Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wczoraj byłaś osypana bielą,
dziś w jabłka urodziwa.
Jesteś piękna niczym życie,
nikt nie patrzy na ciebie jak poeta.

Czerwień jabłek jak krew
w słońcu złoci się i srebrzy -
jest miłością, którą rodzi Natura
i nasyca wrażliwe oko patrzącego.

Kiedy jeszcze jest Przyroda
i na Ziemi żyją ludzie,
na tym świecie nie umrze uroda
do której idą jak małe dzieci poeci.

Opublikowano

Wczoraj byłaś osypana bielą
dziś w jabłka urodziwa.
Jesteś piękna niczym życie,
nikt nie patrzy na ciebie jak poeta.

Pozwoliłam sobie na zmiany w pierwszej strofie.
Resztę pozostawiam Tobie. W wierszu zbyt wiele jest ''poetów''.

Opublikowano

Marlett, pierwszą zwrotkę zmieniłem według poprawy Twojej. Dziękuję.
W następnych dwóch zmieniłem:

Wczoraj byłaś osypana bielą,
dziś w jabłka urodziwa.
Jesteś piękna niczym życie,
nikt nie patrzy na ciebie jak poeta.

Czerwień jabłek jak krew
w słońcu złoci się i srebrzy -
jest miłością, którą rodzi Natura
i nasyca wrażliwe oko poety. [ poety na patrzącego ]

Kiedy jeszcze jest Przyroda
i na Ziemi żyją poeci, [ poeci na ludzie ]
na tym świecie nie umrze uroda
do której idą jak małe dzieci poeci.

Jeszcze nie nauczyłem się, a raczej nie weszło w krew, żeby po przecinkach nie używać:
"a, nie, bo, iż, że" itd, itp... Pozdrawiam. Mietko

Opublikowano

@Mieczysław_Borys

Czerwień jabłek jak krew
w słońcu złoci się i srebrzy -
jest miłością, którą rodzi Natura
Co nasyca wrażliwe oko poety.

Dokąd będzie istniała Przyroda
a na Ziemi żyją ludzie
na tym padole piękno nie skona
Poeci będą się uczyć jak dzieci

To jest moja propozycja .
Sam dokonaj wyboru lub zmień coś jeszcze.

A co do przecinków , przecinki stawia się przed ; a, ale, bądź, lecz, że, iż, aby, żeby, jeśli, jeżeli, gdy, gdyż, bo....
Nie stawia się przed i, oraz, albo, bądź, czy, ani, ni.
Tu po prostu chodzi o zasady pisowni języka polskiego.

Opublikowano

"na tym padole piękno nie skona"
Przepraszam, ale z tym się nie zgodzę, iż dla mnie piękno nie kona zwłaszcza przyrody tylko najwyżej umiera
lub zamiera np. gdy jest upał i rośliny w słońcu więdną to tak jakby w ciągu dnia nie umierały, a zamierały,
iż po zachodzie słońca, kiedy temperatura obniży się rośliny odżywają i nabierają wigoru do dalszego życia.
Gdy chodzi o "i", to np. Jan Kosiński w książce Malowany ptak - w zdaniu po drugim "i" stawiał przecinek.
I stąd wziąłem od niego przykład. A przecież On był wybitnym pisarzem, przynajmniej tak Go wylansowało środowisko Żydowskie w USA.
Czy np. "czy" - zwłaszcza w telewizji w napisach zwłaszcza jako przy drugim stawiają przecinek.
Poza tym ze wszystkim się zgadzam i przyjmuję do wiadomości, że popełniam różne błędy i trudno mi już ich się wyzbyć.
Teraz po paru latach pisania powoli już mi przechodzi nadużywanie znaków interpretacyjnych, gdy opadły już emocje,
a jeszcze pozostało we mnie nadużywanie przecinków, ale kiedyś i z tym poradzę wyeliminowując to.
Dziękuję za obecność przy moich wierszach - czytanie ich i poprawianie mego ubogiego języka pisanego.
Mietko Podlasiak. Pozdrawiam.

Opublikowano

@Mieczysław_Borys
Przecież napisałam nie skona czyli nie umrze , nie zaśnie, nie rozstanie się z życiem - to znaczy że dalej żyje.
Co do zasad pisowni to ani telewizja ich nie ustala ani pisarze.
I jedni i drudzy stosują się do tych samych zasad pisowni j.p.
Dzieci w szkołach uczą tej samej gramatyki i ortografii.
Zasady ustalają językoznawcy.
Obecnie jednym z wybitnych polskich językoznawców jest prof. Jan Miodek.
Właściwie nie powinniśmy rozmawiać tu o gramatyce i ortografii, bo każdy poeta jest w tym obeznany.
To jest portal poetycki :)))
PozdrawiaM.

Opublikowano

Przepraszam chyba źle zrozumiałem. Pana Miodka znam z telewizji i Pana Bralczyka.
Ostatnio jakoś nie trafiam na ich programy. Może dla tego, że nie oglądam TV Polania.
Uznajmy, że ja nie znam gramatyki i ortografii więc nie jestem poetą tylko piszę wiersze z błędami.
Droga i miła Marlett przecież ja z gramatyki i ortografii niczym się nie różnię od dzieci szkolnych do klasy piątej.
Posiadam tyko podstawowe wykształcenie i jeśli czymś się różnie od nich to tylko wiekiem.
Moje wiersze albo trzeba zaakceptować takie jakie są, albo je nie czytać.
Niemniej w dalszym ciągu zapraszam i zachęcam do zaglądania do moich wierszy np.,
żeby odróżnić jak pisze człowiek prosty do piszących ludzi z umysłem inteligentnym.
Znajoma moja, która czyta moje wiersze, a była nauczycielką, teraz jest na emeryturze, powiedziała
żeby tym się nie przejmował, a pisał dalej tak jak potrafię. Jeśli to jest portal poetycki to czy tylko ja tutaj
nie jestem poetą, czy są jeszcze i inni na pocieszenie moje, że nie jestem ostatni, a przynajmniej przedostatni.
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To jest chyba śmiech przez łzy,  o pozorze władzy i pozorze śmiechu, gdzie śmiech przykrywa coś niewygodnego - prawdę, której nikt nie chce wypowiedzieć na głos. idzie w stronę:  „król jest nagi”  ale też: tłum udaje, że tego nie widzi  i jeszcze: błazen mówi prawdę, ale sam jest częścią gry. Tak czytam :)  
    • Piwnica szklącej wody  Odbija od swoich ścian liście  Ciężko unieść dłoń do góry Ponad lustrzane odbicie   Tak mi głucho  Na wierzch wypływam ciałem Ucieleśniam się wraz z wodą którą podążać muszę    Mrok ma swój własny środek   Gdzie łabędzie w głąb wpływają Schwytałam jednego z nich Po kolana w mroku tonąc   Napatoczyłam pajęczyny  Zwiędłam wraz z korzeniami  Niczym drzewo nasycona Zbladłam i upadłam    Zanoszę swój gromki płacz W przestrzenie tej piwnicy Tam gdzie każdy łabędź łka  Łkam i ja, nie mogąc się poruszyć    Fale wód co pióra niesiecie  Do ludzkich serc Wyblakłych na czerstwym słońcu  Zanieście i mój marny głos     Przyszedł kres, a mój szept Nieustanie łka w łabędzi puch Nieście mnie do opamiętania Samotnie nie poruszę ramion wód 
    • Latarnia miga trzeci dzień. Ktoś przestał zgłaszać. Miasto pulsuje jak stan zapalny. On przynosi w kieszeniach cudzy wzrok i lepki kurz - nalot na spojrzeniu. W czterech ścianach zdejmuje twarz. Ostrożnie. By nie przerwać siebie. Wyżyma zmęczenie z koszuli. Liczy, ile ciepła dzień zabrał tym razem. Okna ryglowane ciszą. W dusznej bliskości mebli świat urywa się na progu. Noc - woda bez brzegu. Może wreszcie zatonąć.  
    • @Simon Tracy   Bardzo się cieszę! :)  Ma ten magnetyzm, który wciaga ..:))) 
    • @TTL   Ten wiersz nie tylko się czyta, go się czuje fizycznie - dokładnie tak, jak opisujesz ten ciężar w klatce piersiowej. Bardzo poruszający zapis bezsilności i tęsknoty, która nie chce odpuścić.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...