Tajemnica jesieni (wiersze jesienne)

[adolf]

Jesień chodzi o kulach połamanych drzew

orkanem snuje historie chowanych urazów

migoczą piorunami obrazy z przeszłości

opada jakby z nieba tajemniczy "śpiew".

 

To ptaki przelatują cudzymi myślami

natrętne odloty i powroty manii

ogania się miotłami, wymiataniem liści

przez parkowych stróżów, co po niej sprzątają.

 

Oto jest więc jesień w późnym dojrzewaniu

niczym owoc wielkiego cyklu pór roku

okrągłe i miąższyste jabłko przestrzeni

Pomysłowo chowające ciężką pracę wiosny.

 

Gdzieś pod przykryciem brązowego "zła"

pożywny wielki pokarm - jak obol pod język

by przyroda niknąc przeprawiła się przez Styks.

 

 

 

 

Edytowane 9 Listopada 2017 przez adolf (wyświetl historię edycji)

[befana_di_campi]

Sonet to nie jest. O jeden wers za dużo :)

Chyba, że zmieniły się zasady, a tym samym definicja?

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

sonet V w znaczeniu, że kolejny z cyklu jesiennych wierszy (nazwanych sonetami jesiennymi), w domyśle ze kontynuacja serii :) już poprawiłem tytuł żeby nie kłuł :)

Edytowane 9 Listopada 2017 przez adolf (wyświetl historię edycji)

[azk]

Poddaję się nastrojowi, jak tworzysz. Prawdopodobnie w nazwie był jeszcze sonet. Przyzwyczaiłem się, że piszesz właśnie w formie sonetu. Brakuje mi rymów w drugiej części, szkoda, że ich nie poszukałeś.

Bardzo obrazowa dla mnie ta fraza :

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Prezentujesz nowe - inne od utartych - spojrzenie na tę porę roku.

 

Pozdrawiam :)

[adolf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

dzięki za wglad, mam teraz nową wizję obrazowych wierszy i staram sie wycwiczyc w tym nowym stylu. co do rymow mialy byc ale jakos nie moglem sie zdecydowac, zeby poswiecic ostatnie frazy na ich przemodelowanie, bo jakos mi za bardzo pasowaly, w natepnym sie postaram zeby byly rymy

 

co do sonetu - nie ukrywam, ze nie tyle co całokształt sonetu mi podpasował, ile jego hipnotyczna budowa 2x4 + 2x3, nie wiem czemu ale taki uklad (ew. rozszerzony o 1,2 wersy puenty) pod wzgledem graficznym jak i kompozycyjnym bardzo mi podpasowal - zreszta jest to tez forma dyscypliny slownej - skondensowania mysli w zadanej formie, co czasem jest naprawde ciezkie, ale pomaga bo wiersz sie nie rozciencza az tak bardzo i jest b. konkretny

[Justyna Adamczewska]

Cześć adolfie. Najbardziej podoba mi 1. zwrotka, następne trochę mniej. W drugiej za dużo latania, odgarniania, zamiatania, wymiatania... takie mam wrażenie. No, ale uporządkować trzeba to, co "rozbiegała"jesień. Zrobić miejsce dla zimy i wiosny (o której ciężkiej pracy wspominasz). Tak, natura się szanuje. Jednak ci "parkowi stróże, co po niej sprzątają" to ludzie czy prawa natury?, bo tu nie zrozumiałam za bardzo. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Te strofy wzbudziły we mnie poczucie "dziwności" - cykl, owoc - jabłko (obok siebie te słowa) i późne dojrzewanie - jakoś zaburza mi to naturalny rytm przyrody. W naturze nigdy nie jest na nic za późno ani za wcześnie, chyba, że ingeruje w nią człowiek. 

 

Czyli umiera przyroda? I ten obol, oj umiera.    I jak to dalej będzie? Tak bez przyrody.   Pozdrawiam. J. 

[Jacek_Suchowicz]

treść tak - symbolika życia

forma mniej

Pozdrawiam Jacek

[Oxyvia]

Zgadzam się ze wszystkim, co napisał mój Andrzej - @kot szarobury, dlatego nie będę powtarzać. Zostawiam tylko swój ślad.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O, to zupełnie to samo, co ja napisałam pod Twoim wierszem! Czyli - każdy widzi to, co chce widzieć. ;)))