Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

ciągle nie rozumiemy
naturalnie brzmiących wypowiedzi
jak je oddzielić od jałowych kłótni

w masie nieporozumień pozory prawdy
triki mimiki narracje z dawką pominięć
kalkulacją przemilczeń
oby w pole wywieść

naiwnie wierzących jednostki
psychopatyczne
zwątpienie

coraz mniej liczę
wyrafinowane zabawki
wzbudzają obrzydzenie
jak każdy kolejny mit i przelew
na dzień następny obleczony w hipokryzję
czynów

Opublikowano

@jan_komułzykant
Szczerze mówiąc nie bardzo rozumiem od trzeciej zwrotki. Dwie pierwsze jeszcze konsekwentne, ubrane w całkiem przyzwoitą formę, ale naiwnie wierzące jednostki? ( w co wierzące?) psychopatyczne zwątpienie? czy jednostki psychopatyczne.
Początek wiersza podoba mi się, ciekawi i zapowiada intrygujące rozwinięcie, ale kontynuacja lekko rozczarowuje "udziwnieniem"

Pozdrawiam
LL

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


w co wierzące?
w to, co można wyczytać właśnie z dwóch pierwszych zwrotek. Reszta jest tylko wynikiem uważnego czytania.
Tłumaczyć wiersza raczej nie będę. Wystarczy intuicyjnie postawić znaki interpunkcyjne w odpowiednich miejscach, to wszystko. Zapewniam, że każde logiczne ich zestawienie skupia się w spójną całość. bez żadnych "udziwnień". :)
Podpowiem jeszcze, że nie zawsze to co zapisane w jednym wersie musi do tego wersu w 100 % przynależeć, ale to przeciez nie nowość.
Aha, trzecia jest konsekwencją i kontynuacją drugiej.
Dzięki, pozdrawiam.
Opublikowano

coś tu z tymi jednostkami nie tak, brzmi jakoś niegramatycznie, powinno być chyba naiwnie wierzące jednostki
człowiek oszukany i manipulowany staje się ofiarą psychopatycznego zwątpienia ? - tu chyba efekt destrukcji
tak , tak bywa zawody w końcu dają zwątpienie i zniechęcenia, ale trzeba żyć dalej , może już tylko z duchową protezą
pozdrawiam Kredens

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • @Poezja to życie, dziękuję :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...