Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Bajka o Ciesi i Wicusiu

(rozdział pierwszy - część pierwsza)

.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

Był sobie paź królowej – przepiękny motylek,

wędrował po swej łączce z kwiatuszka na kwiatek.

Łączka była pod lasem – za ogrodem – w tyle;

który tutaj rósł sobie, i kwitł na dodatek.

 

Więc ten to wędrowniczek o imieniu Wicek

miał przeróżne w wyborze nektarowe smaki.

Rosły bowiem kolorem wabiące wonnice:

budleje, wiciokrzewy, róże czy widlaki.

 

Pod lasem zaś, już bardziej z natury wyrosłe

cieszyły swym kolorem lebiodki, wawrzyny.

Maliny i jeżyny wysoko tu wzrosłe

tłumiły te pomniejsze – gorysze czy kminy.

 

 Domek miał niedaleko, pomiędzy marchwiami

które tutaj zakwitły w ogrodzie i łące.

Kryć się też miał gdzie, kiedy promieniami

prażyło nazbyt mocno południowe słońce.

 

I tak – podczas wędrówek – poszukując cieni,

kiedy sfrunął pod liści zieloną borówkę;

chroniąc się przed nadmiarem słonecznych promieni;

spotkał tutaj – na ziemi – zapłakaną mrówkę...

papa.gif

 

Edytowane przez Bronisław_Muszyński (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo słuszna uwaga - już biegnę szukać takiej fotki, jak tylko znajdę, to zamienię...

P.S - ten motylek wydawał mi się najbardziej kolorowym, więc i najładniejszym - stąd taka "skucha"

...

- już zamieniłem na właściwy (tak mi się wydaje)...

Edytowane przez Bronisław_Muszyński
zamiana obrazków (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale, ale, drogi Bronku,
łąka piękna w letnim słonku,
gdzie podziały się rumianki,
z których się wyplata wianki
i gdzie maki, i stokrotki,
które lubią małe kotki?

 

Ja również zapisuję się na subskrypcję następnych tomów :)

 

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Piękny i mądry wiersz, a Bóg jest wszędzie, szczególnie w dobru, życzliwości i miłości. Pozdrawiam.
    • On swoim ramieniem ją zawładnął, jak wiatr, co wszystko na drodze chwyta. Pieścił ramiona, tarmosił zmysły i nie zadawał żadnych pytań.   Ona kładła się trawą po łące, pod każdym jego podmuchem silnym. Przy szeptach miękkich tańczyła lekko, tak się nie czuła z nikim innym.   To była taka dziwna miłość – zdarzyła się szybko i namiętnie. Kwitła czerwienią, jak maki w polu – krótko, ale jak pięknie.   Ona zielenią go czarowała, swych rzęs łąkowych kołysaniem. On rzucał pod nogi upojne bukiety i w tym kochaniu był cały dla niej.   Byli dla siebie łąką i wiatrem, co w swym splątaniu tkwią namiętnie. Szkoda, że tylko na chwilę jedną, bo wyglądali tak pięknie.  
    • Osiemnastka! Jaś krzyknął wesoło. Czas pożegnać się wreszcie ze szkołą! Te pięć lat w szóstej klasie chyba na coś mi zda się. Bądź jak Jasio - skończ szkołę, pierdoło!     Płonie szkoła w sierpniowy dzień (Koło), uczni, gapiów tłum stoi wokoło. Wśród nich Jasio przemyka, uśmiech, strzela selfika. Wiedzieć trza kiedy skończyć ze szkołą!  
    • Witaj - Bo może Bóg nie przemawia z ambon pełnych pychy — lecz rośnie razem z trawą i mieszka w ludzkiej ciszy. - też tak to widzę - czysta prawda  -                                                                                                            Pzdr.
    • Szczerość   stoi na scenie   Wyniosła   Zabija nadzieję   Karmi się własnym   blaskiem   Nie ogrzewa   Nie oddycha   Jak pomnik   Nie dotykaj. Zostawisz ślady     Szczerość w odcieniach   czerwieni   Krwawa   żywa   Rozrywa   Krzyczy.   Bełkocze.   Przeklina   Nie pozuje   Nie udaje, że jej nie ma.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...