Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

 

Skrzące srebro

powietrza w drobinkach

anielskich piórek

lekkuchne. Z puchów

puszki najlotniejsze -

I to bajeczne niebo

niczym bladoliliowa

sępolia z różowym cyklamenem

są zawsze najpiękniejsze

kiedy drzewa bezlistne

prężą zmrożone gałęzie

podobne zwitkom wstążek

albo drucianym kłębuszkom

*.

Gdzie gołoledzi szklący parkiet

tam świetlne przymarzają anioły

lecz że się spoci pełnią odwilż

przeto reniferów skórzaste kopytka

pociągną sanie. W zaparte. Na nich

tobołki z północną zorzą. Cisza

tupnie śniegu sterylnym kapciem

zapachnie słomą z ostrym chłodem -

 

wtedy Barbara Święta

Królewna w zieleniach

wygaszonych co ma sarnie

oczy ciszy odwiedzi

Żupne Ogrody w śniegu

futrzanych rękawicach i wokół

szyi mieczem pokaleczonej owinie

szal pomarańczowego ognia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie lubię takiego słodzenia płynącego z tradycji religii sztucznie podsycanej szczególnie w tym okresie. Gdyby usunąć zwroty: anielskie piórka, anioły, święta Barbara, królewna, renifery, skórzaste kopytka, słoma, druciane kłębuszki-  utwór byłby nastrojowym opisem grudnia. Ale to tylko moje zdanie. Pozdrawiam niezłośliwie.

 

Opublikowano

Ja za słodzeniem i zdrobnieniami również nie przepadam,

ale właśnie w towarzystwie takich malowniczych opisów

i elementów folklorystycznych jestem w stanie je zaakceptować :)

 

Pozdrawiam ślicznie :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie twierdzę, że nie ma, wręcz odwrotnie- przesyt w grudniu. A za tym idzie reklama, komercja, handel, tworzony przy okazji, na siłę. Wszystkie szopki też są tego efektem, a to szopka 

Jeżeli komuś to pasuje- proszę bardzo, ja odchodzę. Dużo się mówi przy okazji o miłości, wspólnym stole, szacunku, ... itp. I co z tego wynika już w lutym, marcu, ... ? 

To jest dalej moje zdanie, Ty masz prawo  mieć całkiem inne widzenie. Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak bym  nie znała, to bym się nie wypowiadała. Akurat historia to moja pasja, historia kościoła i jego tradycji też. Dlatego uwolniłam się od niej już dawno, a Twoje wiersze, jeżeli pozwolisz, nadal chcę czytać. Nie bierz moich komentarzy tak osobiście. Życzę miłego wieczoru.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie ma za co. Wymiana zdań jest potrzebna, a konstruktywna krytyka rozwija i doskonali. Czasami się oburzamy, ale niepotrzebnie. Też mi się to jeszcze zdarza, dobrze, że coraz rzadziej. Miłego ... 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 , Ciebie zainspirowała @Nata_Kruk, Ją z kolei @Jacek_Suchowicz  z czasem pewnie wydacie tom poetycki...trzeba wielkiej wprawy...podziwiam.
    • Link do piosenki poniżej:     Zapukała, zaśpiewała Ach, wiosna, wiosna Śpiewająca i radosna Twego przyjścia czekaliśmy Razem z tobą stworzyliśmy Świt zielenią przebudzony I melodii słodkie tony Słońce tak radośnie Toczy się po niebie Zima przejdzie, będzie znośnie Winem powitamy ciebie Niech ta zima mroźna, sroga Tylko pamięć cicho splata Tego roku niech jej noga Więcej myśli nie zaplata Wiosną w młodym lesie Śpiew żurawi echo niesie Zgrzyta świerk zielony Smukłych drzew korony Chwieją się tanecznie Ciepły wiatr zawiewa Szumią cicho drzewa Otworzyła świat radosny Szumią drzewa, szumią sosny Przekroczyła, otworzyła Świt radośnie dziś witamy I piosenkę zaśpiewamy O życiu co na nowo Wstaje kolorowo Niebieskością i zielenią Łąki, pola dziś się mienią Młodych traw dywany Swą świeżością, swym zapachem Pod błękitnym nieba dachem Jak z wdzięcznością świt nam dany Blaskiem złota promienieją Aż się dusze budzą, śmieją Wiosną w młodym lesie... Przegoniła, pogoniła Zimy srogiej mroźne cienie I wokoło swoje tchnienie Jak w duszy kropla wina Coś przed nami otworzyła A my z winem i piosenką Usiądziemy pod sosenką Niech nam szumi, niech nam śpiewa I w serce nuty życia wlewa Co po długim śnie się budzi I zapał zimy studzi Wiosną w młodym lesie...
    • @sisy89 ... topię się w ciszy  i maluję nowe jutro  nie będzie się wspinać  do gwiazd  będzie przy mnie  blisko  bardzo blisko  ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego dnia 
    • Gdyby dni były gwiezdne  a noce świetliste, nazwałabym  anomalię przełomem.   Palce stęsknione w elastyczny splot połączyłyby dłonie. Jak szum i szmer, w bezdźwięcznej ciszy skwer.    Miłość lśniłaby.    Lecz ty niezmienny, zawsze pozostaniesz sobą.                      
    • Nie dość, że nie mamy wolnej woli, to jeszcze mamy obowiązek czucia musimy: oddychać myśleć cieszyć się [sic!] kochać Mało tego, nieszczęście w nieszczęściu, Marek Aureliusz zapisuje to jako przywilej Czy jesteśmy zmuszeni do życia w hipokryzji? Czy to dychotomia świata? Kiedy zgodzimy się na własną ciemność?  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...