Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W pewnym sensie tak, ale gdyby Szanowny Kolega zrobił to bez użycia wyraźnie lekceważących w tonie postów, efekt byłby znacznie sympatyczniejszy, a dyskusja znacznie krótsza.

Ale mimo to dziękuję ;)

AD

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Marlett, ja wprawdzie piszę wiersze rymowane, ale absolutnie nie uważam,że takie są lepsze czy piękniejsze niż białe czy wolne.

Te ostatnie wcale nie są też łatwiejsze, a wg mnie wręcz przeciwnie, one aby być dobre wymagają dużej wiedzy, wprawy i dyscypliny.

Łatwość pisania jest tu pozorna i wyjątkowo zdradliwa, stąd bardzo wielu piszących , a bardzo mało dobrych wierszy.

Ja muszę przyznać, ze nie piszę wierszy białych czy wolnych nie dlatego, że ich nie lubię, ale dlatego, że mi nie wychodzą tak, jakbym chciał.

 

Pozdrawiam :)

AD

Opublikowano

Oczywiście, proszę Państwa, macie prawo nie rozumieć.  A czy rozumiecie "Małą Syrenkę" Andersena? Te wiersze mówią o cudach - tytuł. O cudach przystosowania się do warunków innych niż do tej pory żyliśmy. Choć wyszliśmy wszyscy z oceanu - mieliśmy wielu przodków, ostatnim naszym przodkiem nazywanym LUCA - był stwór, dzięki któremu tak a nie inaczej wyglądamy. To tzw. przodek UNIWERSALNY.

"Cud" drugi - biologia (można ją postrzegać jak Stwórcę) zaczyna działać

"ostrym lancetem operujesz

w  milczeniu to znosimy

może i dla nas szykujesz cuda" I pytanie jest na końcu. Może zaznaczę na początku wiersz, że to cykl życia, zmiany, ewolucja, dzięki Bogu - jakkolwiek można Go pojmować. Justyna

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Stoję pod tym drzewem, co wtedy. W niemodnym garniturze i w krawacie uwiązanym krzywo. I stoję spragniony miłosnego chleba: a nuż coś z tego wyniknie?   Pod tym cieniem skrzydlatym i bystrym od oddechów letniego popołudnia, od wietrznych westchnień oczekiwania.   I czekam, jak czekałem wtedy. O tej godzinie, w której gołębie i wróble... I ptaki inne. I inne…   I kwiaty różane, których woń, aromat i barwa…   Otwarły się szeroko, zdziwione tym upojeniem słodkim.   Wiesz, czekałem długo. I czekam nadal. Tutaj. O tej godzinie sennej. Na wpół-wieczornej i tkliwej.   W liliowej poświacie obłoków. W tej dolinie słońca i mgnień utajonych, i trawy.   A kiedy przyjdziesz umówiona… Bo przyjdziesz, prawda?   A więc, kiedy dostrzegę ciebie w oddali z kosmykiem włosów przesłaniającym ci twarz, bo dzisiaj wiatr tak jakoś plącze gałęzie, szeleści. I chwieje, tarmosi…   Wtedy podejdę do ciebie w tej niepewności okrutnej: czy ty, czy ty…   Lecz najpierw podejrzę w utajeniu i ciszy.   Ciebie.   Więc patrzę jak patrzyłem wtedy. I napatrzeć się nie mogę.   Gałązka muska mnie po skroni, łaskocze, kiedy rozchylam czujnie wiotkie łodygi krzewu, co znienacka stanął tuż przede mną.I widzę liście i płatki, i sok lepki tworzący białe ślady.   I cień wąski między mną i tobą. Tej gałązki między nami.   Po którym przejdę, jak po kładce nad strumieniem rwącym.   Dużo tu światłocieni, ostrego chiaroscuro. I tej jakiejś cichej melancholii, której szum aż nadto tężeje w sześcianach powietrza, których ciepłe wargi przypadają do moich warg spragnionych.   Do twoich.   Czujesz? Właśnie gładzę twoją twarz przypadłą do mojej,   A twoje włosy, a twoje... Kładą się miękko pod dotyk moich palców przeczesujących czule...   Portugalczycy nazywają to „Cafuné”.   Ty wiesz. I ja wiem.   Nasze słowa. Wszystko to, co chcieliśmy sobie powiedzieć, powiedzieliśmy w poświacie księżyca, co spływa teraz smugą srebrną. perlistą.   A więc to już tyle upłynęło czasu? To już tak późno?   Nie. Proszę! Nie odchylaj głowy, nie oddalaj zmyślnych ust!   Choć wówczas odsłonisz swoją gładką szyję. A wtedy moje usta chciwe… A wtedy moje szepty na twojej drżącej skórze...   Zostańmy tak. Jeszcze.   Choć jeszcze…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-02-05)      
    • @cebreiro A to nie... Nie ten... To nawet nie przygrywka. Ale i płomyczek wezmę za dobrą monetę.
    • słowa czasami lekkie innym razem ciężkie jak znój kluczą pomiędzy zastygłą krwią bitwy albo tętnią jak ostatni oddech zapisane lub wybrzmiewające nowe i stare zrymowane kroplą wody żeńskie i męskie różne walory różna masa cyzelowana ołowianą farbą drukarską słowa , words, sagen, mott
    • @[email protected] miło mi, że tak piszesz:) jestem osobą pozytywnie nastawioną do życia :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...