Żeglowanie

[Zbigniew_Rułkowski]

Szmaragdowa woda

ciepłem pieści nogi

do serca dociera

szczęściem duszę unosi

na falach radosnej żeglugi

          w mazurskich jeziorach my

          pod białym żaglem to my

          w wolności w przestrzeni my

z nami mazurski wiatr

żeglarza nierozłączny druh

szarpie strunami want

gwiżdżąc przygrywa nam

szantowej muzyki koncertem

          nad tonią głęboką my

          na burcie nawietrznej my

          radością złączeni my

jego wysokość słońce

w błękitach stoi

złote refleksy odbija fala

kruszec garścią składa

skarbiec wspomnień pęcznieje

          w zieleni szuwarów my

          w kokpicie w forpiku my

          ku życia zwróceni my

a kiedy słońca wiatru żagli

przyjdzie kres

gdy w mglistą przyszłość

wpłynie nasza łódź

będziemy zawsze trwać

          na trudne z losem gry my

          na smutki i szczęście my

          nie damy się z pokładu zmyć

my ja i Ty

[Bożena Tatara - Paszko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Powinno być  - ku życiu.

 

Bardzo ciepły wiersz i bardzo interesujący zapis - moim zdaniem :)

Trochę gubi się rytm ale chyba nie wszystko musi cykać czy maszerować.

Może ktoś, kiedyś ułoży muzykę do tego tekstu :)

 

 

Edytowane 13 Maja 2017 przez czytacz (wyświetl historię edycji)

[E.K.S.]

"Nie dajmy się z pokłady zmyć" nieco wybija się z liryzmu, którym przemawia wiersz. A właśnie ten liryzm jest w nim najmilszy.

[Zbigniew_Rułkowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, myślę czym to zastąpić.

Choć to taki żeglarski opis.

Pozdrawiam

Zb.

[E.K.S.]

Nie mowie, ze to musi byc zastapione. Jestem bardzo sybiektywna przeciez, niech autor sam zastanowi sie, czy warto, chociaz osobiscie doradzam. Bo szkoda tego milegu liryzmu, naprawde. (Przepraszam za brak polskich znakow w wiadomosci).

Edytowane 16 Maja 2017 przez E.K.S. (wyświetl historię edycji)