*** (szedł w niemodnych...)

[Jolanta_S.]

 

szedł w niemodnych butach

z pustym plecakiem na prawym ramieniu

z lekkim uśmiechem i pewną swobodą

podziwiał starówkę o zachodzie słońca

w zachwycie mijał kamieniczki

strudzony usiadł nad chłodną Motławą

 

w pośpiechu czytałam jego rozdarcie

widniało między wsią a wielkim miastem

tak rozeszły się nasze wspólne drogi

 

zaszłam aż pod dach na dziesiąte piętro

widok z balkonu bardzo późnym zmierzchem

przypomniał cmentarzysko

 

stare miasto w jesieni z milionem świateł

zapadało w sen

 

lekki wiatr kołysał nostalgię

precz z moich oczu nuciłam pod nosem

moja samotność była przyjemnością

 

 

z tomu: Będzie miał twoje oczy

[Bożena Tatara - Paszko]

Najwidoczniej rozstania nie zawsze są bardzo  bolesne.

Być może bilans zysków i strat wyszedł na plus dla Pl-ki,  stąd przyjemność płynąca z samotności.

 

Podoba mi się wiersz.

Pozdrawiam.

[Jacek_Suchowicz]

samotność z wyboru czy z konieczności ?   - pyt. retoryczne

czasem rozstanie sprawia przyjemność

Pozdrawiam Jacek

 

[Jolanta_S.]

Dziękuję bardzo...

Pozdrawiam :)

[Jolanta_S.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję Jacku, 

również pozdrawiam :)

[Jolanta_S.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No przecie :)

Pozdrawiam - jol

[Anna Świętokrzyska]

Tak jest, nic na silę, jeżeli nie ma braterstwa dusz. :)) Pozdrawiam ciepło, chociaż jesień .:)

[Jolanta_S.]

W tym roku wyjątkowo deszczowa, ale nadal piękna...

Serdeczności :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj Jolanto - znalazłem coś dla siebie - widok nocnego miasta 

oraz Gdańską starówkę upiększoną  owym wędrowcem.

A tę samotność można pokochać ale tylko na chwilę.

                                                                                                                                 Miłego ci życzę 

[Jolanta_S.]

Dziękuję Waldku :)

Pozdrawiam