Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

z cyklu: TAKITOKOT

(Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób oraz zdarzeń jest całkowicie zamierzone).

Mój Kot zwany Szaroburym
bardzo opiekuńczy bywa:
ciągle parzy mi herbatkę
i czasami za mnie zmywa,

czasem buty mi zdejmuje,
kiedy wracam z długiej drogi
i przynosi mi kapciuszki,
i zakłada mi na nogi.

Jakieś cztery lata temu,
kiedy u mnie się urządził,
dałam Kotu kołdrę z wełny –
nie baraniej, lecz wielbłądziej!

Ale Kotek wolał moją,
mniejszą i w czerwone kwiaty,
z wełny dzikich merynosów,
bo wielbłądzia... sztywna jakaś.

Cztery lata spał wygodnie
pod mięciutką mą kołderką,
małą, białą, z kwiatuszkami –
a ja pod brązową, wielką.

Aż oddałam ją do prania,
a gdy z pralni powróciła,
nagle Kotu wpadła w oko –
coś się Kotu odmieniło!

Ta wielbłądzia teraz miękka,
merynosy twarde wielce!
Spać się już pod nimi nie da,
więc Kot sypia na kołderce!

Marznie biedny Szarobury
ledwie owinięty derką,
głośno kaszle, jęczy, kicha,
a Miś obok pod kołderką...

A gdy w weekend Misiek wstanie,
Kot owija się wielbłądem,
by z rozkoszną minką pospać
w kołdrze Miśka tak wygodnie.

W końcu Misiek oddał kołdrę
(tę wielbłądzią) swemu Kotu,
tak jak cztery lata temu
właśnie zrobić miał ochotę.

Kot w tej „lepszej” kołdrze znowu
śpi szczęśliwy, zachwycony,
jakby bardziej sam puszysty
i natychmiast uzdrowiony.

No, a Misiek wrócił sobie
do swych kwiatków na kołderce
i ma spokój we dnie, w nocy,
i spokojne już ma serce.

Jednak kiedyś jakby z żalu
nie wytrzymał Miś i szepnął:
„Drugi raz mi już zabrałeś
kołdrę, którą masz za lepszą...”

Kot obruszył się najsłuszniej:
„Ja cię o nic nie prosiłem!
Sama mi tę kołdrę dałaś,
a ja tylko się zgodziłem!”

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dokładnie - uśmiecham się Oxyvio  do tej bajki prawdziwej.

                                                                                                                                       Miłego ci życzę

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar   ta myśl przychodzi do wielu z nas i cicho siada obok na wolnym krześle pisz więc nadal o moim i swoim świecie bo warto - dla mnie ma to sens
    • @Poezja to życie Czy to takie proste uwierzyć? Ale ta niepewność, która stale towarzyszy. Nie możemy nie brać jej pod uwagę. Tak jakoś to odbieram. 
    • @wiedźma   U mnie nie było żadnej burzy, ale się domyśliłam, że tam, gdzie jesteś musiała przejść. Ale że aż takie szkody?! Masz pewnie wybitą szybę w samochodzie. :(   Pozdrawiam. 
    • siedząc w altance myślę czy kiedyś znudzi mnie pisanie wierszy   wierszy które piszę od bardzo dawna raz gorsze lub lepsze   a może będę pisał do końca o tym co czuję widzę i słyszę   czyli o moim i waszym świecie o upadkach i zwycięstwach o codziennym życiu   czyli o czyś co zawsze ma sens tak jak miłość szum drzew i deszcz   jeszcze na koniec zapytam czy też taka myśli was nachodzi czy tylko mnie      
    • @Migrena   To przejmujące wiersz, który można odczytać na wielu płaszczyznach. Proces zanikania jest powolny ale eskaluje - tworząc napięcie.   Najpierw są to zjawiska akustyczne. Bolesnym etapem jest wymazanie z pamięci żony i córki - bohater staje się „pustym miejscem” w ich życiu.   Ciekawym motywem jest utrata fizyczności i brak jakiegokolwiek wpływu na rzeczywistość. A kiedy bohater patrzy w lustro, widzi kogoś „bardziej prawdziwego” i „pozbawionego błędu” to moment całkowitego rozpadu tożsamości.   Wiersz doskonale oddaje stan umysłu osoby borykającej się z ciężką depresją lub poczuciem skrajnego wyobcowania. Tacy ludzie często czują się „niewidzialni” dla świata. Smak „świeżo rozkopanej ziemi” w ustach to wyraźne nawiązanie do śmierci - w tym przypadku śmierci za życia.   Niesamowita jest puenta - „świat nie odbiera życia, po prostu pewnego dnia przestaje pamiętać, że kiedykolwiek byłeś” - prawdziwą śmiercią nie jest fizyczne ustanie funkcji życiowych, lecz ostateczne zapomnienie. To wspaniały i prawdziwy tekst! Wiem, z czym boryka się człowiek w takim stanie psychicznym.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...