Czym jest?...

[Marcin Makuch]

Czym jest życie bez miłości??
Pustym korytarzem…
Czym jest życie bez miłości??
Żywym cmentarzem…
A czym jest miłość??
Jest serca jasnością…
A czym jest miłość??
Jest po prostu miłością…

…, a życie tkwi na ziemi bez miłości
W deszczu i mrozie
Jest pełne smutku i codziennej szarości
Urodzonym w niepogodzie…

Lecz czasem łzy tak bolesne ustają
Rzadko jednak jest tak lub bywa
I ludzie czasem się szczerze kochają
A serce samotnie w kącie dogorywa
Jak kwiat w półcieniu uschniętym się staje
Bo życia bez miłości zwykle niema wcale
Każdy jej szuka i wszystko, co ma oddaje
Aż ujrzy na oczy…
Lecz próżne szukanie, bo miłość jest z nami
I czasem rozmawia z drzewami
Pędzi z wichrem i tańczy z falami
Tuli kwiaty i szumi kłosami
A blask słońca nasyca duszę…

Naucz mnie Ojcze zawsze miłować
Nim swe życie jedyne i cenne zatrącę
Naucz mnie Ojcze z dnia się radować
Nim za pustkę wiecznością zapłacę
A gdy mnie starzec spyta – odpowiem
Choćby i serce jego nieczyste – bądź z Bogiem
Nawet jeśliby mnie zranił ostrzem głęboko
Rzekłbym mu idź precz, lecz niech Pan Ci przebaczy
Bo jam już to zrobił i otwarł Twe oko
I bądź prawym, byś się nie znalazł wśród krętaczy
Bo Oni dbają o swe talary i za nie giną
A skarb Ich w niebie jest smutną miną
I pustym pokojem bez drzwi…
Więc ujmij mi Panie i przyszykuj w niebie
Bym mógł i bez tego chwalić dziś Ciebie
Za dnia i w nocy abyśmy się usłyszeli
I żebyśmy tylko miłości już tylko pragnęli

…a na tym niebie taka mała gwiazda mruga
I Ty tam jesteś miłości – już teraz pierwsza, a nie druga…
Marcin Makuch 23 grudnia 2004

wiersz przeniesiony do działu poezji dla początkujących

MODERATOR

[Faramir]

Niestety, Panie Marcinie, wiersz nie przypadł mi do gustu. Temat, choć szlachetny, to niestety, ze względu ze swą szlachetność, banalny już. A na pewno w takiej formie. Jeśli chce Pan pisać o miłości, tak, by rzeczywiście zaciekawić czytelnika i nie wywoływać na jego twarzy znudzenia podczas czytania po raz enty podobnie zbudowanej metafory ("[miłość] Jest serca jasnością…" , "I czasem rozmawia z drzewami / Pędzi z wichrem i tańczy z falami / Tuli kwiaty i szumi kłosami / A blask słońca nasyca duszę…" - to wszystko tchnie powtarzalnością, niestety), jeśli tak, proponowałbym ujęcie wszystkiego w mniej oczywisty sposób. Nie pisać wprost, że miłość jest taka a taka i mamy się tak a tak wobec niej zachowywać, a spróbować przekazać to w sposób bardziej zaowalowany. Niech się Pan jednak nie zniechęca. Bardzo cieszy mnie, że rymuje Pan (coraz rzadziej spotykany w współczesnej liryce sposób pisania, a szkoda). I jeszcze raz zachęcam Pana do dalszej pracy. Z czasem, mam nadzieję, przyjdzie i lepszy warsztat i subtelniejsze ujęcie tematu.
Pozdrawiam serdecznie, Jędrzej