Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano



chcesz mnie zobaczyć wiatrem
zaczniesz mną mocno oddychać
nabierać powietrza w żagle
będę dreszczami przenikać

gorączka rozszerzy powietrze
lejące soplami kamienie
zastygną jak krople wosku
lodowcem będzie nam ziemia

zamienia oddech w skrzydlatą
parę zwyczajnych znaków
codziennie dając odwagę
naszym zbłąkanym śladom

patrzmy w przestworza
Opublikowano

@Marlett
Marlett Słonko,

troszkę niekonsekwentne dziecko Ci wyszło.
może się da jaszcze wychować.
W pierwszej zwrotce masz rym w wersach naprzemiennych.

wiatrem - żagle
oddychać - przenikać

W drugiej zwrotce tylko

powietrze - kamienie

W trzeciej zwrotce nie mogę dojrzeć rymu nigdzie.

Miłego dnia :)

Opublikowano

@Alicja_Wysocka
Wiem Alicjo , przed Tobą nic się nie ukryje.
Rymy przypadkowe , bardziej chyba skupiłam się nad treścią wiersza.
Jeśli miałabyś podszepty....?
Dziękuję i pozdrawiaM.

Opublikowano

@Marlett

Witaj - przepraszam cię za ten wpis pod wierszem ale mam problem z zalogowaniem się w nowym systemie który mi zainstalował syn w mym komputerze ,
Zapomniałem hasła pierwszego logowania - notatki gdzieś zagubiłem.
Próbuje z kontaktować się z Mateuszem ale bez skutecznie - nie odpowiada
na ani na poczcie ani na forum .
Może ty wiesz jak się z nim skontaktować - bo Tylko on może mi pomóc .
pozd.

Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar
Ja z Mateuszem kontaktuje się na priv., jest jeszcze e- mail ;

[email protected]

Poza tym nie znam innych kontaktów. Możesz jeszcze pod swoim postem tu zgłosić raport. Być może Mateusz jest obecnie w pracy. Być może zajrzy na portal w godz, późniejszych . Myślę ,że do wieczora problem zostanie rozwiązany. :)

  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma ... zegar zatrzymał się  jakby chciał coś powiedzieć  ONA cofnęła wskazówki    sama musi otworzyć siebie  popatrzeć jak przez okno  w NIEJ drzemie ...   jutro to nie fikcja  nie biega po parku  jest w NIEJ  jest wiele szufladek  otwierała niewłaściwe    najłatwiej wydać wyrok  myślę o ułaskawieniu ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @violetta @wiedźma
    • Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
    • Witaj -  uśmiecham się  do gry  jaką prowadzi życie  - i tak trzeba grać   - fajny ciekawy wiersz -                                                                                                                Pzdr.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...