Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

o poranku

monika_dudzik

Przez monika_dudzik
w Hydepark

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

monika_dudzik

monika_dudzik

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Łapie swoje myśli , spierdoliły gdzieś ,w południe to pozbieram,chwilowo na podłodze depcze, jeszcze kopne sobie, może wpadną gdzieś , może przez okno wylecą. Wyszczotkuję tą niepewność i wypluje, z twarzy ściagne podkrążone oczy zimną wodą. A teraz sie ubiorę w usmiech, słońce trzyma moje okulary, choć niepewnie odda mi je-przeciwsłoneczne okulary.

monika_dudzik

monika_dudzik

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wolność wiosny zapach

Wypełniasz pustke swym powietrzem, które tak wolnością pachnie.
Wiatr cicho, skromnie wyszeptal "znasz mnie "
Pewnie dlatego siedzisz tu jeszcze na łące, myslami ganiasz motyle, one też sa wolne.
To skrzydełka wymalowane powietrzem, pozwalają unosić im sie w wysoką błękitność, to one gdy sa wyżej, śmieją się do siebie.
Słońce śmieje się do swiata, by kwiaty mogły stać w kolorach tęczowych.
My możemy tak uśmiechać się do siebie,by nie odbierać powietrza motylom i kwiatom.
Pewnie dlatego siedzisz tu jeszcze na łące ze mna i powietrze pachnie tak samo.

monika_dudzik

monika_dudzik

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Sabre_Wolfik

choć taka niemal sielanka
wiosenna dusza spadnie
z nieba
nie poważna by była
gdyby się nie śmiała

w upadku już uśmiechem uraczy
bez boleści podskoczy
otrzepie
me oczy zobaczą
nagość tajemnicy królewny

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • KOBIETA
      Widok za oknem…

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @Charismafilos   ja widzę plażę…kapelusz i czerwone usta:) drobinki piasku na skórze wilgotnej od olejku,  kokosy i laski wanilii….   ;)))    Violetta co Ty dostrzegasz? I Bazyl ? :) 
    • Charismafilos
      Widok za oknem…

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @violetta ja się nie obrażam :)
    • violetta
      Widok za oknem…

      Przez violetta · Opublikowano

      @Charismafilos tylko inteligentni widzą różnicę:)
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 37. Nowożeńcy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to przejmujące studium melancholii i żołnierskiego losu. Narratorem jest hypaspista - postać, która spędziła życie na wojnie, a teraz, patrząc na młodszych kolegów, dokonuje bolesnego rachunku sumienia. Wiersz opiera się na zderzeniu dwóch światów. Z jednej strony są nowożeńcy, którzy symbolizują życie i nadzieję (wierzą, że „życie czeka”). Z drugiej strony mamy narratora, dla którego życie już się niemal dopełniło, choć nie w taki sposób, jakiego by oczekiwał. Dla nich to szansa na „ciąg dalszy”, dla narratora - przypomnienie o tym, co sam stracił. Bardzo poruszającym momentem jest strofa szósta - „Odłożyłem życie , na później, a później , stało się nigdy.” To uniwersalna pułapka, nie tylko dla żołnierza. Narrator uwierzył w iluzję, że na budowanie domu, rodziny i miłości przyjdzie jeszcze czas. Jednak wojna (lub po prostu upływający czas) sprawiła, że to „później” nie nastąpiło. Wspomnienie córki sąsiada z oczami jak oliwki to symbol niewykorzystanej szansy na zwyczajne szczęście. Jako młody żołnierz wyśmiewał rady ojca o „zostawieniu kogoś po sobie”. Tarcza była wtedy ważniejsza niż kołyska.Teraz, by uśmierzyć ból samotności, stosuje swoją filozofię - „lepiej nie mieć nic, niż patrzeć, jak czas to powoli psuje”. To gorzka próba racjonalizacji - wmawia sobie, że brak bliskich to wolność od cierpienia związanego z ich utratą lub starzeniem się. „Gotowy na wiatr” - To metafora śmierci lub dalszej tułaczki. Narrator nie ma korzeni, nic go nie trzyma przy ziemi. Jest gotowy odejść, bo nie zostawia po sobie żadnego śladu (syna, żony, domu). Ten fragment to przestroga przed zbyt długim trwaniem w „stanie gotowości” do życia, które przez to oczekiwanie może nam zupełnie umknąć. Piękny tekst! Zachwycił mnie. :)
    • Amber
      erotyk botaniczny

      Przez Amber · Opublikowano

      @MIROSŁAW C.  Ów Erotyk botaniczny ma skrzydła bez skrzydłowych owadów. Pozdrawiam :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...