Błękit Ducha Prawa, Człowieka Okrywa; Tam Gdzie Istota Jego Jest Żywa...

[Mirosław_Butrym]

Żyjące marzenia, w dobru pragnień są Człowieka;
- Prawdy, czującego Istotą Oświecenia,
w Koncepcji Bożej Zbawienia, Wyższej Czystości Będącej;
dla Kości Okryciem Ciałem Piękna i Uczuć, Planem Czystej Miłości;
Niegasnącym Błękitem Ducha, Patrzącego Wiecznością Prawa,
dla Zadań Świeżo Przaśnej Rygorystyki, Niezłomnych Wojowników;
Szczęścia Posłuszeństwa Bogu Wszechmocnemu;
w Natchnieniu, ze Światłości Płynącej Mocy Aniołów Wolności,
Widzących Bielą Cudów; Szczodrości Dar Sytości, Chleb Jasny Wybawienia,
dla Postów Rozkoszności, bez łakomstwa cienia; Ażeby Podążać Kierunkiem;
Sił Miłosierdzia Twierdzeń, Poznanych Poza Złem; Odrzucającym Uczciwość,
Kroczyć w Stronę Kolejnych Bram Zrobionych z Białej Stali z Próbą Krzyża ze Złota
za Którymi mierzy Szablą Długą Mocy, swym pędem, siłą przebicia Zło Ograniczone;
Pragnące Ciała Trwogi; Słabego, co się w stecz ogląda, na kontury przeszłości,
swoich nie zbyt chwalebnych dokonań, by żyć snami o tym co było; Matowej Sepii Serca;
śladem wyblakłym, zamiast nowej inwencji Twórczej owocem słodko soczystym;
sycącym nową świadomością możliwości, skupionych pragnieniem wokół starań,
dobrych nad czynami, będącymi budowlą; Świętej Pracy Efektem Idei Pozytywnej;
Walki dla Spełnienia Wyznaczonych Zadań, Bożo Wyżej Widzianych, w Świecie
Narodu Wiary Powszechności; Jego Działań Zwyczajnością Prowadzonej Eskalacji Naturalnej
Prawa; Dążącego do Stanu Ludzko Normalnego...

[Gość]

z góry przepraszam: szczerze mówiąc jak dla mnie masakryczny tekst.

[Mirosław_Butrym]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie trzeba przepraszać nie potrzebnie, z góry i na wyrost, a co do bryły retorycznej tekstu wiersza, to nie dostrzegam w niej żadnej masakry, to zwyczajny tekst, normalnie zbożnie napisany, pozytywnie i fachowo; przynajmniej moim osobistym zdaniem, obywatela i pisarza, tworzącego sztukę wolną, pozbawioną kompleksów tremostelogicznych.