Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Na stronie "HAIKU" pojawiają się (zapewne od zawsze) teksty, nie mające zbyt wiele lub też nic wspólnego z owym gatunkiem literackim, uświęconym wielowiekową tradycją - w tym również moje. Przypadkowi czytelnicy narażeni są tym samym na błędne wyobrażenie sobie wartości literackich, jak i samego przesłania, które winno być zawarte w skondensowanej treści haiku.
Dlatego też z całą powagą proponuję tutaj zmianę tytułu strony na "miniatury poetyckie", w których to swoje miejsce znajdą bezkonfliktowo wszelkie ich formy. W tym haiku, miniatury wierszy wolnych czy białych, a także aforyzmy i sentencje.
...
dla niektórych zapewne i ten tekst - spełniający klasyczne metrum - byłby haiku:

dzisiaj mam labę (5)
bo szefa nie ma w pracy (7)
- piszę więc bzdury... (5)

#
tanka antyhaiku?!!!
.
długopis hasa
po kartce brudnopisu
- piszę głupoty
nie jest żadnym haiku
powyższy zapis tekstu

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

@Maciej_Jackiewicz
Co to są bronietanki?
Malunki haiku Bronia.
Tanka - haiku z refleksyjną puentą.
Czegoś takiego nie dostrzegłem w miniaturach Bronszuma.
Proponuję jemu lekturę St.Barańczaka .
M.in. "Pegaz zdębiał".
Tylko nie wiem czy coś z tego wyniesie?
Być może za wysokie progi ...
Tam są trafne spostrzeżenia Lwa Tołstoja na temat poezji.

Opublikowano

@marianna_ja
...
- a ja Ci powiadam, że zacytowany przez Ciebie tekst nijak nie mieści się w klasycznym pojęciu haiku. Haiku to mrugnięcie oka, lub przesłony aparatu fotograficznego. W żadnym zaś przypadku nie może przesądzać o czynności peela z tekstu. Jest to po prostu miniaturka białego wiersza i nic poza tym.

Opublikowano

zlą-du-ją-cą-me-wą*
************************
księżyc i gwiazdy
już czynna pod latarnią
mewia stołówka

szkoda, że nie załapałem się na konkurs ''wiersze w metrze'
na razie pobieram naukę u twórcy bronietanek
to w nawiązaniu do "haiku z mewą" klęczącą na baropecie

* 6 sylab


Opublikowano

@marianna_ja
...
No, a Ty kliknij sobie tutaj:

[url]http://www.miniatury.fora.pl/haiku-podstawy,7/podstawy-haiku-wprowadzenie-wedlug-bronmus45,17.html[/url]
...
lub przynajmniej tutaj:

[url]http://esensja.pl/varia/publicystyka/tekst.html?id=23163&error=no#comments[/url]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...