*** (byłam spóźniona...)

[Anna_M.]

byłam spóźniona
więc lato przeciągnęło się o miesiąc
bym miała początek w słońcu

chwilę później bardziej eteryczna
odnalazłam się w sztuce jesieni
ostrożnie stąpając po malowidłach
jarzębiny liści kasztanów

poczułam że barwy ziemi są ciepłe
było czarownie jak nigdy

mocniej padało tylko raz
szybko dowiedziałam się dlaczego
zdążyłam podziękować
jesień dojrzała

deszcz dudni o ziemię
bezlitośnie przygotowuje nowy grunt
hartuje przed zimą

we mnie ulewa
we mnie wichura

pomóż mi boże przetrwać mrozy
i wybudować niezniszczalny dom
dla ludzi o dobrych oczach

[TomaszT]

Początkowo wydawało mi się że "przegadasz"
tekst
Ale nie
Tak mało kto pisze o przyrodzie
mijających porach roku
I umie je nazywać opisać

Wprowadzenie może mniej spójne
Rozwinięcie i zakończenie
bardzo dobre

I to
"we mnie ulewa
we mnie wichura

pomóż mi boże przetrwać mrozy
i wybudować niezniszczalny dom
dla ludzi o dobrych oczach"

Bardzo dobre
Odniesienie do Boga - tu zdanie
raczej takie że stwórcę pisać
się powinno z dużej litery
Cały tekst jednak piszesz
konsekwentnie z małych liter
- i dobrze, bo odbiór
przez to niczym nie zakłócony

Masz wrażliwość skoro tak piszesz
o jesieniach i kolorach

Pisz więc

T/

[maria_bard]

@Anna_M.

Czytam Twoje teksty. Są inne, niezwyczajne, o starannej edycji.
Ten podoba mi się szczególnie.
Nie jestem pewna, czy to tylko wiersz o jesieni...
To wiersz o budowaniu siebie, o szukaniu treści istnienia. Super.
Pozdrawiam. Elka.

[Anna_M.]

@TomaszT


wracam po przerwie, potrzebuję czasu, rozgrzewki

[Anna_M.]

@maria_b Dziękuję za budujące słowa

[TomaszT]

Tak - wiem co znaczą
powroty

Klimaty już masz
Wrażliwość masz

A słowa - to drobiazg


Tomasz

[Anna_M.]

Bardzo dziwne wrażenia, nie pisałam 6 lat, wcześniej bardzo dużo; czuję się jakbym wracała do siebie:) Dzięki za dobre słowo, bezcenne.