Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

starsi ludzie zwani dziadkami

też mają przyjaciół kolegów

nie zamykajmy im drzwi

niech cieszą się spotkaniami

na które coraz trudniej  iść

 

pozwólmy cieszyć się chwilami

jakich przednimi coraz miej

bądźmy odważni nie wstydźmy 

się niewidomych spowolnienia

głuchości trzęsących rąk

 

oni do siebie są przywiązani

wspominają to czym cieszymy

się dzisiaj my - czyli miłością

pejzażem oraz wartościami

bez których człowiek wart nic

 

 

 

 

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to ciężej trochę mi zgrzyta,

 

niech nadal  cieszą się spotkaniami

na które coraz trudniej im iść - może  tak byłoby zgrabniej ?

 

 

bez których człowiek trudno żyć  - coś mi tu nie gra :)

 

oni do siebie są przywiązani

wspominają to czym cieszymy się my:

miłością, pejzażem i wartościami

a bez nich człowiek

nie potrafi żyć.

 

Poza tym nie podoba mi się koncepcja, że człowiek starszy może żyć tylko wspomnieniami.

Ja zamierzam być aktywna do bardzo późnej starości :)

 

Miłego popołudnia  :)

 

Edytowane przez czytacz (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Witaj Bożenko  - poprawiłem co nieco -  a z tą koncepcją nie oto mi chodzi - przecież wielu starszym

tylko wspomnienia zostały - żyją swoim świecie smutnym - są pozostawieni sami sobie zamknięci  - inni o nich zapomnieli.

A zwłaszcza najbliżsi -  to są fakty  -  

Mi chodzi tylko o zwrócenie uwagi na tę patologię - inaczej tego nie można nazwać - sami będziemy staruszkami.

Chcę by ten wiersz zmusił do refleksji tylko tyle...albo i aż.

Miło że byłaś Bożenko  a za uwagi wielkie dzięki.

                                                                                                                                                         Miłego ci życzę

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Każdy się o moje nogi podtyka, w proch się zamienia i nagle gdzieś znika I nie wiadomo czy Diabła za rogi, Boga za nogi, czy też brzytwy się chwyta Zapewne nie będe znał odpowiedzi, ale szanuję, że akurat mnie o to pytasz W świecie, w którym jedni są spragnieni, a drudzy się topią warto umieć pływać.   Jeśli nie zaśmiałeś się ze swojego żartu to znaczy, że był on słaby Wiem, że chciałbyś być synem koleżanki twojej mamy, bo to pies na baby Obserwuje ludzi w moim wieku, w ciągłym biegu, ciągle na mieście kebaby  Na sali zajęte kanapy, dobierając się w pary, organizują do kina wypady   Nie mam odwagi ani siły by cokolwiek tu zmieniać Mogę w spokoju czekać lub jedynie w kółko narzekać Nie poszedłem do Mam talent, bo go nie mam a gdybym kiedyś zmienił zdanie to najpewniej bym przegrał.
    • W swojej ciemności mam wtórną twarz I każdy niepewny krok pozbawia mnie tchu  Tak chciałabym móc wychylić się  Poza krawędź luster poza krawędź drzwi  Lecz między nami powiem nic nie jest po staremu  Mam w sobie okruchy otuchy  A mową odsłaniam się niby lilie tulipany  A mową podlewam swój cień w upale Dopiero kiedy mrużę powieki   Wszystko wydaje się podobne  Pozbawione prawdy  Najchętniej więc otwieram oczy  Niechaj ciemność mnie tak nie tuli   Nie chcę umrzeć w objęciach życia  Splamionego czarnym tuszem omotania   Owijam się w kokon modlitwy łez  Udając liść, suchy jak zwój  Bez podsłuchiwań pająka       
    • @Anex to piękny I prawdziwy wiersz. Fajna forma I treść,  która zostaje Urzeklo mnie tu " wciąż ide dalej przez zycia krag " To slowa, które przynoszą rozwiazanie .. Pozdrawiam
    • @Berenika97 Chmury to cud natury. :)))
    • Na rozstajach dróg samotnie stoję, czy los dziś spełni marzenia moje? Każdy krok prowadzi w nieznany świat, a przyszłość skrywa swój cichy ślad.   Raz świeci słońce, raz pada deszcz, raz czuję siłę, raz tracę sens. Los jak wiatr zmienia swój bieg, a ja wciąż szukam bezpiecznych dróg.   Niepewność szepcze: „Zawróć już stąd”, nadzieja odpowiada: „Przetrwasz ten ląd”. Choć serce nieraz ogarnia lęk, wciąż idę dalej przez życia krąg.   Bo życie pisze swój własny los, nie słucha próśb ani naszych trosk. A kiedy odnajdę właściwy szlak, zrozumiem, że warto było iść właśnie tak.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...