Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nie czas dorosnąć?
zapytał, a sporo wie
o harmonijnym szumie w koronie
i nietaplaniu się w minionym.

staram się, ale sęk w tym,
że często zastygam
z jedną nogą w fazie warkoczy,
porażona różową sukienką.

kiedy na pniu przyrasta kolejny słój
i rozdźwięk staje się nieznośny,
druga noga kopie tamtą w kostkę.

ja i moje obie nogi
znowu uczymy się chodzić
po większym obwodzie.

Opublikowano

@Anna_Myszkin

To masz jakiegoś wieszcza - cenzora lat nad sobą? Znaczy - chyba każdy go ma...troszkę żartuję, oczywiście.

Powroty do dawności i za chwilkę jesteśmy tutaj ponownie w myślach, snach czy wyobraźni.
Nie pasują niekiedy do siebie te stany świadomości; jeden goni drugi. Dorosłość chyba nie nie istnieje.
Serdeczności. Elka.


  • 2 tygodnie później...
  • 3 miesiące temu...
Opublikowano

@Anna_Myszkin
rodzimy się babami każdego dnia, ale w gorzkich bólach ze świat nie jest tym czym my byśmy chciały aby był... jest satysfakcja z bycia baba ale uczucie że kopnęłyśmy swoja różowa nogę wcale nie daje szczęścia...gdzieś tam wewnątrz nas pielęgnujemy to nasze wewnętrzne dziecko, które ktoś bez skrupułów chce ciągle wykorzystać...jedna noga kopie druga to świetne określenie jak ta mała dziewczynka i dorosła baba walczą ze sobą...
Jedyne pocieszenie w tym ze Jezus chce byśmy byli jak dzieci... co to znaczy być jak dziecko?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • jesteśmy tu po to by doznawać ciosów od życia  więc twoje cierpienie wydaje się uzasadnione    
    • @Migrena   Bardzo poruszający wiersz, zwłaszcza  rozróżnienie między tęsknotą za drugą osobą a tęsknotą za samym sobą sprzed lat - "za tamtym mężczyzną , który jeszcze nie wiedział że można przeżyć własne życie". To bardzo precyzyjna definicja żalu.  Świetna jest też redefinicja starzenia się: "człowiek nie starzeje się z biegiem lat , starzeje się od liczby rzeczy których już nigdy nie będzie mógł powtórzyć". To zdanie mogłoby funkcjonować jako osobny aforyzm. Zakończenie - filozoficzna zagadka, czy to człowiek niesie pamięć, czy pamięć niesie człowieka -niesamowita! Przepiękny i mądry tekst. :)
    • żyjesz znaczy twoi przodkowie  poprzez ichtiostegę sięgają  mokradła    schowaj foremkę menniczą  pieniądz kruszczowy  nie starczy    krew ludzka niesie nieznane    Łużyczanie z Wietrzykowic Celtowie rozmyci przez German  Wandalowie  łamiący miecze do pochówku Goci na wydmach Bałtyku  dziś przez ten moment Słowianie    ostatnie wyzwolenie 1992  Borne Sulinowo    jeśli nie wyznaczysz linii przebaczenia  jak ciało wrzucone w Poleskie jezioro  wypłynie na wiosnę innym   światy są połączone    podniesie topory z Wołyńskiego krzemienia pasiastego w grobach  Anatolijskich rolników pod Kujawskimi lasami    wszystko się styka    umocuj się w szlachetnym zwyczaju krzyży pokutniczych    szczątki ciał  wyglądają na   przejście   
    • @Berenika97 Smutny wiersz. W obliczu tylu trudności zatracamy swój sens. Kiedyś za "komuny" praca była najważniejsza, dzisiaj też nic się nie zmieniło, tyle tylko, że czasem nawet tej pracy jest mniej. No i przeciwieństwa, które atakują z każdej strony, hejterzy itd. Mowa nienawiści, nie wszyscy są w stanie temu sprostać. Wypada tylko żywić nadzieję, ale i ona w Twoim wierszu jest między bólem. 
    • @Berenika97 Pomyślę nad tym. No i dzięki, jak zawsze. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...