Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

optymalizacja jednostki żeńskiej
mogłaby się powieść
w postępie robót
gdyby wznoszony obiekt
czytaj inżynier - mężczyzna
(gender kazał uściślić)
nie miał w opisie
zintegrowanej własności intelektualnej
z rodziną oraz opłatkiem

raz na miesiąc
krótko po pierwszym piątku

Opublikowano

@Anna_Myszkin
tekst jakiś ciężki do czytania, jak dla mnie (nawiasem mówiąc i bez uściślania - inżyniera budownictwa) za gęsty. zwłaszcza w tym fragmencie:

"gdyby wznoszony obiekt
czytaj inżynier - mężczyzna
(gender kazał uściślić)
nie miał w opisie
zintegrowanej własności intelektualnej
z rodziną oraz opłatkiem"

ten fragment wg mnie nadaje się do popracowania jako 2 strofka.

Opublikowano

optymalizacja jednostki żeńskiej
na drzewcu zawsze wisi
mężczyzna zaś ma w opisie wszelkie
ekstremalne wyniki

zintegrowana własność intelektualna
z opłatkiem i rodziną
czy rzeczywistość tkliwa banalna
z tradycji odrobiną

a raz na miesiąc krótko po pierwszym piątku
może ducha odnowa
położyła tekst niespójność wątków
warto jeszcze dopracować


Opublikowano

@Anna_Myszkin
To jest tekst do kabaretu. Zdecydowanie. Czytam teraz "Taniego drania"
Michnikowskich (syn gada z Ojcem) i gdyby Mu dać ten tekst i wspomóc dawnymi autorami tekstów - byłby na ambitną scenę.
Zrób z tym coś jeszcze, bo warto:-)

Uścisk. e.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Doceniam wkład twórczy w skomentowaniu mojego wierszyka. Jednocześnie zapewniam, że wątki odzyskają spójność, jeśli intelekt dopuści do głosu "jednostkę żeńską" spoza kręgu rodzinnego "wznoszonego obiektu" :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Uff, dzięki, Elu, za zdjęcie ciężaru z tego "malucha". Może jeszcze do niego wrócę, ale trudno będzie o dobrze brzmiący "rymny" zapis...

PS
Po namyśle: rozwinięcie mogłoby załatwić sprawę.

Serdeczności :)
Opublikowano

Dziennik budowy uzupełniany raz w miesiącu, z postępem prac przyprawiającym o chęć zawiśnięcia, nie wróży dobrych perspektyw. Dlaczego jednostka żeńska nie rzuca wszystkiego w cholerę? Można sobie wyczytać:)
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Odbiliśmy od nabrzeża. Sternik skierował prom silnie na sterburtę, pozwalając by śruby złapały energię nurtu. Delta rzeki była jak zawsze spokojna. Zakole portu pamiętało jeszcze czasy francuskich eskard i niewolniczych barek. Wszędzie tylko grząski muł,  czarne cuchnące błoto  i brunatne, nieprzejrzyste fale. Taka była powierzchnia. Klucz do prawdziwego koszmaru.     A było nim dno. Pełne tanich oparów bimbru, duchów secesyjnych posiadłości, upiorów dawnych zarządców plantacji, czarnych potomków kultystów  voodoo i hoodoo. Zioła, kości i krew  na poświęconych kartach tarota. Dym czarnych świec, okadzający nagie, spocone ciała. Młode wiedźmy z dredami na głowie, szepczące w ciemnych zaułkach strychów  zaklęcia ochronne, ze starych, nadpalonych woluminów. Przywołani z niebytu  zaoranych przed laty cmentarzysk. Lgną ochoczo słowa dusz, na języki kapłanek.     Namorzynowy las był głuchy. Ginęło w nim światło i dźwięk. Ludzie także. I to nie w paszczach  ukrytych w toni aligatorów. Był to swoisty labirynt natury. Nie tej dobrej i ułożonej. A dzikiej i sadystycznie szalonej. Wysepki wyrastały z bagien. Liche, kruche i niestabilne. Oczy drapieżników śledziły każdy krok. Czasami jedynie rzeka wydała cichy plusk, szuwary zaszeleściły  szargane nie wiatrem a grozą. Drzewa pękały z trzaskiem  osuwając się do wodnego grobu. Ptaki milczały. Nie ze strachu a z klątwy ciszy.     Gdzieniegdzie dostrzec można było  zalążek ognia czy dymu. Ogniska miejscowych metysów. Czerwonych diabłów tych włości. Mieszkali daleko w lasach lub na samotnych odizolowanych wysepkach. Po nocach niosły się odgłosy bębnów. Modlitw i błagań do prastarych bóstw. Kultów wyklętych przed wiekami. Skakali dziko przez ogień, wychwalając imiona zapomniane o których ludzkość  nie powinna mieć już wiedzy.     Płynąłem do domu. Wracałem z ciemności do światła. Prom wszedł na kurs. Mijał rybackie łodzie i kutry. Stare motorówki i łodzie wiosłowe. Barki załadowane węglem. Promy i statki pasażerskie  a nawet mniejsze okręty  marynarki i straży przybrzeżnej.     Na Long Brigde wjechała  z donośnym gwizdem  lokomotywa ze składem. Mijała te wszystkie domy, gospodarstwa, farmy i cmentarze. Pełne historii, bólu, łez i rdzy. Ten skład nazywają imieniem tego miasta. Jego synem i dumą. Na gwizd lokomotywy  odpowiedziały syreny morskich jednostek. Byliśmy wolni. Czując jednak cały czas, ołowianą kulę z łańcuchem przy nodze.            
    • @hollow man Hahaha

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • wiem że proszę o wiele   o słońce blask w oczach i zieleń   kto mówi to przecież niewiele   w nim nigdy nie zgasła zieleń  
    • @Berenika97 Rzeka chce: - wyrwać się z koryta (czyli z formy, z ograniczeń, z tego co ją trzyma) - zapomnieć o źródłach (czyli o tym, skąd przyszła - może o sobie samej) - utopić własny nurt (to już brzmi jak próba unieważnienia siebie)   Czasem ktoś chce być oceanem, pomieścić wszystko, nie mieć brzegów, nie pamiętać skąd płynie. Ale rzeka nie przestaje być rzeką tylko dlatego, że bardzo chce zniknąć. Do Twoich wierszy Bereniko, trzeba wejść i to głęboko i trochę się tego boję, przyznaję :) bo nie wiem czy nie poprzewracam sensów.  Dobrego dnia  :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...