myśl przesterowana

[beta_b]

(...)
jak w sztormie
obijam się o fale burtami
strach pokład zalewa
butla szampana na dziobie i piana
rozsądek w bąbelkach
i poziom swój traci ta myśli udręka
szalony kapitan na rufie od rana
twarz w dłonie składa szepcze do nieba
a rąk mu trzeba by kurs utrzymać
przed siebie
nie w górze zbawienie
a na stałym lądzie gdzie łódź usiądzie
tu działać trzeba!

Święty spokój jest dla świętych
dla ziemian jest ziemia.

Edytowane 2 Listopada 2017 przez beta_bez_alfy (wyświetl historię edycji)

[Kulok_the_Bo$$]

Tak, najważniejsze to zachować zimną krew i myśleć trzeźwo, nie poddawać się losowi tudzież sile wyższej. Kto walczy do końca- zawsze wygrywa:) So good

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Betko, bardzo lubię Twoje pisanie. Ten wiersz, acz nieco ostry i "ustawia w szeregu", to utrzymuje przede wszystkim porządek. A to przy sztormach - trudne. "Dla ziemian jest ziemia" - trochę zmieniłam. Cóz ziemianie przemierzają naszą planetę, są w górach, na morzu, w wydrążonych skałach i pod ziemią. Trochę mi to "zaskrzypiało", mam wrażenie, że z niecierpliwością kończyłaś wiersz - przebija nutka braku spokoju, co u Ciebie niezwykłym jest zjawiskiem. Pozdrawiam. J. 

 

A to na wyciszenie: 

 

Edytowane 2 Listopada 2017 przez Justyna Adamczewska (wyświetl historię edycji)

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Justi,

odgrzebane starocie ;D 

Żebym tak umiała ten niepokój oddawać, bo jak piszę to on się ulatnia. ;)

Za zmianę dziękuję, przyjęłam, zmieniłam. 

Ściskam ciepło, 

bb