Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nadać Całość

Joanna_Obojska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Joanna_Obojska

Joanna_Obojska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Jedną nogą w grobie.
Jedną nogą w łóżku.
Jedną nogą w domu.
Wszędzie jedna noga.
Zawsze połowicznie.
Nigdy na całego.
Bezpieczna rezerwa
człowieka szarego.

Ze strachu o krzyk i trochę hałasu,
ludzie nabrali chorego dystansu.

A może dzieci już z
jedna noga się będą rodziły
wtedy może będą miały
Wrażenie,że coś w tym
życiu w całości zrobiły.

Wróćmy więc proszę,
do trybu poczciwego
gdzie człowiek poznawał
wszystko, twardo stojąc
obiema nogami i czuć mógł
to po czym stąpał i biegał
przez własna skore poznając
życie powoli.

A to wszystko po to by jak,
tylko deszcz spadnie
biegać i skakać gdzie tylko popadnie.
I cieszyć się z faktu,że
gdy już jedna nogą w się w błoto
wdepnie
to druga energicznie
od tragedii ucieknie.

Pamiętaj o tym
gdy wpadniesz w kłopoty,
bo jak już wdepniesz to wyjść
tym bardziej dasz rade.
A reszta to już kwestia,
chęci do życia mając ku
pamięci, że warto czasem
w szarościach i bezkresnej,
zimnej czerni zanurzyć swe życie.
I dopiero po tym zabiegu,
zrozumieć gdzie są granice.
Prostego szczęścia...

Ile złych chwil, dni, ludzi,
potrzeba aby znaleźć te granice
moralności człowieka,
który jak zwierze
żyje pędząc i pędząc.
Bez sensu.

Powiedz. Jak nadać całość?
Jak przeżyć to wszystko
z uniesiona głową?

Za dużo mądrości, za mało tez.
Weź mnie za rękę i pokaż
jak dziecku może
co złe, a co dobre dla mnie w życiu jest.
I pokaz dokładnie, bo zależny mi na tym,
by walczyć o swoje.
Przestać już ta jedna noga brodzić w marzeniach.
Bez złudzeń, żyć tak jak trzeba.
By umrzeć z uśmiechem i
I iść wprost do nieba.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...