.układam się z dekstrometorfanem
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 38 odpowiedzi
- 943 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 966 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 327 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 680 wyświetleń
-
- 29 odpowiedzi
- 680 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Rafael Marius · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Umiesz? Ludzie mają dużo pieniędzy na takie zbytki. Dawniej remiza strażacka wystarczała i było na 102. A jedzenie robiło się samemu. -
Przez WarszawiAnka · Opublikowano
@Benjamin Artur : Myślę, że teraz lepiej brzmi. Pozdrawiam -
Przez WarszawiAnka · Opublikowano
ULE, NOC. ILE, IWONO, PĘT? EFRAIMOWI OTO IWO MIAR FETĘ PONOWI. ELI CO, NELU? O, CO TE, NO, LEI? Z UMIAREM, AS! O, NO SAME RAI MU ZIELONE. TO CO? -
Przez Simon Tracy · Opublikowano
Dźwięk dzwonka uleciał nieznośnie ostrym echem po ogołoconym prawie do cna mieszkaniu. Zimowy ranek był jeszcze otulony w najczarniejszy płaszcz nocy. Drzemałem na starej, połamanej i poplamionej wymiocinami i moczem wersalce. W moim położeniu życiowym i stanie nerwów już się twardo nie sypia. Sen spada po schodkach piramidy potrzeb, na łeb na szyję. Mija po drodze prące naprzód. Potrzebę samotności, izolacji, wenę i najsilniejszą z nich. Potrzebę picia. Są tacy co śpią na pieniądzach. I mi się to czasem zdarzy. Kiedy padam nieprzytomnie na twarz w cuchnące obicie wezgłowia a z zaciśniętej dłoni lub dziurawej kieszeni spodni wypadają mi ostatnie nieprzepite drobne. Ale ja wolę spać pod gryzącym śmietnikowym do niedawna kocem. Rozpłaszczony jak natrętny grzyb, przy lodowatej powierzchni ściany. Leżę wśród pustych acz odbijających w swych szkłach rzeczywistość, butelek i flaszek. Kręcą one dokument o mnie. Biografie tego o którym nie mówiono. Codzienne misterium męki. Twarz zmieniająca swe genetyczne, biologiczne rysy. Niepodobna już do mnie. Do nikogo tak naprawdę. Ukryta w zdartych, posiniaczonych, odmrożonych dłoniach. Sądzę że pijaki powinny wyzdychać. Ja na pewno. To by wiele rozwiązało. Upadałem wszędzie. Pod prysznicem, w kuchni przy odkręconej kuchence, w przedpokoju pod drzwiami. Skulony jak zbity pies. Los jest moim panem. A ja jego suką. W moich spodniach próżno już szukać paska. Ale był. Porządny, czarny i woskowany. Zwisa z rury w łazience. Zerwany. Nie utrzymał ciężaru moich grzechów. Szkoda. Teraz robiłby za smycz. Kaganiec też by się przydał. W delirycznej gorączce widzę postaci. Te z dawnych dni i te z spirytystycznych krain. Czasami tylko patrzą a czasami wrzeszczą. Wtedy wrzeszczę i ja. To swoista zabawa w rosyjską ruletkę. za spust pistoletu robi tu łyk przepalanej gorzały. Kto pierwszy zdechnie. Nie boję się chemii. Znam się na alkoholach. Procentach i promilach. Trzykrotna dawka śmiertelna, przyjmowana co dnia. A rano zmartwychwstanie. A w grobie łóżka zamiast czerwi tylko pluskwy i karaluchy. Hodowane w szczelinach i ciemnych kątach. I krzyż nad nim. Zimnie obojętny na wszystko. Dopomóż mi Boże, bym umarł Tobie upodobaną śmiercią a nie z własnej, przymuszonej woli. Z własnej nie mającej u mnie posłuchu ręki. Leżałem, sparaliżowany jeszcze upojeniem. Lecz przez rozwarte, sine usta, poniosło się wołanie do gościa. Jeśliś przyjacielem to wejdź. I drzwi się rozwarły. Kilka delikatnie, rozważnie stawianych kroków. W całkowitej ciemności i zagubieniu. Światła nie miałem od roku. Gazu od miesiąca a godności od narodzenia. Wreszcie jej drobna, bezbronna postać stanęła w progu dawnego salonu. Wiedziała zawsze gdzie szukać. Już jesteś pijany? Jest szósta rano. Dziś zamierzasz w ogóle wstać z tego barłogu i zrobić choć kilka kroków? A najlepiej wyjść z tej meliny i szukać pomocy. Ty już nawet się nie staczasz, Ty wrastasz. To tylko mały kryzys egzystencji. Masz dla mnie to co zawsze? Miała. Pół litra wódki i bochenek chleba z pobliskiej piekarni. W siatce było pewnie jeszcze jakieś pęto kiełbasy i kilka owoców. Uśmiechnąłem się na widok przyjaciółki w szkle. To mi się podoba. Opiekunka pierwsza klasa. Alkohol do sklepów a chleb na meliny, nieprawdaż że głos ulicy zawsze ma rację? Patrzyła za swoich prostokątnych okularów choć tak naprawdę wolałaby stąd uciec i nigdy nie wracać. Ale taka była jej rola. Pomagać społecznie. Nawet jeśli biletem wstępu za prawie każdy próg była przezroczysta substancja w szkle. Czasami tak bywa. Stwierdziła cicho. Potrzebujesz jeszcze czegoś? Nie. Mam wszystko co kocham. Samotność, nędzę, rozkład i depresję. Brakuję Ci weny. Wskazała na pusty kajet na szafce nocnej. Kupiła mi go niedawno. Miałem pracować nad nowym tomikiem. Ale jakie to ma znaczenie? Kto miałby czytać te bzdury? Karaluchy i pająki prowadziłyby ze mną filozoficzne rozważania? Przyjmowałyby wszystko ze stoickim spokojem, jak ja. Piszę w myślach. Jeśli umiem je jeszcze znaleźć i uporządkować. Patrz kto jest patronem tej substancji. Wskazałem na wódkę. Znasz dziecino to nazwisko? Był poetą jak Ty. Tylko lepszym. Gdybym nie był zalany w trupa to z pewnością wstałbym teraz gwałtownie z oburzenia. Pisał o tym czego nie ma przez pryzmat umiłowania tego. A ja piszę dokładnie tak jak jest przez pryzmat doświadczeń na własnym tyłku. To chyba różnica? Spojrzałem na krzyż i postać Jezusa. Smutno mi Boże, że kłamcę stawiasz ponad pijaka. Niegodne to i niesprawiedliwe. Wykląłeś mnie choć czy ja gorszym synem jestem? Może i nie mam serca ani duszy a sumienie czarty porwały w cholerę jasną Ale mam jeszcze swe przekleństwo pisarskie do zdechu. Do ostatniego trzeźwego neuronu. Zatem przeklinam i Ciebie. Niech żyje sztuka! Kobieta z opieki znów przemówiła cicho. Odebrałam Twoje wyniki ze szpitala. Zostało Ci może kilkanaście tygodni. Góra pół roku. Chociaż nie będziesz się już męczył. Napisz choć o tym, że już wiesz. Jak i kiedy po Ciebie przyjdzie. Napiszę tak słowem wstępu. Kochana Śmierci, jest samotna, ciemna, zimowa, mroźna noc. A ja siedzę w łóżku i piszę dla Ciebie wiersz. Może ostatni na pewno nie pierwszy. Słyszę Twoje kroki w progu. Wyczuwam trupi oddech nad uchem. Widzę Twój cień w ramie okna. Wiem, że już tutaj jesteś. Po mnie. Bo kocham tylko to co jest pewne. Kocham tylko Ciebie. -
Przez simsalabim · Opublikowano
@Gosława wielkie dzięki za miłe słowo,pozdrawiam
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się