mącidrodze

[Anna_Myszkin]

wypisuję karmelowe hasła na murach portali
by później pokryć je niebieskim sprayem
a częściej zgodnie z nastrojem rozwalam granatem

wszystko bez ciebie
byłoby normalne:
ciemny stół tylko do posiłków z rodziną
kanapa w deseniu milczenia wgapiona w serial
i żal że czasu za szybko ubywa
ciągle nowymi strużkami na twarzy

nie słuchaj gdy mówię
że włazisz mi bez pardonu w drogi
bo lubię kurz który wzbijasz

[Anna_Myszkin]

Mhm, late... but alive and kicking :)

[Anna_Myszkin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Sama bym tego lepiej nie rozpracowała - dzięki.



Tak pomyślałam, ale wtrąciłam też coś o moim "late", prawie z wiersza ;)

[Kaliope_X.]

mnie się podoba.
choć temat podejmowany tysiące razy, to jednak ten granat i wzbijany kurz rzeczywiście zrobiły zadymę. i wiersz zyskał moc.

K.

[Anna_Myszkin]

Pewnie, że temat ograny, ale kusi, czasem w granatową noc, a czasem znad sałatki z granatem... albo bez ;)

[Natalia__Rainbow]

zgadzam się z Kaliope, odpowiednio dobrane słowa potrafią odmienić utarty przekaz w coś wyjatkowego

[Anna_Myszkin]

Nie mamy zbyt szerokiego wyboru relacji międzyludzkich, tych nasyconych emocjami - tym trudniej o kreację, która wyda się warta czytania.

[Natalia__Rainbow]

czasem wystarczy dobry zmysł obserwacji i empatia, przynajmniej w moim odczuciu, nie warto zamykać się tylko na swoje przeżycia

[Gość]

Hmmm, te "mącidrogi" wbrew pozorom są jednak drogie :)...tak bez powodu nie potrafimy godzić się z milczeniem czy strużkami na twarzy.
Ważne i dobrze rokujące jest to, że peelka lubi jeszcze kurz który on wzbija.
Spodobało mi się :)

[Magdalena_Blu]

"mącidrodze" - neologizm, który konsekwentnie spina klamrą tytuł z puentą, wszystko ma swoje miejsce i jest przemyślane. Działania peelki można porównać do miotania się w przestrzeni, szukania odpowiedniego wyjścia, co objawia się działaniem pod wpływem emocji, zmianą zdania i z punktu widzenia czytelnika (mojego) podmiot liryczny mógłby odpowiedzieć na pytanie zadane mu przez zaistniałą sytuację - "tak, nie, nie wiem".
Pozdrawiam:)

[Anna_Myszkin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie jestem pewna, czy te - jakże istotne przymioty w życiu i pisaniu prozy - zawsze wychodzą na dobre poezji.

[Anna_Myszkin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)
Pewnie, że samotność/ samotność w związku częściej skutkuje niezgodą na ciszę i upływ czasu - tak mamy, bo społeczne z nas istoty ;)

[Anna_Myszkin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A ja nie mam wątpliwości, Magdo, że idealnie wpasowałaś się w klimat, myśli i emocje, towarzyszące podmiotowi.
Pozdrawiam :)

[Jacek_Aleksander_Mateusz_SOJAN]

TYTUŁ wiersza wskazywałby adresata, a jest nim sama droga opatrzona takim a nie innym przymiotnikiem;
- pierwsza zwrotka jest wypowiedzią peela i gdyby ją powiązać z tytułem, otrzymujemy informację (my - czytelnicy) o zmiennych sposobach "wędrowania" ale i o samej drodze, gdyż drogą okazuje się "mural portali";
- kolejny fragment wiersza opowiada o warunkowaniu "normalności" w sposobie bycia/życia, bo gdyby nie możliwość wędrowania po portalach i zostawiania na nich śladów swojej obecności ("haseł") - "normalne" życie toczyłoby się "przy stole" albo "na kanapie" przed serialem; trudno zgadnąć skąd zatem wzięła by się świadomość upływu czasu i "żal" z tego powodu...bo owe "strużki na twarzy" można już przypisać jako łzy wyciskane przez serial...
- zagadką dla mnie jest trzeci fragment: kto jest tym adresatem, który ma być głuchy na uwagi peela, że ktoś włazi mu "bez pardonu w drogi", bo lubi zadymiarzy grasujących w internetowych mediach...Internauci? Blogerzy? Czy zbuntowani przeciw rzeczywistości poeci...Pewnie oni wszyscy...Ale nie oni są bohaterami wiersza, tylko jak wskazuje tytuł, "mącidroga" - sama możliwość internetowych spotkań, potyczek i wymiany myśli...Ok!

[Anna_Myszkin]

Pierwszy trop odnośnie tytuły był trafny - dedykowany "mącidrodze", któremu podmiot zawdzięcza huśtawkę emocji, utrwalanych w "portalowych" wierszach.
Natomiast "strużki" odcinamy od świata seriali - to upływ czasu, który rzeźbi kolejne kanaliki na twarzach, zwłaszcza rozczarowanych...

[maria_bard]

Na mój słaby gust poetycki, prymitywny i zwyczajny odchodzisz zbyt daleko od liryki, stawiając na logikę, konsekwencję i bezbłędność formalną.

Ale to nie zarzut, to moje widzimisię. Wspominam Twoje teksty do piosenek...

Uściski. E.

[Anna_Myszkin]

Jestem w nim wierna, Elu, tylko sobie - nie oszukuję. Może akurat mam teraz klimat taki... I tak się się cieszę, że wpadłaś.

Pozdrawiam Cię z jakichś stu dwudziestu kilometrów raptem :-)

[maria_bard]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie zarzucam Ci braku wierności sobie. Absolutnie! Lubię Twoje klimaty.
Może jestem zbyt prostacka, kiedy czytam wiersze. Na pewno.

Może zbyt często szukam czegoś, co mnie wzruszy niż każe myśleć:-)
Myślenia mam i tak zbyt wiele:-).

Pisz! Uściski.
E.