Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

niełatwo być poetą
pośród zapatrzonych
w ziemię
brodzą w stojących wodach
znudzeni szarością

a zachwyt muzy szybuje ku niebu
zwielokrotniony szept rozpryskiwanych
ech na strunach wyobraźni gwiazd
emituje wrażliwość na piękno

słyszysz melodię całą duszą
i śpiewasz wersy tak po prostu
jak dziecko

2014-09-03
Opublikowano

@teresa943
Wybacz Krystyno, że znów zajmę się tylko przekazem wiersza a nie jego stroną techniczną (tym bardziej że nie wiem czy mam odpowiednie ku temu uprawnienia) - nie jest różowo z tą wrażliwością, daje człowiekowi po mordzie

Opublikowano

@teresa943

nie wydaje mi się, by było niełatwo
bo każdy nim jest po okruchu słowa
tylko mu słońce zaświeci
lub deszcz głowę w ramiona schowa

i jednemu do nieba oczy urywa
innemu szepty upycha za kołnierz
wyobraźnią słońc coś nuci pod nosem
mechanik, fryzjer czy bitny żołnierz

słyszą melodie duszy bramą
i wersy śpiewają, taka to sztuka
że każda dama, poezji też damą
liczy się ten, kto umie i słucha

Opublikowano

@Penelope_Coal
Piszesz
nie jest różowo z tą wrażliwością, daje człowiekowi po mordzie

No tak... choć być może nie zawsze "po mordzie" ale jakże często wrażliwych dotyka niezrozumienie szczególnie w środowisku "nie poetyckim". Jednak jeśli ktoś jest poetą "od środka", nie może nie pisać...on po prostu musi "wypuścić" to, co mu gra w duszy...

Dziękuję Penelope za czytanie i komentarz.
Serdecznie pozdrawiam - Krystyna.

Opublikowano

Witaj Krysiu :)

A ja tak od innej strony ciut.
Właśnie "nowy" nowoczesny świat
szkoli nie tylko mało wrażliwych ale nawet
szczepi alergię na wrażliwość i dociekliwość.
Zresztą, przy pewnej prędkości nie da się
zaglądać w szczegóły :) a patrzyć w niebo, w łąki i mgły
to już wcale.
Fajnie, ze jest jeszcze sporo zadumanych czasem, zasłuchanych
z nosem w chmurach :)

Serdecznie pozdrawiam Krysiu :)


Opublikowano

@Zbyszek_Dwa
No tak... wprawdzie nie o to mi chodziło ale skoro czytelnik coś wyczytał między wersami, to tym bardziej miło.

A wracając do losu poety... najczęściej jest nierozumiany przez najbliższych "niepoetyckich", bo ... nie narzeka, choć się nie przelewa, ale cieszy się tak po prostu z życia i jeszcze o tym pisze.

Dziękuję i ciepło pozdrawiam - Krysia.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Brylantowy dzwoneczek w głosie małej Zuzanny. W białej sukni, czółenkach. Delikatny rys twarzy. Starców lgnięć nie zapraszaj, niech usiądą za wodą. Dwa anioły jej strzegą, koronkowej łzy welon. Dwoje sobie ślubuje. Co w ogrodzie się kryje? Innym dąb i lentyszek króluje, a im wierność do miłości, co wszystko wybacza i nie rani. Dla nich miód i wesele. Losy wyzwań na szali.      
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Jacek_Suchowicz, długo się zastanawiałem co odpowiedzieć na Twój komentarz, bo, w sumie, to się z Tobą zgadzam, ale... No właśnie, było jakieś ale, które nie dawało mi spokoju, a którego jakoś nie potrafiłem ubrać w słowa, aż w pewnym momencie odpowiedź przyszła do mnie sama. Pozwolę ją sobie tutaj w całości zacytować:   1 Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm. 2 Słuchajcie tego, wszystkiego narody, nakłońcie uszu, wszyscy, co świat zamieszkujecie, 3 wy, niscy pochodzeniem, tak samo jak możni, bogaty na równi z ubogim! 4 Moje usta wypowiedzą mądrość, a rozmyślanie mego serca - roztropność. 5 Nakłonię mego ucha ku przypowieści, przy dźwięku liry wyjaśnię mą zagadkę. 6 Dlaczego miałbym się trwożyć w dniach niedoli, gdy otacza mnie złość podstępnych, 7 którzy ufają swoim dostatkom i chełpią się z ogromu swych bogactw? 8 Nikt bowiem siebie samego nie może wykupić ani nie uiści Bogu ceny swego wykupu 9 - jego życie jest zbyt kosztowne i nie zdarzy się to nigdy - 10 by móc żyć na wieki i nie doznać zagłady. 11 [Każdy] bowiem widzi: mędrcy umierają, tak jednakowo ginie głupi i prostak, zostawiając obcym swoje bogactwa. 12 Groby są ich domami na wieki, ich mieszkaniem na wszystkie pokolenia, choć imionami swymi nazywali ziemie. 13 Bo człowiek nie będzie trwał w dostatku, przyrównany jest do bydląt, które giną. 14 Taka jest droga tych, co ufność pokładają w sobie, i [taka] przyszłość miłośników własnej mowy. 15 Do Szeolu są gnani jak owce, pasie ich śmierć, zejdą prosto do grobu, serca prawych zapanują nad nimi, rano zniknie ich postać, Szeol ich mieszkaniem. 16 Lecz Bóg wyzwoli moją duszę z mocy Szeolu, bo mię zabierze. 17 Nie obawiaj się, jeśli ktoś się wzbogaci, jeżeli wzrośnie zamożność jego domu: 18 bo kiedy umrze, nic z sobą nie weźmie, a jego zamożność nie pójdzie za nim. 19 I chociaż w życiu sobie pochlebia: «Będą cię sławić, że dobrześ się urządził», 20 musi iść do pokolenia swych przodków, do tych, co na wieki nie zobaczą światła. 21 Człowiek, co w dostatku żyje, ale się nie zastanawia, przyrównany jest do bydląt, które giną.   To jest PSALM 49 z Księgi Psalmów, zacytowany z Biblii Tysiąclecia.     Pozdrawiam  
    • Chciałabym uciec Od problemów tego świata Chciałabym odlecieć Od ludzi którzy nie mówią mi jak się lata Pragnę być wolna i beztroska Jak ptak   Miałam sen gdzie widziałam wszystko od góry Nade mną były tylko piękne chmury Wyglądające jak wata cukrowa na niebie Byłam ptakiem Uciekałam przed zmartwieniami Nie musiałam przejmować się już problemami Mogłam spokojnie uciec od tego wszystkiego  Jak ptak szukać miejsca lepszego
    • @piąteprzezdziesiąte Masz rację. Postęp ma czyste szyby.  Ale brudna rama lepiej pamięta. Pozdrawiam 
    • @Łukasz Wiesław Jasiński haha 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...