późnowieczornie

[Leszek]

bezradność wsiadła do autobusu

spojrzeniom niemo szepnęła przepraszam

wydźwięk odmowy boleśnie ukłuł

naturę znikąd z innego świata

 

myśli tych pojawiły się tysiące

setki rozwiązań banalnej sprawy

wstała podeszła nieznany wątek

stał się wytrychem i więcej znaczył

niż sama wartość nie miała znaczenia

padło dziękuję głos potem oniemiał

 

walczę z patosu uwzniośleniem

choć tym najprościej gest nacechować

stopniuję ciemno ciemniej najciemniej

do pustki mroku jak światło dodać

[AnDante]

To nie jest łatwy wierszyk, jedno czytanie nie wystarcza, ale typowo "leszkowy".

Swoją opinię wyraziłem serduszkiem.

 

Pozdrawiam :)

AD

Edytowane 30 Listopada 2017 przez JADer (wyświetl historię edycji)

[Bożena Tatara - Paszko]

Byłam, czytałam, polubiłam.

Pozdrawiam :)

Edytowane 30 Listopada 2017 przez Bożena Tatara - Paszko (wyświetl historię edycji)

[Oxyvia]

No tak, sytuacja liryczna jest jasna. I bardzo częsta w środkach komunikacji miejskiej. :)

Oryginalnie to opisałeś.

[Leszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za "leszkowy" i za polubienie Andrzeju. :)

[Leszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To ważne, że byłaś i czytałaś, a jeśli do tego, że się spodobał, to bardziej niż miłe. :)

Edytowane 2 Grudnia 2017 przez Leszek (wyświetl historię edycji)

[Leszek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, że doceniłaś. :)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, że wiersz zrozumiały i mogłam go docenić. :)