Rewolwer

[Krzysztof Kwiatkowski]

Jak tutaj pięknie.
I sady są...
i łąki.

Matka zrywa
mlecze
pośród lilii.
Lecz płacze...

Słońca nie ma.
Chmury skostniały
i nie płyną minuty.

Drzewa szepczą
zawistnym wzrokiem.
Urojone ptaki śpiewają
ostatnią piosenkę
tego lata.

Przyniosłem trochę
szczęścia, mamo...

Jak cudownie
upaść
z przestrzelonym
marzeniem.

[natalia]

momenty świetne i okropne w jednym wierszu :)
to iii
te mlecze irracjonalnie obok lilii, mlecze na łąkach rosną a lilie chyba nie bardzo?
wersyfikacja w końcówce
to moim zdaniem jest złe
ale skostniałe chmury i 4 zwrotka przyjemne :)

pozwolę sobie na osobistą wersję tego wierszyka


Jak tutaj pięknie,
są sady,
łąki.

Matka zrywa
mlecze pośród róż
i płacze.

Słońca nie ma.
Chmury skostniały
Nie płyną minuty.

Drzewa szepczą zawistnie.
Urojone ptaki śpiewają
ostatnią piosenkę tego lata.

Przyniosłem trochę szczęścia,
mamo.

Jak cudownie upaść
z przestrzelonym marzeniem.

..............................

z pewnością wiersz w pewien sposób porusza, podoba mi się jego wewnętrzny spokój, czytając go można się odprężyć, dopiero przestrzelenie lekko niepokoi, ale również nie nachalnie i nagle. Początek jak w banalnej bajce, dobre wprowadzenie do sielankowego dzieciństwa, następnie delikatne poruszenie problemów, zupełnie niepojętych przez dziecko i tragiczne zakończenie. W sumie to może tylko moja intepretacja, z pewnością znajdą się inne, ale ja właśnie tu widzę na pierwszym planie zagubione dziecko, z matką w tle, pragnące dla niej szczęścia, symbolicznie wręczając jej bukiet lilii, czy róż. no ale to sobie dopisałam :)
tak, można się przy tym wierszu zatrzymać.