chiromancja

[luna_]

świat zmarniał poszarzał i zmieścił się w dłoni
patrzę na zarys linii papilarnych próbując
ułożyć los z pokrzywionych zagięć

życie to metafora którą wypowiadam codziennie otwierając oczy
między wersami skrywając bezimienną obojętność
i okruchy prawdziwej historii
czuję twoją obecność w moim małym wymiarze
w okręgu mglistych wydarzeń z którego nie potrafię się wydostać
w głębi duszy chciałabym poszerzyć go o samą siebie

za oknem zmierzch
patrzę na na zarys linii papilarnych...
gdzieś z drzew cudownie opadają liście
w każdym jest krew i łzy

zanosi się długa jesień jednego
małego świata

[kb.]

@luna_
smutno jak cholera.
"w każdym jest krew i łzy"
w każdym - z drzew czy z liści?
bo jeśli tylko z liści to jest nadzieja że krew i łzy nie pochodzą od drzewa.

[Marlett]

@luna_
Wraz z odejście zamykają się drzwi
do świata który ukochaliśmy.
Wspomnienia to tylko odblask :)
Ciepło pozdrawiaM.

[WiJa]

co się nie rozszerza, to się zwęża, w każdym razie nic nie stoi w miejscu. no, może tylko człowiek czasem zastyga (w miejscu, ale raczej nie na długo), czyli staje jak wryty

[luna_]

@bess_enger

drzewa są nadzieją, może nadejdzie i wiosna...

[luna_]

@Marlett

wróżę teraźniejszość, na szczęście. przeszłość jest w nas, ale lepiej do niej nie wracać zbyt często.

[luna_]

@WiJa
lepiej się nie zatrzymywać Wija

[anna_barbara__czuraj-struzik]

podoba mi się klimat wiersza, z pogranicza jawy i snu :) :)

[luna_]

@anna_barbara__czuraj-struzik
cieszę się Anno