istnienia Coraz gęstsza ciemność otaczająca zrozumienie dla poczynań innych Czy to początki obłędu Czy może świat u progu jego granicy? ... ~~
    • Znów bzy pachnące przeszlych wspomnień braty Gdyś w życia fale odważnie wstępował Wonią swą dawne przypomną ci laty Jeszcze nieświadom co los ci zgotował   Niemal herosem byłeś. równy bogom Pewien swych pragnień i pełen zapału I wiary że ku twoim progom Zmierza ambrozja świata areału   Lecz przyszła życia codziennoci proza Wzloty upadki i straty i złości Gdyś poczuł co to żal i co groza I smak gorących upoinych miłości   I chodź czasami refleksja cię dręczy Żeś coś przegapił w pysze i utracił Ktoś tam wie lepie i cię w tym wyręczy Czyś godnie duszę swoją ubogacił
    • 98. Lustro (narrator: Agrianin)   1.   Człowiek długo wierzy, że jego kolej nadejdzie później.   2.   W Hindukuszu śnieg świecił jak oczy zapomnianego boga.   3.   Zabierał wzrok bez gniewu i bez pośpiechu.   4.   Kto ślepnie, czasem widzi więcej — tak mówią starcy.   5.   Wczoraj mróz, dziś pustynia — świat nie lubi słabych.   6.   Słońce biło tak, że skóra schodziła jak stara opaska.   7.   Każdy człowiek nosi w sobie granicę. Rzadko chce ją poznać.   8.   Ja ją widziałem — góry i pustynia zrobiły nam lustro.   cdn.
    • @Konrad Koper dzięki :)
    • „Umyć ręce”   Zastanawiam się  patrząc na ręce swoje. Od niedawna patrzę,  może z lat dwadzieścia. Pamięcią błądzę  po czasach minionych. Młodość ledwie pamiętam i jej różne przejścia.   I nie dziwię się nazbyt, — chyba nawet wcale, że ucieka, gubi się  pamięć tamtej epoki. Przykrości pamiętałbym zapewne doskonale, gdybym oceniał tylko jej uroki.   A byłem pewny,  że starość to nie dla mnie,  że porannych bólów  nigdy nie dożyję,  że młodości brawura  obmyśli to za mnie  i że od starości  swoje ręce umyję.   Lecz dłoni nie da się  od życia odłączyć.  Każda zmarszczka — świadectwem,  każda blizna coś kryje.  Nie można rąk umyć  od czasu przeszłego —  tylko im się przyglądać, póki serce twe bije.   Leszek Piotr Laskowski
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...