Wiersze moje - serce poety

[Mieczysław_Borys]

Wiersze moje wiernie i dobitnie ukazują problematykę cierpienia,
że chociaż cierpienie nie było do życia zapraszane,
a ono jest - i tkwi w moim życiu.
Niemniej z tego właśnie powodu można wzbogacać duszę,
pomnażać natchnienie i funkcjonować wierszowo.

Wiersze moje pokazują, że przez cierpienie fizyczne
i psychiczne można odnaleźć piękno życia, piękno przyrody,
a przez nią chęć aktywności życia i poprawy radości z życia.

Kalectwo, które napotkało się w życiu, może to absurd,
ale wzbogaciło i uwrażliwiło duszę bardziej, niż była uwrażliwiona przedtem.
Nadało nie tylko sens życia, ale zwłaszcza i przede wszystkim powołanie coś robić,
aby nie żyć w pustce duchowej tak, aby tylko żyć.

Myślenie o poezji rozwija umysł, myślenie o rzeczach delikatnych,
pięknych, których nie można dotknąć, a tylko je odczuć,
które są ulotne fizycznie, a tylko możliwe duchowo,
emocjonalnie i to jest piękne i wzruszające...

Wracanie w poezji do dzieciństwa, które już nie wróci fizycznie,
ale w wierszach ono istnieje - oznacza mentalne cofanie się
do wszystkiego, co było dobre i złe w dzieciństwie.
W taki sposób dzieciństwo przeżywa się drugi raz,
kiedy bez poezji to nie jest możliwe.

Jednego dnia jest się dzieckiem, drugiego dorosłym i na odwrót,
co bez poezji jest tylko przejściem przez życie krótką myślą,
jeśli w ogóle takowe myśli przechodzą przez człowieka,
który nie jest uwikłany sercem i duszą w poezję.

A tutaj w tym przypadku one tkwią ciągle, czy prawie ciągle.
W poezji dotykanie miłości, piękna kobiet, uczucia, fascynacja
ich ciałem, sylwetką, wyglądem jest czymś nadzwyczajnym.
Dostrzeganie u kobiet nie tylko to, że jest się im buhajem,
który może tylko rozładować swoje hormony.
Ale odczuwanie wrażliwości, podniet, erotycznych wzruszeń i emocjonalnych.
Kochanie kobiety nie tylko ciałem, ale przede wszystkim i duszą,
takie walory wzbogacają wrażliwość i serce poety.



Tobie


Gdy zajdzie słońce
I żar dnia ostudzi noc -
Będę Cię pieścił i kochał
Tak jak potrafi serce moje gorące.

Uczuciem Cię otoczę,
Sercem i ciałem przytulę,
Natchnieniem poety uroczę -
Wiersz powiem radosny, bez bólem.

Basi

[Marlett]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Szczerość wypowiedzi graniczy z czynem desperata
lub bólem porodowym :)
Gratuluję odwagi nazwania siebie poetą , w moim rozumieniu - mistrzem pióra ;)
PozdrawiaM.

[cezary_dacyszyn]

tym razem nawet nie próbuję doczytać do końca. Wołanie o litość - tak odbieram... - nie czyni pisaniny poezją ani wierszami. To wszystko jest dobre na rozwinięcie w prozę i utrwalanie w osobistym pamiętniku. A pomimo kalectwa, zawsze można tzw. chodzić z wysoko podniesioną głową. Ten zapis brzmi nie jak wiersz ale jak odtworzenie z sesji u psychologa.

[Mieczysław_Borys]

Marlett - ja myślę, że na mistrza pióra nie zasługuję moją zdolnością pisania, ale poetą siebie nazwanie, to nic dziwnego, iż każdy tym jest, co robi.
Dzięki za czytanie i wpis. Serdeczności.

cezary_dacyszyn - uparłeś się, żeby przeszedł do własnych pamiętników. Ale wtedy prócz mnie nikt nie poznałby moich wierszy.
Choć piszę jak frustrata, nim nie jestem, noszę głowę wysoko podniesioną i jestem z siebie dumny. U psychologa opowiedzieć
swoje zaburzenia psychicznie, to żadna sztuka. Opowiedzieć światu, to wielki wyczyn. Dzięki za czytanie i wpis. Serdeczności.