Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

z wczorajszą raną w sercu
nie pyta o jutro
nie pyta o zadośćuczynienie
stare buty wlecze jak skarlałe skrzydła
w cierń ostrokrzewu
w przydrożne przeznaczenie
i
requiem dla wina taniego na trawniku
śpiewa
szukając bożej aureoli
i tych maleńkich okruchów człowieczeństwa
żałośnie upodlonych
w pogardzie
w ludzkiej doli



(a ty mnie uchroń Panie od słów krytycznych
i spojrzeń
a ty mnie naucz Panie
szacunku dla życia co dnia)

Opublikowano

Bardzo interesujący obrazek bocznego toru.
Ludzi (człowieka) odchodzących z głównego nurtu.
Jeżeli jest w nim wina, to przecież ponoć do odkupienia.
Jeżeli jest w nim krzywda, to czy to on może nas odkupywać z grzechów obojętności i pogardy?
Pijany Chrystus, syn boży, jeden z wielu z wczorajszą raną w sercu.
Siebie nie mogą odkupić.
Jedynie rozmnożyć cudownie wino za pomocą drobnej monety z wózków przed supermarketem.

Szczęścia szukając w zapomnieniu.
Prawdy szukając w sikaczu udającym wino.
In vino veritas. Ale jakie wino taka prawda i taka wina.
A bóg?
Bóg obecny jest tylko w cierpieniu.
Ile z człowieka jest w upodlonym człowieku? A ile z boga, który wszak na obraz i podobieństwo?

Zatrzymał mnie wiersz, choć przy czytaniu odczuwałem pewien dyskomfort nadmiarowości niektórych słów.
Przykładowo zrezygnowałbym z powtórzenia nie pyta.

Wystarczy fraza

nie pyta o jutro
o zadoścuczynienie


To Twój wiersz ale zamienilbym słowo śpiewa na wyśpiewuje

W dwóch ostatnich wersach zrezygnowałbym z jednego przyimka w.

w pogardzie
ludzkiej doli


To poszerzy znaczenie odczytu puenty.
Można odczytywać tak jak dotychczas. Można w znaczeniu pogardy dla ludzkiej doli i pogardy ludzkiej doli.
Zawsze staram się rozszerzać znaczenie fraz, wynajdować im możliwości drugiego dna.


I jeszcze jedno.
Tę modlitwę umieściłbym na początku jako inwokację do wiersza.
Moim zdaniem tak byłoby dużo lepiej.

Ale ogółem, wiersz jest bardzo dobry. Porusza, wywołuje refleksje.
Napisany ciekawymi metaforami.

Pozdrawiam
J.E.S.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Szukam pracy od tygodni. Śpię na kartonie, przykryty starym wełnianym swetrem. Jest zimne, listopadowe popołudnie. Idąc ulicą, trafiam na mały, odręcznie wypisany anons. Karteczka przyklejona jest od wewnętrznej strony knajpianej witryny: Przyjmę do pracy studentkę/a. Wymagana dyspozycyjność. Wchodzę do środka, zziębnięty i częściowo przemoczony. — Czy mogę porozmawiać z osobą decyzyjną w sprawie pracy? — Zapytałem. — Tak, szefowa jest u siebie. Zaraz ją zawołam — odpowiada drobna dziewczyna o kruczo czarnych włosach i oczach, których źrenice wyglądały jak dwa węgielki. Po chwili pojawiła się zadbana kobieta, wyglądająca na około trzydzieści parę lat. — Dzień dobry. Jestem zainteresowany pracą u państwa. Patrzy na mnie uważnie, mierzy od stóp do głowy. — Hm… jest pan biały. — Tak — odpowiadam. — Jest pan Polakiem? Skąd pan pochodzi? Ile ma pan lat? — Dwadzieścia trzy. — Zawiesiłem głos na moment. — Z rejonu Małopolski. — Nie reprezentuje pan żadnej mniejszości? Nie jest pan Ślązakiem? Nie pochodzi pan z Kresów? A może przynajmniej jest pan Kaszubem? — Nie, niestety. Krzywi się lekko, wpatrując się we mnie. — Przychodzą tu tacy prosto z ulicy. Biali jak mąka, do tego czystej krwi Polacy. I co? I chcą od razu dostać pracę. Przecież to niedorzeczne. Jak ja mam wszystkim wam dać pracę? Przecież zaraz wszyscy będą wiedzieć. Milknie na chwilę, po czym dodaje: — Nie ma pan jakichś korzeni żydowskich? Niemieckich? Dziadek nie pracował w którejś z francuskich kolonii? Może w Indochinach? Kręcę głową. — Nie mogę takiemu jak pan — czystej krwi Polakowi — od razu dać pracy. — Ale pani jest moją ostatnią deską ratunku — mówię cicho. — Mogę pracować na zmywaku. Albo na zapleczu. Patrzy na mnie jeszcze raz. Tym razem dłużej. Spod warstwy makijażu przebija się na jej twarzy nieprzyjemny grymas. — Będzie pan musiał… — urywa. — Gdyby pan nie wyglądał tak biednie. Zawsze miałam słabość do tych smutnych, chłopięcych oczu. — Kiedy mogę zacząć pracę? — pytam. — Może pan od jutra rana. Proszę przyjść punktualnie na szóstą. — Dziękuję pani. Kiwnąłem głową i wyszedłem.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - twój pozytywny komentarz bardzo mnie ucieszył - dziękuję -                                                                                    Pzdr.słonecznie.
    • Jezioro w nocy, zimą mróz dotkliwy — duszę swoją winę. Idę chłodny, inny. Przenikliwy lód… splótł się ze mną w jedność. Bosy życzeń taflą, czuć moją obecność. Księżyc lśniący, cichy… gwiazdy, sowy, lisy.   - Proszę pokłon się — świat ujrzyj nowy, cudny. Cóż to? Słyszę głosy, ale nie natury. Może duchy? Chcą zapłaty — kreatury. Dmący wiatr i sosny razem grają hymny. Czyjeś świecą oczy… czyżby to Marzanny? Kroczę znów strapiony… kory, cisy, wrony.   - Pokłoń proszę — grany świat miłością nuty.  Liną magii, wonią włosów opętany. Las misterny i drzew groby… szumy wody. Oddech zimy — głos tajemny, głos nieznany…   - Wciąż apetyt wilczy, piękny ubiór szyty. Oczy to błękity, hafty lub szafiry.  Krą, polaną. Uwielbiają, albo gardzą. Pragną wszyscy. Gdy już mają — zwykła kradzież, ale jestem rozbój, grabież. Styczeń… tylko chwilą istnień, potem prysnę. Czerwiec… mocą westchnień, potem milknę. Kimże jestem?  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...