Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

znajdujemy się w części
niegdyś zamkniętej dla zwiedzających

dwuosobowy personel rozgościł się
w przytulnych wnętrzach
każde w swoim gromadziło
skrzętnie zapasy z wypraw
do wspólnej kuchni
na wypadek chwilowego spadku
cukru względnie empatii

na jej półkach słoje stoją nietknięte
najwyraźniej opuszczała skrzydło
w popłochu

jak państwo wiedzą
nie porzuca się dobrych wspomnień
bez granicznych sytuacji

Opublikowano

Podoba mi się wszystko, od samego tytułu.

Wrzucając w krzywe zwierciadło doktryny Machiavellego: "racja państwa"(np kowalskich)-jak to często u Ciebie bywa- uległa inflacji (czyli cały misterny trud...)

Wpuszczenie "wycieczki" w świat konfesyjny, półjawny, a więc i półtajny w oparciu o maestrię narracji kustosza, jest zabiegiem bardzo udanym, bo robi z czytelnika bezstronnego widza (zaabsorbowanego "zwiedzaniem", na etapie gdy szczegółowa eksploracja zagadnienia jest jeszcze w powijakach), a nie osobę opowiadającą się momentalnie po czyjeś ze stron ( choć niewątpliwie, to na " jej półkach słoje stoją nietknięte).

Poza tym, jest to co lubię:tekst w tekście, a nie zgadywanka w oparciu o dwuwersowe "żachnięcie" autora.(I nie jestem fanem sześciuset stronicowych monodramów-żeby była jasność:))



Opublikowano

@Anna_Myszkin


Przeczytałam komentarz Mariusza. Mam doła, bo poczułam się za głupia.


To jest jeden z Twoich znakomitych tekstów.
Może ja, naznaczona dyskursem politycznym, tak go odebrałam.
Nie potrafię tak znakomicie napisać.

Pierwsza strofa (pomijam pierwsze dwa wersy, które tę historię określają) tak namacalnie opisuje naszą teraźniejszość.

Ostatnia strofa „muzealna” przypomina mi graniczne sytuacje, niekoniecznie dobrze zapamiętane.

pozdrawiam, Beato! pisz!!! e.

Opublikowano

@maria_bard

Potrafisz zachęcić jak mało kto. Dziękuję.

Nie bywamy tu tak często, jak to dawniej bywało, także z powodu licznych wątpliwości wobec tego, co piszemy, ale chyba dobrze, że je mamy.



Ty, Elu, niczym się nie stresuj i rób swoje, czego i sobie życzę...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pan, jak zwykle zresztą, czyta powierzchownie i bazuje na utartych szlakach, więc zaskoczenia nijakiego tego rodzaju komentarzem nie ma po mojej stronie.
Pomija Pan kluczowe słowa, w tym przypadku takim jest - zawarte w tytule - "całkiem".
Poza tym "historia" to także czyjaś opowieść, a nie tylko przedmiot w szkole.

No i jeszcze jedno, zupełnie poza tematem wiersza: śmiem twierdzić, że nie było Panu dane odwiedzić żadnego muzeum historii naturalnej, skoro pisze Pan takie banialuki.
Opublikowano

@Anna_Myszkin
Kompletnie Cię nie rozumiem, po co to całe tłumaczenie?
Wiersz jest świetny!
Nazywanie ponurego frustrata "panem", jest nie tylko nadużyciem w kategoriach społecznych, ale i kpiną z językoznawstwa, a konkretnie etymologii.
Poza tym w pusty łeb, (pustka- pusta, niewypełniona przestrzeń) nie wciśniesz żadnych argumentów!
Pozwolisz, że etymologię "zatwardzenia" odpuszczę.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Ten wpis pana Sojana nie pozostanie bez reakcji. Zresztą , te, które pojawiły się w ciągu ostatnich dni, także. Ale mówić niegrzecznie (to oczywiście eufemizm) to jedno, a sugerować skorumpowanie, to już co innego. Taka moda ostanio zapanowała chyba...
Opublikowano

@Mithotyn

Dzięki za wizytę.

Tak właśnie jest: tak w poezji, jak i w życiu, trudno czasem uniknąć werbalnego (i nie tylko) blichtru, ale w przeciwieństwie do emocji na żywo, szuflada ma czas dla wierszy - zawsze można próbować wyłapać frazy, które skazałyby twór na miano kiczu.

  • 1 miesiąc temu...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



I dziwne to !!! Jeśli napiszę "podoba się", otrzymuję jako zwrotkę "mój Ty znawco". Jeśli napiszę odwrotnie. UUUUU !!! Tu już (często) pouczenia z serii "inwektyw i określeń pejoratywnych" heheh itp., oraz monarsze obwieszczenia typu - "jak bardzo słabo znam się na rzeczy". I wiesz to akurat, już dawno, dawno temu, daaaaaawno, albo jeszcze dawniej zauważył niejaki Krasicki heheh

"Król i pisarze
(autor J.I.Krasicki)

Król jeden, pełen myśli i projektów dumnych,
Kazał spisać szczęśliwych regestr i rozumnych.
Ten, co pisał szczęśliwych, znalazł bardzo mało;
Pisarzowi rozumnych papieru nie stało:"

Ja natomiast zauważyłem ( o ile z pamięci dobrze przywołuję ) na tej stronie ... kiedyś, taką oto końwersację - rozmowę( niech będzie, że) pomiędzy A -A heheh. "Jestem po Polonistyce - Wiem lepiej". Odpowiedź ???!!!-; "Jestem po dziennikarstwie - to lepiej wiem"- cy cóś podobnego heheh. Żeby nie przedłużać ( bo "szkoda hawaryty") podaję dwa linki.http://www.majewska-opielka.pl/zmien-kurs/ = czytałem Covey'ja, jawohl heheh. I jeszcze to co nasmoliłeh kiedyś tam ;) http://truml.com/profile/prose-detail/190200

= felieton ;) jakem szczęśliwy heheh. pozdro

PS No może bez tego ??!!
"znajdujemy się w części
niegdyś zamkniętej dla
zwiedzających"

aaalee i tak felieton ;))

PS PS Pozdrawiam koterie wszelkie heheh. Gdyby ktoś nie widział co zacz = to niejaki Mel Gibson nie zagrał na ten przykład w 4 części Mad Max = koteria ?? A niektórzy mniej?więcej? "gorsi"? rozdawali sobie ze śmiechem orły ;))) = koteria ??? !!!! , aaaaleeeeż tam ...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Ot, wikta dodaje gazu za geja dodatki w to.  
    • Piję alkoholu litry w samotności wypełniam płuca czarnym gęstym dymem Szoruję wnętrzności sadzą aż do kości żeby Cię wyrzygać razem z tanim winem   Twój dotyk chodzi po mnie jak jakieś robactwo wpełza mi w duszy zakamarki ciemne Łazisz mi pod skórą i nie mogę zasnąć obrzydliwe ciało bo mu to przyjemne   A Ty żyjesz dalej pijesz dobre wina śpisz do południa śmiejesz się do syta inne się ciało pod Tobą ugina garściami czerpiesz z pełnego koryta   Gardzę samą sobą że mam wciąż nadzieję próbuję zapomnieć Twój smak nadaremnie Słodka krew mi w żyłach ze wstydu gorzknieje Zdechnij we mnie wreszcie albo wejdź znów we mnie
    • w granicach chciał się zmieścić w mowie i w piśmie a czyny wszelakie zbratały się z życiem być może je sobie odpuścił   lecz bogiem nie był
    • @KOBIETADziękuję, jeśli słoneczne, to biorę w ciemno :) Pozdrawiam:) @hollow manI niech się spełni. Dziękuję i pozdrawiam:) @Berenika97I tak właśnie jest. Dziękuję i pozdrawiam:)
    • @KOBIETA Noooo... Uduchowiony :) Dla mnie pierwszy kluczowy moment, to: bezgłośnym echem powracają wymodlone szepty. Możnaby powiedzieć, że echo nie może być bezgłośne, ale jeśli mówimy tylko o drganiach powietrza bez interpretacji sensorycznej, to się broni. Bo czy dźwięk jest możliwy jeśli nie jest zinterpretowany przez aparat słuchowy? Ale to raczej niewłaściwa ścieżka. To echo może być bezgłośne, bo jest echem wspomnień. I teraz mamy wymodlone szepty. Czy to są szepty modlącego się peela? Czy to są szepty, o które się modlił? Jaka jest treść tych wymodlonych szeptów? A jeśli są bezgłośne, bo przychodzą z przeszłości, może są echem wspomnień, gdy jeszcze się modlił, gdy jeszcze wierzył? A może to modlitwa z przeszłości, która pozostała niewysłuchana? Stąd smutek. Przebija poczucie straty... Freski... Znowu mamy zagadkową sensorykę. Freski (też witraże by pasowały w tej roli) dotykają pigmentem pierworodnego grzechu. Czym jest grzech pierworodny? Pewnie rzetelni chrześcijanie dokonają lepszej teologicznej wykładni, ja natomiast rozumiem grzech pierworodny jako 'utratę jedności', skazanie na wieczne rozdarcie, rozbicie... Podmiot patrzy na freski, zachwyca się ich kolorami. Mówi o pigmentach jakby chciał unaukowić doświadczenie estetyczne, jakby zamiast gapić się w zachwycie chciał rozebrać ten zachwyt na czynniki pierwsze, opisać strukturę doświadczenia metafizycznego - i to też jest przejaw tej 'utraty jedności' (co zapewne też czynię analizując ten wiersz). Z fresku przenosimy wzrok na chmurę i możemy dokonać podobnej obserwacji - chmura jako twór natury - w jeszcze większym stopniu ten podział i alienację peela dookreśla. Anioł Stróż - postać wedle tradycji chrześcijańskiej (katolickiej?) dana każdemu indywidulanie jako opiekun. On z reguły milczy. Milczy w trosce. Nie poucza, nie nakazuje, nie karze. Stoi jako figura, która jest punktem odniesienia. Jakby swoją obecnością pokazywał drogę do odzyskania tej jedności ze sobą, światem, innymi ludźmi, Bogiem? To też może odniesienie do prostej, naiwnej, ale prawdziwej wiary dzieci. Bo to w dzieciństwie przedstawiają nam Anioła Stróża jako protektora, który nad obroni przed każdym złem i lękiem. Peel chowa twarz w rękach. Co oznacza ten gest? Chwilę poddania się? Uznania własnej bezsilności, samotności, rozbicia, smutku i zagubienia? Czy ta rozpacz obrodzi krzykiem "Czemu mnie opuściłeś, Panie"? Tego nie wiemy - tu może za daleko. Pozostawiamy peela w momencie, w którym dokonać się może przemiana lub też głębsze pogrążenie w chaosie albo po prostu nic - peel wstanie i będzie próbował nadal żyć jak umie. I wróćmy do tytułu... Przenikanie. Przenikanie czego przez co / w co? Może te sensoryczne doznania z kadzidła, fresku, chmury... Przenikają przez barierę świat-ciało albo w kontemplacji, stają się doświadczeniem transcendentalnym, gdzie to, co człowiek widzi i czuje oraz sam fakt widzenia i czucia są dowodem na istnienie... Chciałbym widzieć peela jako tego, który w tym geście schowania twarzy w dłoniach nie rozpacza, ale odzyskuje nadzieję na jedność, na rekonstrukcję duszy, na powrót do domu. Za daleko i w ciemności wypłynąłem? Proszę o lekki wymiar kary ;)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...