Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nie wstydźmy się jesieni

Waldemar_Talar_Talar
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

jesień do drzwi zapukała

za nią było babie  lato 

starość lekko posiwiała

bociek ze złamaną nogą

 

a na końcu stała tęcza

nie zdążyła się  schować

którą podrywał wiatr

bardzo mu się podobała

 

to wszystko otulał szal

z  udanie  barwnych liści 

w których jest to coś

co prowadzi w minione

 

jesień do drzwi zapukała

a ja jestem szczęsliwy

bo widzę to czego inni

nie umieją zobaczyć

 

tylko dlatego że się jej

boją  oraz  nią  wstydzą

jak by była dużo  gorsza

od tego co już było

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
Andrzej_Wojnowski

Andrzej_Wojnowski

Opublikowano
Opublikowano

 " po czerni jeżyny, po liściu kaliny jesień, jesień już.."

 

no cóż wiosna dzieciństwa  i lato młodości kiedyś kończy się i nadchodzi jesień

"ale co tam przecież tak jesień złota nie jest zła , ale co tam przecież taka jesień złota niechaj trwa"

 

                                                                                                                                                 pozdrawiam

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • FaLcorN
      6 + 7

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      @violetta   Uwielbiam
    • Kiedy Jest Dzisiaj
      Czy to jest to?

      Przez Kiedy Jest Dzisiaj · Opublikowano

      Kiedy czuję ostrosłup wbijający się w moje plecy, Czuję się… Dziwnie. Bo jest idealny. Proporcjonalnie rozkłada ból I dotyk. Ma też matematyczny kolec, Który przebija mi skórę. Czuję, jak kropla krwi spływa po nodze i spada w otchłań. Spada tak przez… Lata, Dekady, Wieki, Tysiąclecia, Eony, Aż w końcu dochodzi do nowej myśli. Co to jest? Wygląda jak chmurka, Ale nie ma jednoznacznego miejsca. To w zasadzie na co kapnęła kropla? Nie mam pojęcia. Jednak nagle wyparowała. Dokąd? Po chwili coś się materializuje. Ma kształt kuli, Choć nią nie jest. Jej krawędzie i ściany chcą zmienić kształt. Dlaczego nie mogą? Kula zaczyna się szarpać, Trząść. Aż imploduje W zerowy punkt. W perfekcyjny punkt. W sumie nie wiem czemu wydaje się doskonały. Może dlatego, że jestem w swojej głowie, Czyż nie?
    • iwonaroma
      na drabinie

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @viola arvensis :) Miło  Dziękuję, również ciepło pozdrawiam:)       @Berenika97 Fakt, szamoczemy się. Już zdaje się jesteśmy na górze, a tu ... spadek (samopoczucia, zdrowia, okoliczności życiowych etc.) Nic to, trzeba znów do Góry:) Dziękuję        @Nata_Kruk No nie, ostatni musi być, bo dolny szczebelek to też np.drugi, trzeci od dołu, a przecież chodzi tylko o ostatni. Mnie powtórzenia nie przeszkadzają, jak również słowo 'owszem' - które dodaje trochę sarkazmu co akurat niekiedy lubię. Natomiast rzeczywiście końcówka może nie za bardzo, lecz Violi Arvensis się podobała to już tak zostawię. Dzięki za uwagi i pomyślunek nad tekstem oraz za serduszko (mimo wszystko:)) Również pozdrowienia         
    • violetta
      6 + 7

      Przez violetta · Opublikowano

      @FaLcorN ale jeden słodki rodzynek:) żartuję oczywiście:) lubisz jak się ktoś opowie z czymś:)
    • iwonaroma
      zazdrość

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      @piąteprzezdziesiąte :) dzięki     

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...