Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wolna sobota


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nadszedł nareszcie upragniony czas wolnej soboty
pora odkurzyć już malutkie mieszkanie
oraz ugotować z kaczki jakieś danie
na deser coś upiec – no to czas brać się do roboty

najpierw do odkurzacza włożyła zwykłą szczotkę
odwrotnie podłączyła całego węża
o mało nie otruła swego łasucha męża
zapomniała w porę z piekarnika wyjąć szarlotkę

jak tu jeszcze brak obiadu w dodatku zgłosić chłopu 
bo wsypała makaronu całą nową paczkę
i nie było w garnku miejsca już na kaczkę
a klusek narosło tyle jak podczas jakiegoś potopu

krzątała się chwilę jeszcze w kuchni z kluchami
gdy w pokoju pies na dywan zwymiotował
kiedy włączony odkurzacz eksplodował
a głodny mąż siedział cicho pomiędzy regałami

na których osiadł po wybuchu jeszcze większy kurz
szyby w oknach w jednej chwili posiwiały
tylko dwa koty grzecznie w kącie sobie spały
gdy zmęczona pod wieczór w łazience wzięła tusz

potem jeszcze zrobiła makijaż sobie starą szminką
i wypiła szampon bo pomyliła z szampanem
bańki mydlane jeszcze puszczała nad ranem
-------------------------------------------------------------------
uff jak ciężko w naszych czasach być … blondynką

Opublikowano

- no, przecież tego nie da się przeczytać bez zgrzytania zębami...

Wielokrotnie pogubiony rytm, bezsensowna fabuła - ocena w skali pięciostopniowej  =2 (dwa "na szynach).

Autor powinien przed publikacją nagrać sobie tekst na magnetofon, odsłuchać i dopiero zadecydować o jego publicznym przedstawieniu. Jeśli mimo tego nadal będzie uważał tutaj przedstawiony tekst za warty publikacji, to niech czym prędzej zrezygnuje z pisania poezji...

Opublikowano

Chciałam pochwalić, ale nie mam za co, niestety...

Utwór ma liczne mankamenty:

1) zbyt wiele słów w wersach, co powoduje arytmiczność

i wiersz staje się mało przystępny dla odbiorcy;

2) gramatyczne rymy na każdym kroku,

co w zestawieniu z długimi wersami tylko denerwuje;

3) brak spójności tekstu i logiki, często niewyraźny łańcuch przyczynowo-skutkowy;

I bynajmniej nie piszę tego dlatego, że jestem blondynką ;)

Mam nadzieję, że się nie obrazisz, ja po prostu chcę być uczciwa ;)

Krótsze formy lepiej Ci wychodzą ;)

Pozdrawiam ;)

Opublikowano (edytowane)

Zbyt poszatkowany enterami tekst, jest podobny do długiego sznurka, a taki jak Twój przypomina obwieszone owocami gałęzie. Mam wrażenie, że gną się, krzywią i zaraz spadną z nich litery.

Z powodzeniem można go przewersyfikować,

Ale to i tak niewiele da, Rymy są nie zniesienia (jak dla mnie)

 

   Wiesz, że kiedyś był tutaj limit i jeden wiersz można było wstawić co sześć dni?

Gdybyś pisał ten wiersz sześć dni, to na pewno byś sam doszedł do głębszych wniosków, zobaczyłbyś nie jedno.

Szymborska, laureatka nagrody Nobla, przez całe swoje życie

(a dożyła długich lat) napisała tylko ok trzysta wierszy.

Kiedy zapytano ją - dlaczego tak mało?

Odpowiedziała, że ma kosz na śmieci.

Przecież chyba nie chodzi o to, żeby ciągle, codziennie, co godzinę, co pół, pisać wiersz.

   Bardzo, nawet nie wiesz jak bardzo, chciałabym Cię pochwalić, bo to także jest przyjemne dla mnie.

 

Tymczasem Ciebie lubię, Twoje wiersze niestety.

 

Pozdrawiam serdecznie i niezłośliwie :)

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Alicja_Wysocka (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

WERSY ZGILOTYNOWAŁEM

PEWNE RYMY WYRZUCIŁEM

 

OTO CO MI WYSZŁO

A TERAZ ZADOWOLENI ?

BO JA WCALE

ALE ...CO TO ZMIENI ?

 

 

Nadszedł czas wolnej soboty
pora odkurzyć już mieszkanie
oraz ugotować jakieś danie
no to czas brać się do pracy

do odkurzacza włożyła szczotkę
odwrotnie podłączyła węża
o mało nie otruła łasucha męża
zapomniała wyjąć szarlotkę

jak to zgłosić i nie wyjść na idiotkę 
wsypała makaronu całą opakowanie
i nie było w garnku miejsca na kaczkę
klusek narosło jak podczas potopu

krzątała się w kuchni z kluchami
pies na dywan zwymiotował
kiedy odkurzacz eksplodował
a głodny mąż siedział między fotelami

na których osiadł po wybuchu  kurz
szyby w oknach poszarzały
tylko dwa koty w kącie kimały
gdy zmęczona wzięła prysznic

potem zrobiła makijaż sobie starą szminką
i wypiła szampon-pomyliła z szampanem
bańki mydlane puszczała o świcie
-------------------------------------------------
uff jak ciężko być … blondynką

 

PS. Na ogół mnie lubią za coś ...

za co wobec tego mnie lubisz Alicjo ,

skoro nie lubisz moich wierszy ?

Edytowane przez Maciej_Jackiewicz (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

de gustibus non disputandum Marcinie

już wiele razy mi się przytrafiło ,że ten sam wiersz rozjechany na jednym portalu

na innym został wyróżniony albo wręcz nagrodzony

przywykłem do tego ,że wszystkich nigdy nie zadowolę

choć przyznaję ,że argumenty na NIE dają mi dużo do myślenia

Opublikowano

 

Trochę pracy widać, trochę :)

 

Wszystko bym rozpruła

jeszcze raz skroiła

niechby sam żart został

który trzyma klimat

 

Macieju, Twój wiersz bardzo się kolebie, każda zwrotka ma inny rytm. Wersy mają różną ilość sylab. Wszystko jest ważne, nawet kolejność słów.

Mnie się wydaje, że Ty tylko piszesz swoje wiersze, że ważniejsze jest dla Ciebie Twoja twórczość rzadko czytasz innych autorów, lub czytasz niewiele. Zastanawiasz się czasem dlaczego niektóre wiersze same się czytają, płyną po prostu. Dlaczego tak jest?

Masz fajne pomysły na wiersz. Tylko dla pomysłów nie masz ubranek. Ubierasz je w co popadnie, a to krótkie, za duże,  rozdarte, to poplamione... To Ty jesteś ich tatą, postaraj się jeszcze bardziej. Umyj, uczesz i ładnie ubierz.

 

 

Powodzenia :)

 

 

 

 

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

toć to nie Pan Tadeusz aby go trzynastozgłoskowcem pisać

poza tym powtórna sekcja wymaga zgody prokuratora

na ekshumację

bo ty mój wiersz Alicjo już pochowałaś głęboko...

Opublikowano

Nie Maćku, nie pochowałam, chciałam Ci pomóc.

 

   Nie odbieraj tego proszę jako złośliwość. Nie wiesz ile mnie kosztuje starań, emocji, nie mówiąc już o czasie, pisanie takich komentarzy.

    Nic z tego nie mam, tylko dąsy i obrazę. Ty nie chcesz prawdy. Jeszcze nie sprawdziłam, ale może jest na tym portalu opcja "Wyłącz komentowanie"

O gustach się nie dyskutuje, prawda, Tylko, że ja nie o gustach, a o warsztacie.

 

Miłego dnia :)

 

 

Opublikowano

Pomóc ? ale w czym ?

poeta to dla mnie człowiek empatyczny i wrażliwy

czy ty wiesz jak się poczułem czytając :

Wszystko bym rozpruła

jeszcze raz skroiła

jak królik podczas wiwisekcji 

-----------------------------------------------

jak ktoś nie wie co czuje autor kiedy czyta 

takie komentarze

to dla mnie nie jest poetą

bo tylko prawdziwy poeta to zrozumie 

 

a tak poza tym czy dowiem się jeszcze za co mnie tymczasem lubisz ?

 

 

Opublikowano

No życzę Ci prawdziwych poetów pod Twoimi wierszami.

Ciebie lubię, nie wiem za co czy po co.

Sparafrazuję może złotą myśl, nie moją.

Jeśli ktoś lubi za coś czy po coś, to znaczy, że nie lubi wcale.

Nie chcę dotykać Ciebie, ale skoro bolą Cię uszy, oczy i serce, kiedy chcę pomóc, chyba dam sobie spokój. 

 

    Skoro tak się rzeczy mają, mam pomysł,

Usuń ten wiersz ( kliknij na działania moderacyjne)

Zniknie wszystko, komentarze także.

Wstawisz go za jakiś czas, może wtedy będziesz miał same pochwały

Opublikowano (edytowane)

Alicjo,

jesteś genialna w podsuwaniu tematów 

najpierw : autopsja i ekshumacja

potem wiwisekcja

a teraz : utylizacja 

 

uszy nie bolą bo nikt nie krzyczy

oczu też nie razi niczyj blask

serce tylko woła w tej słów dziczy

........................................................

to najcichszy jaki znasz ...wrzask

 

więcej empatii Alu

to się naprawdę przydaje

także w komentowaniu innych

Alu ?

nie... Alugastrin ;-)

 

 

PS. A prawdziwych poetów w ostatnich latach poznałem wielu

( cudowny świat internetu) i wciąż poznaję kolejnych

Edytowane przez Maciej_Jackiewicz
"Poetą jest człowiek, który się bardzo weseli i bardzo się martwi, łatwo się gniewa i mocno kocha - który silnie czuje, wzrusza się i współczuje..." jak mawiał Janusz Korczak (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Macieju, Mam dla Ciebie wiele empatii, szkoda, że tego nie widzisz.

    Siedzę od wczoraj nad Twoim tekstem, który niemiłosiernie pokiereszowałeś i upierasz się przy tym, że jest jak trzeba.

Kocham rymowaną poezję i boli mnie jak ktoś ją kaleczy, próbuję jej bronić

Jednak w Twoim przypadku tłumaczenie mija się 

z celem.

 

Opublikowano

Pudło Alu bo nie ma w tobie empatii

zero wyczucia

ja właśnie niedawno zrobiłem bilans moich kilkudziesięciu lat pisania 

i doszedłem do wniosku ,że wiele moich wierszy jest niedojrzałych

i mało literackich

ale je zostawiłem bo wiem ,że są takie osoby ,którym się one podobają

a w duchu uważam jedno :

kiedy jakiś mój wiersz wyrzucony do kosza na jednym portalu a na innym zostaje

wyróżniony to widocznie tak już musi być

Janusz Gajos też cztery razy zdawał do szkoły teatralnej.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Cylinder zastygł w bezruchu 

      a tuba zamilkła.

      Tym razem nawet igła fonografu 

      zdawała się nie mieć ochoty 

      wracać na powierzchnię cylindra 

      po raz setny tej przeklętej nocy.

      Obiecałem,

      że pomogę w poszukiwaniach,

      lecz po tym czego się tu dowiedziałem 

      i po tym co usłyszałem i zobaczyłem,

      stwierdzam jasno, 

      choć z dozą 

      naprawdę przejmującej rozpaczy,

      że mój nieodżałowany ojciec,

      został pochłonięty w odmęty, 

      bezdennej paszczy szaleństwa.

      Po czym uleciał w kompletny niebyt,

      bagiennych wrzosowisk

      północnej Szkocji.

      Przeszukano cały dom

      od piwnicy po strych.

      Wszystkie pozostałe obejścia i budynki.

      Studnie, staw

      a nawet rozkopano

      przydomowy ogródek

      ze wspaniałymi krzewami piwonii

      o które tak dbał.

      Bardziej niż o jedyne dziecko.

      Wszystko zaczęło się 

      gdy byłem jeszcze dzieckiem.

      Ojciec był 

      szanowanym profesorem archeologii 

      na uniwersytecie oksfordzkim.

      Był najlepszy w swoim fachu

      i dzięki temu pozostawał w kontakcie

      z najtęższymi umysłami

      z całego świata.

       

       

      Pamiętam doskonale zimowy poranek,

      jakieś piętnaście lat wstecz.

      Zakładałem szkolny mundurek 

      i z teczką w prawej dłoni 

      zmierzałem ku drzwiom domu.

      Ojciec szedł za mną.

      Trzymał mnie delikatnie za ramię,

      tłumaczył mi że jeśli 

      nie zakończy 

      zaplanowanego wykładu na czas 

      to odbierze mnie ze szkoły 

      nasza sąsiadka panna Stevenson.

      A jeśli wszystko zakończy się 

      zgodnie z planem 

      to obiecuję zabrać mnie

      potem na łyżwy.

       

       

      Nic nie poszło zgodnie z planem.

      Otworzyłem drzwi i o mało co 

      nie zderzyłem się w nich 

      z ponurym, wysokim 

      i dość postawnym jegomościem 

      w szarym, długim,

      dwurzędowym płaszczu 

      o prostym kroju.

      Jego fason

      nie był typowym dla wyspiarza

      a raczej obywatela zbuntowanej kolonii.

      Dziwny gość

      otarł mnie ledwie wzrokiem 

      zza przyciemnianych, wąskich szkieł

      i zwrócił się do mojego ojca.

      Bardzo przepraszam

      za tak nagłe najście 

      ale na uniwersytecie powiedziano mi,

      że jest Pan

      jeszcze w domu panie Fodden

      a sprawa z którą przychodzę nie cierpi już zwłoki ponad to co nadłożyłem starając się dostarczyć Panu interesujące dokumenty, zapis z fonografu oraz przedziwny szczątek metalu, który

      z pewnością pana zainteresuję.

       

       

      Wyjął z płaszcza niewielkie opakowane szarym papierem zawiniątko

      i wręczył je ojcu.

      Nazywam się Peter Noyes 

      i jestem zastępcą profesora Clarka 

      na uniwersytecie Miscatonic w Arkham.

      Myślę, że to Panu wiele wyjaśnia.

      Profesor liczy na Pana pomoc

      w tej sprawie.

      Jeśli tak w istocie będzie 

      czekam na Pana 

      w dniu jutrzejszym w południe 

      na nabrzeżu numer dwa,

      celem odbycia podróży

      najpierw do Bostonu 

      a potem do Arkham.

      Proszę pamiętać, 

      że nie ma czasu do stracenia.

      Gwiazda czy też planeta,

      powoli pojawia się 

      w naszych snach nieprawdaż?

      Nie czekając na odpowiedź,

      odwrócił się na pięcie i szybko

      znikł za zakrętem skrzyżowania.

      Ojciec nie tłumacząc niczego zaprowadził mnie do pani Stevenson

      i nakazał jej 

      by zajęła się mną przez jakiś czas 

      bo czeka go długi

      i pilny wyjazd do Bostonu.

       

       

      Zostałem u niej długie lata.

      A ojciec wrócił podobno kilka lat temu.

      Nikt nie wiedział skąd ani po co.

      Uważano go za zmarłego.

      Zaginął gdzieś w lasach Nowej Anglii 

      razem z tym całym

      Noyesem i Clarkiem.

      Nadal gdzieś w szufladzie biurka 

      mam jego nekrolog

      z jednej z gazet z Arkham.

      Żył ale przypłacił to szaleństwem.

      Nie widziałem go już nigdy później.

      A teraz zaginął po raz wtóry.

      Podobno planeta 

      znów nawiedzała go w snach.

       

       

      Odebrałem telefon z policji 

      i obiecałem przybyć na miejsce 

      by jakkolwiek pomóc śledczym.

      Bo sami nie rozumieli 

      w środek jak wielkiego szaleństwa 

      przyszło im wpaść i brnąć

      dzięki zostawionym wszędzie przez ojca dokumentom i zapiskom.

      Już ich pierwsze pytanie zdawało się idiotycznie niedorzeczne.

      Czy mówi mi coś nazwa Yuggoth?

      To miasteczko, osada czy może 

      jakaś kodowa nazwa 

      jakiejś świątyni czy wykopalisk?

      Znaleźli pamiętnik ojca,

      gdzie ta nazwa pojawia się ciągle.

      Ten krótki wpis ołówkiem 

      sprzed wielu tygodni.

      Wreszcie odezwali się do mnie

      Ci z Yuggoth.

      Będą czekać w oktawę święta 

      ojca Yog-Sottotha przy ołtarzu na wzgórzach.

      Zabiorą mnie znowu…

      Brzmiało to jak żart.

      Lecz jedno było pewne.

      Mój ojciec nigdy nie był skory do żartów.

       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...