Moi wredni bliźni

[makarios_]

Niczym w teatrze mówią do mnie wierszem,
w maskach jedynie udają aktora
- przecież w ujęciu obiektywnym, szerszym,
ich życie sceną jak ongiś agora.

Większość się bawi kosztem uczuć wielu,
zwłaszcza najbliższych, którzy trwają w wierze,
szczęścia zaznają raczej dzięki zielu,
wyznając prawdę nadzwyczaj nieszczerze.

Zmienia się scena świata niedbałego
na życie w prawdzie czyli w pobożności,
stąd tylu nie chce Królestwa Bożego,
lecz chcą się nurzać w wszelkiej plugawości.

Wolą Stachury posłuchać zawodzeń,
wolą nihilizm wsparty hedonizmem
- chcą "tu i teraz" żyć wśród niepowodzeń,
ślepo zawzięci, co jest idiotyzmem...

Wrażliwość służy hołdowaniu sobie
- narcyzm stanowi im akt uwielbienia,
mają bożyszcza swe w niejednym snobie,
na pierwszym miejscu w życiu "ulubienia".

Grają udając radość, łzy, dramaty,
komedie robią uczestnicząc w życiu,
bliskie ich sercu są bzdurne diamaty *
- sens życia widzą w "doczesnym pobyciu".

Więc nie ma dla nich Bytu ponad byty
(te materialne, postrzegane zmysłem)
- głupi jest człowiek swą mądrością syty,
wszystko sądzący tylko swym umysłem...

Zmysłom jedynie wierzą i swym mózgom
- "szkiełko i oko" wiedzie ich w nieznane,
stąd nie ma końca tyradom i... bluzgom
- te dialektycznie zostały "wyznane".

Pogląd a priori - "całkiem bez powodu",
z założeń (mylnych) "jedynie możliwych
- sprzeczności nie ma" (a także dowodu),
"w rozumowaniu" o sprawach nobliwych.

Prawami przemian zwiedzeni znamiennie
hołdują racjom (jakże zakłamanym)
- filozoficznie mają być niezmienne
i kłam zadawać prawdom objawianym.

Własne idee materializują,
by "ilość w jakość przemieniać" z kretesem,
"punktem krytycznym" ów cud określają
- marzy niejeden by zostać krezusem.

Czczą antagonizm (jako Szatan Diabeł),
wierząc, że płodzi nową jakość życia
- niejeden wylał już pomówień kubeł,
temu co dowiódł fałszywości "zszycia".

Chciejstwem sprawiane tupnięcia, swawole
wciąż powodują niemało udręki
- czciciele Złego tak jawią złą wolę
- to przez nich "biedak" niejeden "kaleki".

Płodzą banały swym "zdrowym rozsądkiem"
- filozoficznie przejawiając wiarę
"nierozstrzygalną" wszechświata porządkiem,
iście diabelską mając przy tym miarę.

Próżno nonsensy stroją w pawie pióra,
gołosłownością wspierają twierdzenia,
wieloznaczności wchłania czarna dziura
interpretacji, co fałsz w prawdę zmienia.

Quasi-religia służy zakłamanym
- łżą jako Szatan o swoich odkryciach,
dając wymowę "faktom" (domniemanym),
aby poprzestać na własnych opiniach.

Przy tym są "cali z ran" wszak zbudowani,
więc noszą swoje dusze na ramieniu,
gorzko się śmieją bzdurą oszukani,
uciech miast szczęścia szukając w istnieniu.

Bankiety, rauty urządzają po to,
by iść przez życie podłą tyralierą,
alkohol, prochy zażywają przeto,
by zmysły sycić szczęścia atmosferą.

Puchną im serca nadęte rozkoszą,
kace moralne leczą podłą sztuką
- dufni, że wyrzut jej pięknem rozproszą
- ich ślad zaiste jest niknącą smugą...

Nikt z nich nie roni łzy jednej, prawdziwej,
choć w teatralnym geście płaczą rzewnie
- próżno w nich szukać cnej prawdy poczciwej,
więc światopogląd ich wygląda wrednie.

* http://pl.wikipedia.org/wiki/Materializm_dialektyczny


[center]http://www.poezja.org/wiersz,79,150518.html

[cezary_dacyszyn]

zanim poznałem Prawdę, Stachura był jednym z moich przewodników duchowych, pobudzających do SZUKANIA. Na czwartej poprzestałem czytanie, bo nienawidzę nihilizmu i braku głębszego zrozumienia

[makarios_]

@cezary_dacyszyn

Współczuję Stachurze. Wiersz nie o nim. Poza tym... szkoda pisać, bo i tak zrozumiesz to po swojemu. Wolno ci... tak jak i mnie.

Szkoda. Może: w14 15.10 ss 28-32

http://www.poezja.org/wiersz,79,149781.html
http://www.poezja.org/wiersz,79,150518.html