Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dobry wierszyk ci napiszę
I uderzę mocno w ciszę
Będziesz wielbić go głęboko
Bom poeta a nie młokos

Znam na rymach się mistrzowsko
Idzie mi to niemal bosko
Spróbuj ze mną się pościgać
I nie próbuj się wymigać

Zróbmy sobie konkurencję
Dam ci rymów mych sekwencję
Będziesz mógł mi odpowiedzieć
Zamiast w kącie grzecznie siedzieć

Nie bądź tchórzem zmierz się z królem
Jeden z nas zakończy z bólem
A wygrany przejdzie dalej
Jedną ze zwycięskich alej

Tłumy będą mu skandować
Wierni dłonie mu całować
Grzać się będą w blasku chwały
Tego który ocalały

Dawać mi tu przeciwnika
Zawadiakę rozbójnika
Niech do boju sam się stawi
I swym wierszem mnie rozbawi

Opublikowano

No cóż, pewnie się narażę.
Jak Ci się podobają takie rymy, to pisać sobie możesz
ale wielu będzie miało Ci to za złe.
Albo mnie znielubisz, może znienawidzisz, albo będą z Ciebie ludzie.
Masz lekkie pióro, zdolność rymowania, czujesz rytm (a to bardzo ważne)
Zatem do rzeczy:

Rymujesz gramatycznie, tymi sami częściami mowy, w dodatku w identycznym czasie czy przypadku
Np.
mistrzowsko - bosko = przysłówek z przysłówkiem
opowiedzieć - siedzieć = bezokoliczniki
pościgać - wymigać = bezokoliczniki
sekwencję - konkurencję = rzeczowniki
królem - bólem = rzeczowniki
stawi - rozbawi = czasowniki

itd...
Układ rymów aa, bb, moim skromnym zdaniem za blisko siebie.
Rym za często pada, coś na podobieństwo mlaskania, (aż bolą uszy)
Gdybyś tak postarał się łączyć rymem różne części mowy, byłoby ciekawiej.
Oczywiście, to o wiele trudniejsze ale na pewno efekt będzie nieporównywalny.
Rym nie musi być identyczny, nawet nie powinien. Ma być podobny na ucho,
nie na oko.
Chciałam pomóc, nie obrazić. Mam nadzieję, że to rozumiesz.

Pozdrawiam serdecznie :)


Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leszczym   "Ukraść złorzeczącemu światu piękne chwile" - cały wiersz w jednym wersie. Reszta to dowody rzeczowe szczęścia. Warszawa pod neonami, flamaster, może miłość, może coś mniej patetycznego. Podoba mi się ta obrona prawa do zwykłości. Lubię to pozorne zgorszenie, które w istocie jest manifestem wolności.
    • @KOBIETA   dziękuję Czarek za wszystkie serduszka:) nie chce mi się chodzić po wszystkich wierszykach niemądrych;) pozdrawiam Ciebie serdecznie:) 
    • @vioara stelelor Nie widzę tu metapoezji, ale wyznanie niewystarczalności wobec jednej konkretnej osoby. Podmiot - poeta - uznaje, że cokolwiek by nie napisał, nie zrobi na adresacie takiego wrażenia, jakie miał w zamierzeniu. W trzech ostatnich utworach Autora dostrzegam jedną oś (wciąż zbieram się do napisania paru słów do "Uwolnienia", ale to...  skomplikowane). Kojarzę bohatera Twoich wierszy w stanie permanentnej projekcji i idealizacji. Od "Uwolnienia", przez "exegi monumentum" do tutejszego "coś poszło nie tak" coś uległo zmianie. Peel dokonuje ekspozycji własnej niepewności, obaw, niemocy. Nareszcie.   Dla podmiotu mam pewną sugestię. Nie tylko twórca staje się pomnikiem w napisanym wierszu. Jego adresat, inspiracja... również. Paradoksalnie im piękniej poeta o kimś pisze, im wyżej go stawia, tym bardziej umieszcza go poza granice osiągalności.   "Pióro czy serce?" - absolutnie źle postawione pytanie. Jedno i drugie jest integralną częścią podmiotu.
    • @Alicja_Wysocka   To jeden z tych wierszy, które czyta się i czuje, że podglądamy coś bardzo prywatnego - ale autor pozwala. "Mysza dziura", ławka, czereśnia - świat zredukowany do rozmiaru dwojga ludzi. To wiersz-rozmowa, wiersz-wyznanie. "Ze mną się nie pogubisz :)"  - wers w  środku tekstu - rozbrajający, ludzki.   A zakończenie o imieniu, które "już dawno mieszkało" -to przecież cała historia miłości w jednym zdaniu. Nie trzeba więcej. "Resztę dopisze wiatr" -  doskonała fraza. Cała filozofia niedopowiedzenia.  Piękny! 
    • @huzarc   Niepokojący obraz. Parostatek na pustyni to od razu absurd, koniec drogi.  Ale najciekawsze dzieje się w środku- przejście od konkretnego obrazu (turbina, osły) do abstrakcji mimikry uczuć - "mimiczne udawanie", "symulowana poszukiwaniem". Jakby relacje ludzkie były tym samym co parostatek- wyciągnięte z żywiołu, martwe, tylko udające ruch. Końcówka z piramidami-grobowcemi  - nawet wieczność okazuje się tylko śmiercią. Wiersz trudny. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...