Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Życzenia dobrego snu

Maria_M
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Maria_M

Maria_M

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Gdy wieczorem o szarej godzinie

do snu kładę się ze zmęczeniem,

myślę, czy ta noc szybko minie

noc gwiaździsta, noc w pełni.

 

Księżyc wokoło rozproszył pył złoty,

niebo pokryło czarne tło zachodnie,

światła jak myśli ulotne pogasły,

ucichła codzienność i troski.

 

O takiej późnej już porze

przychodzi sen namiętny, błogi,

w drzwiach domu mojego staje

lekko. Nie dotykając podłogi.

 

Cierpliwie czeka dopóki nie zasnę,

płynie nade mną lub siada przy łóżku

i ciepłym szeptem  opowiada  baśnię.

 

Ten sen jest moim przyjacielem bliskim

w kolorach niesie nadzieję jutra

takiego snu życzę Wam wszystkim.

 

 

 

 

Edytowane przez MaksMara (wyświetl historię edycji)
4
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Witam -  lekki i przyjemny wiersz -  ładny ten sen...podoba się.

                                                                                                                                                                                          Radości życzę                                                                                                                                                                  

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • iwonaroma
      jak dobrze że jestem poetką

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      @Poezja to życie dzięki     
    • Berenika97
      Gonię twój ogon

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Myszolak   Czytam i widzę to jak scenkę z kreskówki - ta determinacja, to skupienie, ten triumf złapania... i ta ostateczna konstatacja, że ogon to jednak tylko ogon. Kot wygrał, jak zwykle. Zresztą koty zawsze wygrywają, to chyba jedyna stała rzecz we wszechświecie. Ale serio - jest tu coś bardzo uroczego w tym, jak wiersz oddaje kocią logikę- im bardziej gonisz, tym bardziej znika, a jak złapiesz, to i tak okazuje się, że złapałaś powietrze.  
    • Nata_Kruk
      Zryw (tytułowy paczwork 5)

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                        ... nie, że chcę być oryginalna, ale miewam niekiedy dziwne pomysły... :)                   Dziękuję za zatrzymanie u mnie. dla tych rodzących i nowych żyć chylę me czoło i uśmiech ślę a odchodzącym złożę dłonie zdrowaśkę zmówię - klęknę też... :)     @Migrena... zostaw wszelkie klucze na boku, na nic tu one, a Ty wyczytałeś                     naprawdę bardzo dużo.! Dziękuję za pochylenie się nad treścią.                         @andrew... najważniejsze, że potrafią je znaleźć... :) Dziękuję Ci.     @iwonaroma... możliwe, że może się taki wydać i całkiem możliwe, że 'coś dotknie'.  Dzięki za wejście.
    • Wochen
      sumienie@human

      Przez Wochen · Opublikowano

      rozsypany jak liście przed zimą nadłamaną trzciną jestem ulepiony z marzeń kształty mam wyraźne zanim jak mgła upadnę jestem     tak blisko jak cień przykrywam Cię białym puchem tylko słuchaj              
    • Berenika97
      Noaptea ielelor (Noc wróżek)

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @vioara stelelor   To bardzo obrazowy, zmysłowy wiersz.   Jest w tym wierszu coś, co trudno nazwać jednym słowem - może właśnie dlatego, że działa na kilka zmysłów naraz. Słyszę te skrzypce, nie jako instrument na scenie, ale jako coś wyrośniętego z ziemi, z owczych połonin, z wieczornego dymu. Dźwięk, który nie porywa do tańca, tylko kładzie się - właśnie tak, jak napisałaś - wonnym dywanem. Środkowa strofa ma w sobie coś bardzo starego, przedchrześcijańskiego - te dziewczęta zbierające przytulie na sen o dobrym chłopcu, suszące zioła, bielące prześcieradła. Jakby czas tu nie płynął linearnie, tylko zataczał kręgi jak same Sânzienele. Zresztą samo wprowadzenie tego słowa -rumuńskiego, obcego, a jednocześnie brzmiącego jak zaklęcie - to był dobry pomysł. I ten koniec - iskry gasnące w śmiechu nie wiadomo czyim, gdzieś za lasem. Coś się dopełniło i jednocześnie uciekło - i zostaję sama, z tą ciszą po ostatnim dźwięku skrzypiec. Piękne!    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...